Ευτύχης Ζαπάντης

Ο αθλητισμός οφείλει να απευθύνεται στην κοινωνία, όχι αποκλειστικά στην οικονομική της ελίτ. Και ειδικά στην Ελλάδα, το γήπεδο δεν ήταν ποτέ απλώς ένα premium entertainment product. Είναι κομμάτι της κοινωνίας και της ταυτότητας του συλλόγου. Και ναι, όταν η ζήτηση ξεπερνά τις διαθέσιμες θέσεις υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα: ποιος θα μπει; Είναι η τύχη δικαιότερη από την τιμή; Δεν γνωρίζω. Αλλά σίγουρα το πορτοφόλι δεν μπορεί να είναι ο μοναδικός μηχανισμός κατανομής. Η τιμή μπορεί να ρυθμίζει τη ζήτηση. Δεν πρέπει να καθορίζει την κοινωνική σύνθεση της κερκίδας. Κανείς δεν λέει ότι όλες οι θέσεις πρέπει να είναι φθηνές. Προφανώς πρέπει να υπάρχουν premium θέσεις, VIP υπηρεσίες και ακριβότερες εμπειρίες. Το πρόβλημα αρχίζει όταν το «ακριβό» γίνεται απαγορευτικό και το προσιτό περιορίζεται όλο και περισσότερο. Και η ταυτότητα του γηπέδου δεν διασφαλίζεται απλώς επειδή υπάρχουν κάποιες θύρες οργανωμένων. Ο Παναθηναϊκός της κερκίδας είναι και ο οργανωμένος, και ο πατέρας με το παιδί του, και ο φοιτητής, και η παρέα, και αυτός που πηγαίνει στο γήπεδο 30 χρόνια. Αυτή η κοινωνική μίξη είναι μέρος της ταυτότητάς του. Οι εποχές αλλάζουν, τα budgets αλλάζουν και ο επαγγελματικός αθλητισμός χρειάζεται έσοδα. Αλλά δεν μπορεί στην προσπάθεια να μεγαλώσει το ταμείο να μικρύνει η κοινωνική βάση της κερκίδας. Γιατί στο τέλος μπορείς να αυξήσεις το revenue per seat. Την ταυτότητα του γηπέδου, όμως, αν τη χάσεις, δεν την αγοράζεις πίσω.