Un Comandante senza seguaci

Sabahtan beri Franco Baresi hakkında paylaşımlar yapıyorum. Anılarını yeniden okudum, röportajlarını çevirdim, saha içinde ve dışında nasıl bir insan olduğunu anlatmaya çalıştım. Her defasında "işte Baresi budur" dedim. Ama şimdi fark ediyorum ki ne kadar yazarsam yazayım yine de eksik kalacak. Baresi'nin ölümü, sadece olağanüstü bir futbolcunun aramızdan ayrılması demek değil... Çeyrek asırdan uzun bir süre boyunca dünyanın en büyük yıldızlarına ve kaptanlarına liderlik etmiş; sesini yükseltmeden, en ufak bir kabalığa ya da zorbalığa başvurmadan onların sonsuz saygısını kazanmış -öyle ki birçok takım arkadaşının ona ilk adıyla hitap etmeye bile çekinmiş- çoğu zaman tek bir bakışıyla herkesi susturabilen bir adamın vedası demek... Kariyerinin zirvesindeyken, önünde sayısız teklif varken iki kez Serie B'ye düşen Milan'ı bir an olsun terk etmeyi düşünmeyen bir sadakatin vedası demek... Menisküs ameliyatından yalnızca üç hafta sonra, takımını yalnız bırakmamak için Dünya Kupası finalinde sahaya çıkacak ve sahanın en çok mücadele eden isimlerinden biri olacak kadar fedakâr bir karakterin vedası demek... Sadece Milanlıların değil; Juventusluların, Interlilerin, Romanistaların ve Napolitanların da saygı duyduğu ortak bir değerin vedası demek... Bazı insanlar öldüklerinde sadece hayatlarını tamamlamaz, bir dönemi de kapatırlar. Franco Baresi'nin ölümü de işte böyle bir kayıp oldu. Grazie di tutto, Capitano... Huzur içinde uyu.