Cengiz Erdinç

Tutuklu gazeteci İsmail Arı, Sincan Cezaevi’nden mektup yazdı: • Telefonum sanırım 20 Ekim Salı günü saat 15.30’da çaldı. Arayan Ankara İl Emniyet Müdürlüğü Güvenlik Şube’de görevli polisti. • “Bir ifade işleminiz var İsmail Bey, bugün 17.00’ye kadar Emniyete gelebilir misiniz?” dedi. “Elbette, avukatlarım ile geliyorum” dedim. • Yoldayken tekrar aradılar, “Neredesiniz?” diye sordular. “Az kaldı gelmek üzereyiz” dediğimde, “Siz yerinizi söyleyin sizi alalım isterseniz?” denildi. • “Allah Allah, Emniyetin böyle bir hizmeti mi var?” diye şaşırırken “10 dakikaya oradayız” dedim. • Emniyette ifademi verdikten sonra gözaltında olduğum ve geceyi nezarethanede geçireceğim söylendi. • Sağlık kontrolünün ardından nezarethaneye indirildim. Malum önceki gelişimde nezarethane koridorunu benim için açmışlardı ve tek başınaydım. • Bu sefer nezarethanede ağır bir koku vardı. Çünkü nezarethaneler ağzına kadar doluydu. • Hem Süleymancılara operasyon yapılmış hem de uyuşturucuya özendirme operasyonu yapılmış. • Gece nezarethanede yerde uyumak zorunda kaldım. Süleymancılar ile aynı nezarethanede olduğum için de epey sohbet ettik. • Kendi kurs ve yurtlarında büyüyen isimlerden bahsettiler ki bir isim oldukça dikkat çekici. “Hem bizim yurtlarımızda büyüdü hem de şimdi...” diye anlatıyorlar. • Anladığım kadarıyla yapılan operasyonlar artık cemaat içinde de bir rahatsızlık başlatmış. • “Keşke iktidara karşı bu kadar keskin çıkış yapmak yerine daha ortada kalsaydık” diyen de vardı. • 21 Ekim Çarşamba sabahı Ankara Adliyesi’ne götürüldüm. Önceki tutukluluğumda savcı yüzü görmemiştim, bu sefer görebildim. Savcı da ifademi aldı. • Adını her andığımda bana yeni bir dava açtıran malum şahıs benden şikâyetçiymiş yine! • “Kuvvetli suç şüphesi var” denilerek yine yatarı olmayan bir suç iddiası ile sulh ceza hâkimliğine sevk edildim. Sulh ceza hâkimliği sorgusu oldukça kısa sürdü. • Hem hâkim bizi doğru düzgün dinlemedi hem de 40 yıllık hukukçu olan avukatımı tersledi ve kısa sürede “Seni tutukladım” dedi. • Polislerle cezaevinin yolunu tuttuk; akşam üzeri cezaevine getirildim, yine tecrit koğuşu denilen geçici koğuşa götürüldüm. • Bu arada öncekinden farklı olarak yastık ve battaniye verilmedi kimseye. Sabah işlemlerin ardından kalacağım koğuşa gönderildim ve burada da battaniye, yastık verilmedi. • Meğer battaniye ve yastık kalmamış. Bin TL’ye kantinden battaniye satın aldım. Bin TL’niz yoksa ve Sincan’daysanız soğukta kaldınız yani! • 28 kişi kapasiteli koğuşta 62 kişiyiz, yine makus talihimden olacak ki yerde yatıyorum. Bu yaz cezaevi, koğuşlar tıka basa dolmuş; cezaevi önceki tutukluluğuma göre çok daha kalabalık. • Beni gören tutuklu ve personel epey şaşırıyor “Sen nasıl geri geldin? Ne oldu?” diyorlar. • Avukatlarımın ilk ziyaretiyle ifade, sorgu tutanaklarıma da ulaştım. Bir de ne göreyim, kendi ayağımla emniyete gitmeme rağmen “kaçma ve delil karartma” şüphesinden tutuklanmışım! • Hayretle sulh ceza hâkimliğinin tutanağını okurken ikinci şoku yaşadım. • Güya ben “Bugün Dünya Gazeteciler Günü, bugün beni tutuklamamanızı arz ederim” demişim! • Bu ifadeyi okuyunca yok artık dedim. Avukatlarım Hayati Küçük, Taylan Arı ve Ezgi Ergen Sürer’in de tanık olduğu üzere “Gazeteciler Günü’nde gazeteci tutuklayan hâkim olarak tarihe geçmeyin” dedim. • Ancak cümlemi değiştirip tutanağa geçirmişler. Yani “arz etmişim” ama benim haberim yok! • Bu sefer de malum şahsın tuhaf suç duyurusu ile aynı yıl aynı adliyede ikinci kez tutuklandım da halkımızın yüzü mü güldü? • Gazetecileri peş peşe cezaevine atıyorsunuz da refah düzeyi mi yükseliyor? Ekonomi mi düzeliyor? • Anayasa’da “Basın hürdür, sansür edilemez” denmesine rağmen bizi cezaevine atıyorlar. • Tüm tutuklu meslektaşlarım adına da bu kalın duvarların ardından sesleniyorum; • Anayasa’yı daha fazla çiğnemeyin. Bizi bırakın, işimizi yapalım.