سیناالف

با مشاهده‌ی وضعیت اسف‌بار دانشگاه‌ها بر خود لازم دانستیم ضمن حضور دوباره در این فضا، به ارتقاء فرهنگ دانش‌جویان یاری رسانیم. جدا از شوخی، خیلی خوشحالم که انتخاب اولم قبول شدم و خیلی برای گرایش نوپای جرم‌شناسی ذوق دارم.

تجاوز فقط یک مقصر داره و اون هم متجاوزه. نه پوشش باز، نه ساعت یک شب، نه سابقه‌ی سکسچت، نه با پای خود به خونه‌ی آزارگر رفتن و نه حتی رضایت اولیه برای برقراری رابطه جنسی که پس گرفته میشه نمی‌تونه بزه‌دیده رو در وقوع بزه با آزارگر شریک کنه. تجاوز فقط یک مقصر داره و اون هم متجاوزه.

سر کلاس گفتم «توصیه‌های پیش‌گیرانه درباره بزهدیدگی آزار جنسی باید با احتیاط انجام بشه چون به راحتی می‌تونه منتهی به قربانی‌نکوهی و بزه‌دیدگی ثانویه بشه». هم‌کلاسیم چی بگه خوبه؟ گفت ببخشید آقای فلانی ولی مثلا زنی که سوار هر تاکسی‌ای می‌شه خودشم مقصره.

تبریک به دشمنان؛ سرماخوردگی بنده رو هم زمین‌گیر کرد و الان حس اون عکسه رو دارم که پیرمرده پول داره، زمان داره، ولی جون نداره که شب جمعه بره تفریح کنه. (پولم ندارم)

مطمئن باشم که همه‌تون ویدیومسجمو دیدین؟ 💅

توصیه‌ها و دل‌گرمی‌های نهایی به دوستم که فردا آزمون وکالت داره رو دادم و سپردمش به داروین.

بع.

مثلا این کتاب درسی جرم‌شناسیه. زیبا نیست؟

این خوانش از پیشگیری در مارکسیسم خیلی سطحیه. مارکسیست‌ها پیشگیری رو معادل استمرار سرمایه نمی‌دونن بلکه معتقدن در بررسی پدیده‌ی مجرمانه باید بستری که فرد رو به سمت بزهکاری سوق می‌ده هم لحاظ کرد. وقتی گوشی من رو می‌دزدن من هم به دزد فحش می‌دم هم اونی که دزد رو به اینجا رسونده.

دومین تجربه‌ی بلند کردن مو، فعلا که خوب پیش رفته. 📍پس از اولین روز دانشگاه، در دفتر وکیل سرپرست بعد از چند ماه

به خاله‌م پیام دادم «مربی جان روزَت مبارک😉❤️». آدم ذره‌ذره به میان‌سالی عادت می‌کنه.

سعادت آباد بودیم جلومون دوتا ماشین تصادف کردن دیدیم یهو جوکر و هارلی کویین از سمند پیاده شدن شروع کردن به مازندرانی فحش دادن.

یه نظر نامحبوبی راجع به روابط جنسی دارم که جامعه‌ی ایران چند قرن دیگه آماده‌ی شنیدنش خواهد بود.

زنگ زدم به مدیرعامل گفتم با این برنامه نمی‌تونم زندگی کنم، گفت باشه عزیزم فقط دو روز ثابتتو بیا. دوست دارم بغلش کنم.

من خیلی زودرنج و بی‌جنبه‌ام و شما خیلی ناراحتم می‌کنید و با شدت حرفاتون، راه تجدیدنظر رو می‌بندید.

آرشه کمانگیر

امروز تقریبا طبق قولی که هر روز صبح به خودم می‌دادم، انتقام تمام کم‌خوابی‌های طول هفته رو گرفتم.

دبیر شعبه کمیسیون کارآموزی بهم گفت گزارشات چنگی به دل نمی‌زنه برو چندتا دیگه بنویس برام بفرست اگه خوب بود تایید می‌کنم. می‌شه لطفا برده‌ی درسیتونو یه ۴۸ ساعت قرض بدین به من؟

قبل اینکه با همکارام برم پیاده‌روی، چند بار بهشون گفتم که من قراره با شورت ورزشی بیام چون آخرین باری که منو با لباسی غیر از کت‌شلوار دیدن واکنشا خیلی عجیب بود.

به مدیرعامل برنامه‌ی این ترم دانشگاه رو نشون دادم، گفت خب دو روز که ثابت میای، چهارشنبه هم ۸ تا ۱۲ خالیه، بیا اینجا بعد برو دانشگاه، روزای دیگه هم بیشتر بمون پر شه. عصرا هم که می‌رم دفتر. واقعا احساس می‌کنم دیگه هیچوقت نمی‌تونم برای خودم وقت بذارم و ناراحتم.