동무

เรื่องจริงยิ่งกว่าละคร ลูกสาวของนักแสดงชื่อดังและนักวาดการ์ตูนในตำนานของญี่ปุ่น โดนคนร้ายเรียกค่าไถ่ 160 ล้านบาท สูงสุดในประวัติศาสตร์ คนร้ายเล่นเกมจิตวิทยากับแม่เด็กด้วยการส่งนิ้วก้อยของลูกสาวมาให้ ตำรวจสั่งห้ามไม่ให้สื่อออกข่าวเพื่อความปลอดภัยของเด็ก แต่พวกสื่อดันหิวแสง ถ่ายทอดสดแข่งกันออกข่าวทุกช่องทางทั่วประเทศ จนพวกสื่อทั้งหมดในประเทศไม่ต่างอะไรจากฆาตกรตัวจริง   ในปี 1997 มีเด็กผู้หญิงชื่อ ‘ไป๋เสี่ยวเยียน’ อายุ 16 ลูกสาวคนเดียวของศิลปินนักแสดงสาวชื่อดังชาวไต้หวัน ไป๋ปิงปิง กับนักวาดการ์ตูนญี่ปุ่นในตำนาน คาจิวาระ อิคคิ (ผลงานดัง เช่น หน้ากากเสือ) ทั้งสองคนแต่งงานแล้วก็เลิกกัน ไป๋ปิงปิงเลยเลี้ยงลูกเองที่ไต้หวัน จนกระทั่งวันนึงลูกสาวไปโรงเรียนแล้วหายตัวไป ช่วงเย็นวันนั้นที่ลูกสาวหายไป มีคนโทรศัพท์มาที่บ้าน บอกให้ไปรับของที่สุสานแถวชานเมือง พี่ชายของไป๋ปิงปิงอาสาขับรถไปรับ เจอกับถุงพลาสติกสีเขียว พอเปิดดูก็ช็อค เพราะในนั้นมีรูปไป๋เสี่ยวเยียนโป๊ ถูกมัด และยังมีชิ้นส่วนนิ้วก้อยที่ถูกตัด มีกระดาษโน้ตจากสมุดของโรงเรียน เขียนด้วยลายมือของไป๋เสี่ยวเยียน ขอให้แม่จ่ายเงินค่าไถ่ 5 ล้านดอลลาร์ (160 กว่าล้านบาท) ซึ่งสูงสุดในประวัติศาสตร์การเรียกค่าไถ่ของไต้หวัน พวกคนร้ายนอกจากเล่นเกมปั่นประสาทแม่ของเด็กด้วยนิ้วก้อยของเด็กแล้ว ยังมีเงื่อนไขว่า เงินที่จะส่งมาต้องเป็นธนบัตรเก่าเท่านั้น ห้ามเป็นของใหม่ ห้ามให้เลขธนบัตรเรียงต่อกัน และห้ามแจ้งตำรวจ  ไป๋ปิงปิงไปแจ้งตำรวจอย่างเงียบๆ ตำรวจไต้หวันส่งคนไปคุ้มกันที่บ้าน ดักฟังโทรศัพท์ และแจ้งสื่อมวลชนว่าห้ามออกข่าวเด็ดขาด เพื่อความปลอดภัยของเด็ก แต่แล้วเช้ามืดวันต่อมา หนังสือพิมพ์ตีพิมพ์ข่าวออกขายทันที ข่าวแพร่ไปทั่วเหมือนไฟลามทุ่ง จะเรียกคืนก็ไม่ทันแล้ว ไป๋ปิงปิงขนเงินจะไปไถ่ตัวลูกสาวคืน โจรก็ติดต่อให้ไปตามจุดต่างๆ แต่ทุกที่ก็มีบรรดาสื่อตามติด มีรถนักข่าวขับตามเป็นสิบๆ คัน มีเฮลิคอปเตอร์ ถ่ายทอดสดสถานการณ์ไม่สนสี่สนแปด ไป๋ปิงปิงต้องลงจากรถ ขอร้องอ้อนวอนนักข่าวให้หยุดตาม แต่นักข่าวก็ไม่สน บอกว่าถ้านักข่าวคนอื่นไม่หยุด กูก็ไม่หยุด นักข่าวตามติดชีวิตไป๋ปิงปิง แอบถ่ายถึงบ้าน ดักรอถ่ายหน้าบ้านตอนเธอแง้มผ้าม่านดู ถ่ายรูปตอนที่เธอร้องไห้เสียใจสติแตกไปขาย โจรที่ดักรอเอาเงินก็ไม่ออกมารับเงิน เปลี่ยนสถานที่ไปเรื่อยๆ เพราะมีแต่พวกสื่อตาม ยิ่งเวลาผ่านไปก็หมายถึงชีวิตของเด็กคนนึงเข้าใกล้ความตายมากขึ้น แต่พวกสื่อก็ไม่ได้สนใจห่วงเด็กเลยแม้แต่น้อย ขณะเดียวกันตำรวจไต้หวันก็ไม่แพ้กัน มีตำรวจใหม่แอบดักฟังโทรศัพท์ของตำรวจชั้นผู้ใหญ่ จะแย่งเอาผลงาน และบางคนก็ขายข้อมูลให้สื่อเอาไปเต้าข่าว ไม่นานโจรก็หมดความอดทน ไม่ติดต่อมาอีก และไม่กี่วันต่อมาก็มีการพบศพของไป๋เสี่ยวเยียนในร่องระบายน้ำอุตสาหกรรม สภาพศพถูกถ่วงด้วยดัมเบล ถูกข่มขืนและทุบตีจนตาย เพราะคนร้ายโมโหที่มีแต่สื่อตามติดเลยมาลงที่เด็ก ทุบตีเด็ก และแม้แต่ตอนที่เด็กผู้หญิงเสียชีวิตแล้ว พวกสื่อก็ยังไม่หยุด แย่งกันถ่ายภาพ เอาภาพไปลงข่าวและเขียนข่าวแนวเสียว กระตุ้นทางเพศ ละเมิดศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของเด็กคนนึงอย่างร้ายแรง จนประชาชนที่เสพข่าวทนไม่ไหวและประท้วง ตำรวจจับคนร้ายไม่ได้ เพราะสื่อลงข่าวการทำงานอย่างละเอียด ไป๋ปิงปิงสูญเสียลูกสาวไปตลอดกาล ต้องใช้เวลา 7 เดือน พวกตำรวจถึงจับคนร้ายได้ คนร้ายมี 3 คน ทุกคนหนีไปก่อคดีร้ายแรง ฆ่าคน ข่มขืนผู้หญิง มีคนร้าย 2 ใน 3 คนจบชีวิตตัวเอง เหลือแค่ เฉิน จินซิง ที่ถูกจับ ต่อมาเรื่องนี้ทำให้มีกฎหมายใหม่ในไต้หวันว่า ห้ามรายงานข่าวคดีลักพาตัวจนกว่าตัวประกันจะปลอดภัย ห้ามตีพิมพ์ภาพความรุนแรงและภาพศพที่ไม่เซ็นเซอร์ และห้ามสัมภาษณ์คนร้ายถ่ายทอดสดผ่านสื่อ เพื่อตัดวงจรการสร้างความชอบธรรมให้แก่อาชญากร