CPJ retweeted
That single fabric, catching the air,
holds more loyalty than any nation.
Let the world pledge itself to borders and maps;
my only allegiance is to the space you occupy,
and the quiet movement of your breath
against the moving sky.
CPJ retweeted
Δεν τον φώναξε με λόγια.
Τον κάλεσε με μια μελωδία.
Το μπλε βιολί έγινε η φωνή της,
ο καπνός, το πέπλο τους.
Εκείνος τυφλός κάτω από το καπέλο, δεν την είδε.
Την άκουσε.
Και πλησίασε.
Γιατί κάποια αγγίγματα δεν γεννιούνται στα χέρια.
Γεννιούνται στον ήχο
που σε καλεί κοντά…✍️
CPJ retweeted
¿Cómo está, señora bonita?
Espero que bien...
igual que yo
cuando sé
que usted está bien.
¿Cómo le hizo
para comenzar a estar en...
mis letras y pensamientos?
Por favor,
no se moleste...
solo le comento
lo que siento.
CPJ retweeted
Buenos días Carmen.
Disfrutes las cosas bellas que el universo tiene reservadas para ti.
@cpjjs4
CPJ retweeted
Every lie told inside the museum became a living thing.
Most were harmless. Tiny silver moths. Glass beetles. Once, a politician's promise had hatched into a snake that spent three days eating its own tail.
Then a woman entered carrying a dead man's shadow in a jar.
The curator, who had been lying professionally for four hundred years, locked the doors.
"Where did you get that?"
"My husband gave it to me before he died."
"Shadows don't survive their owners."
"Neither do husbands, apparently."
The curator almost smiled. Almost.
He examined the jar. The shadow inside wore a wedding ring. It tapped against the glass whenever the woman spoke.
"Your husband wasn't human," he said.
"Neither was yours."
Silence settled between them.
She placed an old photograph on his desk. A young man stood beside a woman in a white dress. His face was the curator's, unchanged across four centuries.
The woman in the photograph was the stranger's grandmother.
"I came to find out why he never aged," she said. "And why every woman in my family dreams of a man with your face."
The curator stared at the photograph.
For the first time in four hundred years, he had no lie ready.
Inside the jar, the dead man's shadow raised one finger and pointed at him.
Then it spoke in the curator's own voice.
"Tell her what you did to me."
Every locked cabinet in the museum flew open.
And every lie he'd ever told began to crawl out.
CPJ retweeted
Por si no la han escuchado, les comparto esta versión de: “Yo no tengo gana”, en vivo por A.Sanz y P. Alboran. 🥰
Yo no tengo miedo . Yo lo que tengo niña es un plan secreto que es muy difícil que no nos salga.
Tengo unas bengalas. Yo te quiero ver en la mañana susurrándome a la espalda. Yo no tengo el beso que logre que te rindas y me abraces.
Y que todos los miedos se me vayan. Yo no tengo el arte. Lo que tengo es algo que en la piel me he tatuado alma…
¡Que tengan un precioso día! ⭐️💫
No Tengo Nada (En Directo En El Wanda Metropolitano / Madrid / 2019) youtu.be/HFnL28JNC9A?si=tmVY… vía @YouTube
CPJ retweeted
Había una vez una princesa, pero no una de esas que esperan sentadas junto a la ventana, peinándose las trenzas y suspirando por un príncipe que venga a rescatarlas. No. Esta princesa tenía una particularidad: domaba dragones. Y vaya que los había de todos los tamaños, colores y temperamentos.
Desde pequeña le dijeron que debía esperar. Que algún día llegaría un príncipe, espada en mano, cabalgando sobre un caballo blanco, dispuesto a liberarla de aquella torre donde, por razones que nadie se molestaba en explicar, la habían encerrado.
Y ella esperó. Al principio con ilusión, después con paciencia y, finalmente, con una colección bastante considerable de telarañas y un aburrimiento monumental.
Hasta que un miércoles, porque las grandes revoluciones suelen ocurrir en días bastante ordinarios, decidió que ya había esperado demasiado.
Se puso las botas, recogió su cabello, miró a sus dragones y les dijo que aquella historia se había terminado. Bajó de la torre y se enfrentó a todos ellos. Peleó con sus miedos, con sus dudas, con los monstruos que otros habían criado para mantenerla cautiva. No fue una batalla elegante; hubo fuego, escamas, algún que otro tropiezo y bastante humo. Pero al final, los dragones dejaron de custodiar su encierro.
Y la princesa salió. No hubo trompetas, ni caballos blancos, ni un príncipe esperando al pie de la escalera. Hubo cielo, viento y una libertad tan inmensa que al principio hasta le dio vértigo.
Y entonces ocurrió lo verdaderamente significativo. Cuando ya no necesitaba que nadie la salvara, cuando había aprendido a caminar sin esperar que alguien le abriera la puerta, apareció un guerrero. No llevaba una llave ni venía a reclamar el mérito de su libertad. Tenía sus propias cicatrices, sus propias batallas y una manera bastante peculiar de hacerla reír.
No quiso domarla, ni apagar sus dragones, ni convertirla en una princesa de cuento. Simplemente caminó a su lado. Y ella, que había aprendido a no necesitar un príncipe para tener un final feliz, descubrió que también podía ser maravilloso encontrar a alguien con quien compartir el camino.
Porque aquella princesa nunca había necesitado que la rescataran para merecer el amor. Primero se convirtió en la heroína de su propia historia. Y después… se permitió el lujo de enamorarse. Y justo por eso sí fue un cuento con “final feliz”.
#microcuento ⭐️💫
CPJ retweeted
¿Qué hemos dejado de ser capaces de encontrar mientras aprendíamos a confiar en la inteligencia artificial?
El campo vacío.
santiagocopi.com/textos/rela…
CPJ retweeted
When the cougar becomes difficult
to find within ourselves,
we give her a mane,
teach her to roar,
and call her a lion.
Perhaps we simply needed something wild
to remind us
where we left our own.
Love ❤️ Sarah
CPJ retweeted
Ono što nisam objavio
Prvi put kad je pročitala nešto moje, rekla je da muškarac iz priče previše govori.
Bili smo na večeri kod prijatelja. Neko je spomenuo da pišem, neko drugi pronašao tekst na telefonu, a ja sam odjednom poželio da imam neko jednostavnije zanimanje. Recimo da razminiravam.
Ona je sjedila preko puta mene.
Lijepo je, rekla je. Ali ovdje je već trebalo da je poljubi. Još tri rečenice i žena će naručiti taksi.
Ostali su se nasmijali.
A možda je čovjek oprezan, rekao sam.
Onda ste ga baš dobro opisali.
Nije sklonila pogled.
Kasnije smo zajedno izašli pred restoran. Čekala je prevoz, a ja sam imao automobil i iznenadnu potrebu da ne žurim.
Je li to uvijek radiš? pitao sam.
Šta?
Govoriš piscima gdje su zakasnili.
Samo kad mislim da se još može popraviti.
Uzeo sam njen broj.
Za stručne konsultacije, rekao sam.
Naravno. Da ne strada još neka žena u četvrtom pasusu.
Počeli smo se viđati.
Saznao sam da na putovanja nosi previše knjiga, a premalo čarapa. Da ne voli kad konobar odnese tanjir prije nego što svi završe. Da, kad je nešto stvarno nasmije, prvo zabaci glavu pa tek onda pusti glas.
To nisam uspio dobro napisati.
Pokušavao sam nekoliko puta.
Na papiru je uvijek izgledalo kao pokret. Uživo bih zaboravio šta sam upravo rekao.
Jedne večeri ostala je kod mene. Sjedili smo za stolom, ona je pregledala fotografije s putovanja, a ja završavao kratak tekst.
Pročitaj mi, rekla je.
Nije gotovo.
Pa nisam ni ja uvijek gotova kad dođeš po mene.
Okrenuo sam laptop prema sebi i pročitao nekoliko odlomaka.
U jednom je žena, dok prelazi ulicu, uhvatila muškarca za rukav. Ne zato što se bojala saobraćaja, nego zato što je počela pričati nešto važno i nije željela da se usput razdvoje.
Kad sam završio, bilo je tiho.
To sam ja, rekla je.
Jesi.
Ponovo je pogledala prema ekranu.
Čudno.
Šta?
Ja se tog trenutka skoro i ne sjećam.
Ja se sjećam.
Pružila je ruku preko stola. Primio sam je.
Nisam joj rekao koliko je toga već bilo zapisano. Njena kosa na naslonu stolice. Način na koji provjerava jesam li ponio ključeve, iako ih obično zaboravi ona. Jedno sasvim obično „javi kad stigneš“ koje sam pročitao tri puta.
Mislio sam da bi je to usrećilo.
Nisam odmah razumio da čovjek može biti dirnut i pomalo uplašen istom stvari.
Nekoliko sedmica kasnije došla je neraspoložena.
Imala je težak dan. Posvađala se sa sestrom, na poslu prešutjela nešto što nije trebalo i čitavim putem do mene smišljala odgovore koje više nije imala kome izgovoriti.
Pričala je brzo. Prekidala samu sebe. Jednom je rekla nešto nepravedno, pa zastala.
Nemoj me sad gledati kao materijal.
Spustio sam čašu.
Ne gledam te tako.
Ponekad nisam sigurna.
To me pogodilo više nego što sam htio pokazati.
Sjela je nasuprot meni.
U tvojim pričama ja uvijek znam šta treba reći. Uđem u sobu i nešto se promijeni. Nasmijem se i tebi bude bolje.
Zastala je.
A nekad samo uđem u sobu i budem naporna.
Htio sam je razuvjeriti. Već sam imao spremnu lijepu rečenicu.
Srećom, nisam je izgovorio.
Tog dana nisam uspio ništa popraviti. Slušao sam. Kad je ponovo počela pričati o sestri, nisam je podsjetio da je taj dio već ispričala.
Kasnije smo naručili večeru. Pogriješili su njen prilog, pa sam joj dao svoj. Jeli smo iz kartonskih kutija jer nam se nije postavljao sto.
Pred spavanje pitala je:
Hoćeš li pisati o ovome?
Neću.
Zašto?
Zato što si to rekla meni.
Privukla se bliže.
Dugo poslije toga nisam palio svjetlo.
I dalje je bilo u mojim pričama.
Ponekad bi prepoznala rečenicu. Ponekad bih joj pokazao nešto prije objave i pitao smeta li joj.
Jednom je rekla da smeta.
Izbrisao sam taj dio.
Nije tražila objašnjenje, a ja joj nisam objašnjavao koliko je bio dobar.
Najdraži trenutak s njom ipak nisam zapisao.
Pamtim gdje smo bili. Pamtim šta je rekla i kako me pogledala kad je shvatila da sam je čuo.
Čuvam ga dovoljno jasno da mi ne treba papir.
A kad me neko pita postoji li zaista žena o kojoj pišem, kažem da postoji.
Mnogo je zanimljivija kad ne pokušavam od nje napraviti priču.
Ventus Liber 𓂃 ✍️💫
