
ALT LENTE Trabaho, kain, tulog, repeat. Lahat ng nangyayari sa araw ko, paulit-ulit lang. Walang buhay, walang saya. Nakalimutan ko na nga kung paano ngumiti. Pero dumating ka sa buhay ko, bitbit ang kamera at nakakahawang tawa. Sa una, nag-aalangan ako. Ang lente ng kamera ay parang isang hukom, sinusuri ang bawat kapintasan. Sino ba naman ang nanaising mahusgahan? Ngunit nang tumagal, ang mga kuha mo ay naglahad ng mga bagay. Mga bagay na dati, hindi ko pinagtutuunan ng pansin. Tinuruan mo akong mahanap ang saya sa mga simpleng bagay. Tinuruan mo akong lumingon sa ibang anggulo sa bawat unos ng buhay. Tinuruan mo akong makita ang ganda sa ordinaryo. Tinuruan mo ako na ang kaligayahan ay isang perspektibo. Ngayon, kahit wala ka na, ang iyong mga turo ay mananatili. Katulad na lang ng natutunan ko na ulit ngumiti — kahit walang kamera. B.H.






























