Jack Johnston.

Een kwartier te laat, geen camera’s welkom: de opmerkelijke hoorzitting in #denhaag over #vaccinatieschade Stichting #Corona schade, die mensen met vaccinatieschade ondersteunt, vroeg subsidie aan voor het oprichten van een patiëntenvereniging, maar het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) wees dat verzoek resoluut af. Op dinsdag mochten betrokkenen eindelijk hun bezwaar toelichten op het ministerie in Den Haag. Wat volgde, was een hoorzitting die voor velen het bewijs leverde dat de overheid alles op alles zet om erkenning van prikschade te voorkomen. Verkeerde pand, te weinig tijd, geen camera’s welkom Het begon veelzeggend. Een gezelschap van elf mensen — waaronder bestuursleden, een arts en meerdere onafhankelijke journalisten — meldde zich stipt op tijd bij de hoofdingang van het ministerie. Pas een kwartier later bleek de hoorzitting in een ander pand te worden gehouden. Kostbare tijd ging verloren. Eenmaal binnengelaten, begon de zitting in een veel te kleine vergaderkamer waar ook nog eens geboord werd. Verslaggevers die de bijeenkomst wilden filmen of opnemen kregen nul op het rekest. Reden? Dat zou “niet in de gewoonte liggen” en zou het gesprek niet ten goede komen. Wie toch stiekem zou opnemen, kon “passende maatregelen” verwachten — aldus voorzitter Jasper Krommendijk. Dezelfde Krommendijk die in december 2021 in Trouw een opiniestuk schreef waarin hij pleitte voor het doorbreken van het taboe op vaccinatieplicht. Onafhankelijk, zo stelde hij zichzelf voor aan de tafel. Het juridische rookgordijn van het ministerie Het officiële argument om de subsidieaanvraag te weigeren, draait om de subsidieregeling patiënten- en gehandicaptenorganisaties. Die regeling biedt weliswaar een uitzondering voor aandoeningen die nog niet zijn opgenomen in de Internationale Classificatie van Ziekten (ICD) van de WHO, maar dan moet zo’n aandoening wél “op weg zijn naar internationale erkenning”. Volgens de minister is dat bij post-vaccinatiesyndroom (PVS) niet het geval. Bewijs daarvoor? Het RIVM zou in het buitenland hebben geïnformeerd en daar geen bevestiging hebben gevonden. Welke landen precies zijn benaderd, bleef een open vraag. Duitsland en de Verenigde Staten — landen waar het onderzoek naar vaccinatieschade aanzienlijk verder gevorderd is — werden blijkbaar niet geconsulteerd. Hugo zei dat het veilig was Juist dat punt van het RIVM leidde tot de scherpste confrontatie van de middag. Stichting Coronaschade vraagt zich af: hoe kan het ministerie het RIVM om advies vragen over vaccinatieschade, als datzelfde RIVM nauw betrokken was bij het vaccinatiebeleid dat de schade heeft veroorzaakt? Het antwoord van de ministeriële vertegenwoordiger: het RIVM is nu eenmaal de officiële Nederlandse gesprekspartner van WHO-FIC, de organisatie die de internationale ziektenclassificaties beheert. Dat maakt hen automatisch de aangewezen adviseur. Oud-Kamerlid en voorzitter van de stichting Wybren van Haga vatte het aan het einde van de zitting kernachtig samen: niet alleen het RIVM, ook het ministerie heeft er belang bij deze erkenning te blokkeren. “Hugo zei dat het veilig was”, aldus Van Haga. De mensen die destijds die beslissingen namen, zitten nu nog steeds aan de knoppen. Dat maakt zelfonderzoek een farce. Arts: artsen worden onderdrukt en gecensureerd Arts en bestuurder Alexander van Walraven, de enige medicus die aanwezig was, reageerde zichtbaar aangedaan op de bewering dat er binnen de beroepsgroep consensus zou bestaan dat PVS niet bestaat. Volgens hem wordt artsen die zich wél uitspreken over vaccinatieschade actief de mond gesnoerd. Hij wees op duizenden wetenschappelijke publicaties die vaccinatieschade juist wél onderbouwen. Bovendien kraakte hij het argument van ‘consensus’: in de wetenschap volstaat één goed onderbouwd artikel dat het tegendeel aantoont om een veronderstelde consensus te ondermijnen. Dat het ministerie zich verschuilt achter een vage notie van “meerderheid van artsen” — terwijl dat criterium nergens in de subsidieregeling staat — getuigt volgens Van Walraven van vooringenomenheid en gebrek aan transparantie. Erkend of niet: mensen zijn ziek en worden niet geholpen Slachtoffer Iris de Boer, zelf aanwezig bij de hoorzitting, stelde het schrijnendst van allemaal vast: de organisatie die de prikken heeft gezet, beslist nu of prikschade bestaat. En heeft besloten dat het niet bestaat. De ironie is bitter. C-support, de organisatie die mensen met langdurige coronaklachten ondersteunde, ontving jarenlang miljoenen aan overheidssubsidie. De Stichting Coronaschade vraagt om een fractie daarvan — circa dertigduizend euro — en wordt keer op keer afgewezen. Wat er nu op het spel staat, is groter dan een geldbedrag. Zonder erkende patiëntenvereniging bestaat er geen formele gesprekspartner voor het ministerie. En zonder gesprekspartner kunnen vaccinatieslachtoffers blijven kloppen op een deur die consequent gesloten blijft. Over vier weken volgt de officiële beslissing op het bezwaarschrift. Op basis van wat er dinsdag op het ministerie is gezegd, zijn weinigen optimistisch.