Daniël Pardoen

Eerst begreep Henk het niet. Hij keek naar het NOS journaal, betaalde zijn belastingen, stemde netjes en geloofde wat nette mensen hem vertelden. Nederland had immigratie nodig omdat de economie arbeiders nodig had. Nederland moest ook vluchtelingen opnemen en iedereen was natuurlijk welkom. Diversiteit was een kans. Elektriciteit, als het er was, werd steeds duurder, benzine onbetaalbaar en het gas moest eraf. Wegen werden slechter en bruggen raakten in onbruik. Kinderen mochten zelf bepalen welk geslacht ze waren maar dat was natuurlijk heel logisch en als je er wat van zei was je intolerant. Ordeverstoring op school kwam door ongelijkheid. Criminaliteitscijfers hadden context nodig. Wie deze dingen te snel met elkaar in verband bracht, was waarschijnlijk een extremist. Toen kwamen zijn kinderen thuis van school en zeiden dat ze de leraar met het paarse haar en neptieten amper konden horen. De helft van de les ging op aan het herstellen van de orde. Leraren wisselden voortdurend. Sommigen verdwenen wekenlang. In het nieuws hoorde hij dat de lees- en taalvaardigheid achteruitgingen maar dat men daar gelukkig iets aan zou gaan doen. Henk benoemde dit precies één keer tijdens een ouderavond. De directie legde uit dat de situatie “uitdagend” was en dat de school een “inclusief pedagogisch antwoord” aan het ontwikkelen was, maar dat men nu eenmaal heel druk was met lentekriebels en paarse vrijdag dus dat Henk wel moest begrijpen dat het allemaal niet vanzelf ging. Henk ging gerustgesteld naar huis. Het waren professionals die het aanpakten. Zijn buurt veranderde ook. Winkels sloten. Groepen mannen bezetten elke avond dezelfde hoeken. Hangjongeren op fatbikes maakten de stoep onveilig. Zijn vrouw ging niet meer op straat na het donker. Henk zag dit allemaal, maar hij had ook geleerd dat het opmerken van dergelijke patronen gevaarlijk was. Dus bleef elke gebeurtenis een losstaande gebeurtenis. Eén gesloten winkel betekende niets. Eén aanranding betekende niets. Tien incidenten betekenden tien losstaande incidenten. Alleen een racist zou de puntjes met elkaar verbinden. Toen werd zijn dochter seksueel aangerand door een man die kort daarvoor in Nederland was aangekomen. Henk was kapot. Maar bijna meteen begon hij zijn eigen gedachten te controleren. De dader was een individu. Natuurlijk. Men mag nooit generaliseren. De televisie legde uit dat het politiek uitbuiten van zulke misdrijven onverantwoord was. De nacht was van de vrouwen zou alles oplossen. Een flyer waarin stond dat men geen kleine meisjes mocht aanbranden was de oplossing. Een minister waarschuwde tegen “stigmatisering.” Henk merkte dat hij knikte door zijn tranen heen. Wat zijn dochter was overkomen was monsterlijk, maar de werkelijk angstaanjagende mogelijkheid was blijkbaar dat iemand ergens daardoor op de verkeerde partij zou stemmen. Er veranderde niets. De school van zijn zoon werd erger. Zijn dochter ging niet meer alleen naar buiten. Zijn vrouw wilde verhuizen. De politie was uitgeput. De leraren waren uitgeput. De ziekenhuizen waren uitgeput. Henk was uitgeput. Toch vereiste elke verklaring die hij had gekregen dat hij geloofde dat elke verslechtering tijdelijk, toevallig, overdreven of veroorzaakt was door iets dat helemaal niets te maken had met de verslechtering ernaast. En telkens als iemand opperde dat het land misschien ernstige fouten had gemaakt: over migratie, gezag, onderwijs, politie, integratie, straf of grenzen - wist Henk het juiste antwoord. “Voorzichtig. Dat klinkt als extreemrechts.” Dus bleef hij redelijk. Hij bleef gematigd. Hij bleef geïnformeerd. En hij bleef volkomen onmachtig om uit zijn eigen leven een conclusie te trekken. Henk stemt altijd op dezelfde partij omdat die belooft de problemen te gaan aanpakken. Vanavond kijkt hij naar Pauw... Of Eva... Henk begreep het eerst niet. Henk begrijpt het nog steeds niet. Geeft niks hoor... Henk... [Gejat van X]