با یه افغانی صحبت میکردم، گفت تو تهران کسی بخوره زمین دستشو نمیگیرن، عکسشو میگیرن.
میخواستم بزنم تو دهنش ولی دیدم قافیش قشنگه، موافقت کردم باهاش.
عزیزترین آدم‌های زندگیم رو سیگار از من و خانوادم گرفته، داغشون فراموش نمیشه.
لطفا رعایت کنید.
هربار که دوستانه فوتبال میرم، بعدش کلی حسرت میخورم که چه استعدادی بودم حیف شدم.
حقیقتا براش هم جنگیدم و زیاد به در و دیوار زدم ولی کافی نبود.