asya

günün en huzurlu saatlerini her seferinde yarın sabah sıcak yatağımı bırakıp soğukla yüzleşme düşüncesiyle harcıyorum.

alya'nın cihan'ın yüzündeki morlukları öptüğü 'geçti' dediği tek bir sahne.. çok mu şey istiyorum.

dört duvardan öte.

cihan'a çok kez kızsam da günün sonunda kendimi her seferinde onunla empati yaparken ve üzülürken buluyorum. karakterin yaşadığı her duyguyu ekrandan alıp bizzat hissettirebildiği için ozan akbaba'yı ayrı tebrik ediyorum. cihan'ı resmen giyiniyor o ruha bürünüyor helal olsun.

ben benim olan bir şeyi nasıl kıskanayım.

durduk yere gelen 'o ki onun adı cihan albora'dır, beş tane aşirete diz çöktüren adamdır.' atağı.

bu neydi şimdi..

🫠🔥

fragman her zamanki gibi zaaflarımı tetikledi. senaryonun gidişatını eleştire eleştire izlemeye devam edeceğiz sanırım bu çiftten ve verdikleri histen kopmak pek mümkün değil.

sadakat'in her sahnede aynı ezbere tepkilerini, manipülatif argümanlarını ve baskıcı tavırlarını izlemek fazlasıyla yorucu olmaya başladı.

❤️‍🔥

🍋

dizide yaşanan her olayı bir tarafın galibiyeti gibi gösterme çabanızdan gına geldi. konu zaten karakterlerin kusurları doğru-yanlış kararları ve bunun yarattığı dalgalanmalarla ilerliyor. hikayeyi bütün olarak değerlendirmek yerine yarışa çevirme hevesinden umarım vazgeçersiniz.

🔥

s'ünsal.

bugünün sıkıcılığı resmen sabrımı zorluyor.. bitmek bilmeyen uzun saatler yaşıyorum.