“h”

Wake the fuck up samurai

حرفامو دیگه فقط اون پیرمرد بچه مولوی میفهمه.

خلاصه.

با سردخونه‌های پر، با خشم ما چه میکنی؟

بدترین حسی که بعد از مرگ عزیز تجربه میشه غم و اندوه بعدش نیست، شادی بعدشه. اونجایی که داری میخندی و یادت میوفته دیگه اون دیگه نیست و هیچوقت نمیخنده، اونجایی که یه اتفاق خوب میوفته و یادت میوفته که اون هیچوقت قرار نیست ببینتش.

نشسته‌م یه گوشه منتظرم جهان تموم شه.

توی بهت جاده‌ها هرجا که دیدنی نیست، چشامو میبندمو جاش یه رویا میذارم.

خونه‌ی جدیدم بالاخره قراره بعد سال‌ها حس خونه بده.

نمیدونم چطور در نوجوانی انقدر مطمئن و یک‌دنده بودم درمورد هر تصمیمی، الان از در خونه‌م میخوام برم بیرون نمیدونم کار درستیه یا نه.

-شهریور

دومین خونه‌مو گرفتم.🪅