Gürel KEPENEKLİ

Önce kendimden bahsedeceğim. Sonra da konuyu Fatma Betül Sayan Kaya olayına bağlayacağım. Okumak isterseniz, buyurun. Kuşadası'nda, turizm sektöründe faaliyet gösteriyorum. Benimle aynı işi yapanların çoğu malûm sebeplerden ötürü 2026 yaz sezonunda pek fazla para kazanamadı. Bazıları ise battı. Ama ben sezonu kâr ederek kapattım. Onlardan üstün değilim. Sadece, hayata bakışım farklı. Bizim sektörde personel çok önemlidir. Patrona para kazandıran da, kaybettiren de yanında çalışan ekiptir. Başkaları uzun CV'lere, sağlam referanslara veya çeşitli aidiyetlere göre personel alımı yapar. Ben bunları umursamam. İş görüşmesi için gelenlerle konuşurken, odamda bir kedi ve bir köpek vardır. Karşımdaki kişinin hayvanlarla yan yanayken nasıl davrandığına bakarım. Rahatsız oluyorsa, onu işe almam. İlgi gösterir, adlarını sorar, başlarını okşarsa, ertesi gün işe başlar. İnsanları hayvanlara karşı tutumları üzerinden değerlendirmek beni hiçbir zaman yanıltmadı. İyiyi de, kötüyü de hep böyle ayırt ettim. Sonuç olarak, personelim asla çalmadı, çırpmadı; her zaman canla başla, temiz bir şekilde çalıştı. Bu sayede başarılı oldum. Gelelim Fatma'ya... Sokak köpeklerinin toplatılması için yürürlüğe konulan yasanın destekçilerinden biriydi. Üzücü bir olayı aslından saptırarak algı yaratmaya çalıştı. Ta o zaman, kalbinde iyilik olmadığını anlamıştım. Yanılmamışım. Çünkü bir insanın karakteri, hayvanlara bakışından belli olur.