مفلسانیم و هوای می و مطرب داریم
Joined January 2013
- Tweets1K
- Following433
- Followers1.1K
- Likes3.6K
مهرداد فرج‌تبار retweeted
زمانیکه زیرسایه جنگ، اغلب افراد برای حفظ سرمایه طلا میخرند و خرج نمی‌کنند، یکی از آشنایان سرمایه‌گذاری کرده برای راه‌اندازی یک مرکز مادر و کودک. ترکیب خانه بازی کودکان، کافه و فضای کار اشتراکی و آموزشی مادران سمت سرچشمه تهران.
(هنوز افتتاح نشده).
صعب کاری و بوالعجب ایده‌ای..
مهرداد فرج‌تبار retweeted
هشام مطر این روزها نویسنده موردعلاقه‌ام شده. نوشته‌های او برای همه آنهایی که فکر می‌کنند «ما سوریه و لیبی نمی‌شویم» لازمه. اینکه ساکنین سوریه و لیبی هم گمان می‌کردند «فرق دارند» و از سرنوشت تلخی که در انتظار دیگران بود در امانند. اینکه ویران نمی‌شوند. دچار جنگ طولانی نمی‌شوند. باید متن‌های او رو خوند تا بفهمیم چقدر تجربه ما به تجربه کشورهای منطقه‌مون نزدیکه. که چه فاصله کوتاهی داریم تا برادرکشی. چه فاصله کوتاهیه تا جنگ داخلی. باید این متن رو خوند. توهم «ما متفاوتیم» رو کنار باید بگذاریم.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
استاد فرمودند «شما جوان‌ها فلان و بهمان». ما جوان نیستیم آقا! چهل سال‌مون شده. این شمایید که ول نمی‌کنید. دو دستی چسبیدید. شما و دعواهای بی‌معنی و بی‌پایانی که با هم‌نسلی‌هاتون دارید و ما رو هم در آن آتش می‌سوزانید. شما که صندلی تدریس و خطابه رو ول نمی‌کنید. دانشگاه (و ایران) رو کردید جایی قدیمی. عقب‌مانده. زنگارگرفته. شما که نمی‌فهمید زمانه‌تون گذشته. شما که هنر «رها کردن» رو بلد نیستید. یک جمعیت بزرگ از دهه شصتی و هفتادی‌ها رو پشت درها نگه داشته‌اید و کشور رو از دانش و توان آنها محروم کرده‌اید. شما که ول نمی‌کنید و باید فقط صبر کنیم تا بمیرید بلکه راهی باز بشه. پوف!
مهرداد فرج‌تبار retweeted
کاری که از اواخر دههٔ هشتاد به‌صورت جدی شروع کردند، تضعیف جامعه و حتی نابودی آن بود. بخش مهمی از پیشرفت هر سرزمین روی دوش جامعه است؛ از کارگاه‌های کوچک و بزرگ تا انجمن‌های محلی و ... «براندازی از مسیر رنج‌افزایی» نقشه‌ای بود که داشتند و دارند.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
ولی ایران «خراب‌شده» نیست. نباید در دام این تله افتاد. نباید گرفتار این ویروس شد. ما خاک‌برسر نیستیم؛ بعنوان یک ملت راه بلندی رو آمدیم. چیزهایی ساخته‌ایم. دوام آورده‌ایم. آدم‌هایی داریم که در سخت‌ترین روزها ایران رو جلو برده‌اند. آبادانی آورده‌اند. کار اساسی کرده‌اند.
زبانِ خاک‌برسری، اینکه هیچ دانه‌ای در خاک این مملکت عمل نمیاد، اینکه اینجا هیچ چیز ارزشمندی نداره، زیرساخت نداره، توسعه‌نیافته، کار جهانی در اون نشده، این زبان و صورت‌بندی، مقدمه‌ای بوده برای عقب نگه داشتن ملی ما. مقدمه‌ای برای جنگ. مقدمه‌ای برای نابودی ایران. ما اما در همین شرایط هم خیلی چیزها ساخته‌ایم. این کشور خراب‌شده نیست. این خاک هزاران امکان در دل خودش داره. مادر ما. مادر عزیز ما.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
مشغول بازسازی خونه هستیم و همه زحمت‌ها گردن لیلاست و من کلا خیلی کم در جریانم. او مهندس معماره. بیرون و داخل ایران در دانشگاه‌های خوب درس خونده و باز با این حال وقتی می‌ریم برای خرید مثلا کاشی، فروشنده «مرد» ماجرا اصلا او رو مخاطب قرار نمیده. باهاش هم‌کلام نمیشه. و اگر بشه هم برای توضیح بدیهیاته چون احتمالا در نظرش یک زن نمیتونه مطالب «مهم» و حیاتی‌ای که استاد توضیح میده رو بفهمه. بدیهی در نظرش اینه که مردِ ماجرا باید شنونده حرفهایش باشه چراکه خیلی از محیط‌های شغلی هنوز عمیقا زن‌ستیزند. غصه خوردم برای همسرم و تمام زن‌هایی که دارند روزانه برای اثبات خودشون در چندین سنگر می‌جنگند. تجربه تلخیه واقعا.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
ما می‌خواهیم اینجا حرف جدیدی درباره ایران بزنیم. از نویزهای موجود بالاتر برویم و در جدیدی باز کنیم. دنبال تیم خلاقه‌ای هستیم که موشن و تصویر و گرافیک و روایت بفهمند. که بیایند پیش ما. دفترشان را بیاورند اینجا تا با هم کار کنیم.
لذا، پیام بدید بهم. ریتوییت هم که مزید امتنان است.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
رفیق قاضی‌ام گفت یکی که در جنگ ریزپرنده پرتاب می‌کرد، آوردند. بچه ۲۴ ساله بود که چند سال قبل به خاطر پاره‌کردن پوستر حاج قاسم دو سال زندانی شده بود. از موساد باهاش تماس گرفته بودن و بعد چاربار راضی به همکاری شده بود. گفت بچه گفته بود اگر آن حکم نبود، هیچ‌وقت سرباز اسرائیل نمی‌شد
مهرداد فرج‌تبار retweeted
♨️ شایان اویس‌قرن برنده مدال آباکوس ۲۰۲۶، برترین جایزه علوم کامپیوتر نظری جهان شد
در مراسم افتتاحیه کنگره بین‌المللی ریاضی‌دانان در شهر فیلادلفیا، اتحادیه بین‌المللی ریاضیات معتبرترین جوایز جهانی این حوزه را به برجسته‌ترین دانشمندان اهدا کرد. در این رویداد، «شایان اویس‌قرن»، پژوهشگر و دانشمند ایرانی علوم کامپیوتر در دانشگاه واشنگتن، موفق به دریافت مدال آباکوس شد.
جایزه آباکوس که هر چهار سال یک‌بار به پژوهشگران زیر ۴۰ سال در حوزه علوم کامپیوتر نظری اعطا میشود، به پاس استفاده خلاقانه و بی‌نظیر اویس قران از ابزارهای پیچیده ریاضیاتی برای حل معماهای قدیمی الگوریتم‌ها به او تعلق گرفت.
شایان اویس قران به‌دلیل دستیابی به پیشرفت‌های مهم در «مسئله فروشنده دوره‌گرد» تحسین داوران را برانگیخته است.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
آدمها سرِ جنگ با هم مناقشه می‌کنند، ولی وقتی از «جنگ» صحبت می‌کنیم از یک مفهوم واحد حرف نمی‌زنیم. کسی که بیرون ایران نشسته، اونی که از طبقه برخورداره و ویلایی در شمال داره و با اولین شلیک از تهران می‌ره، اونی که حقوق ثابت داره و نگران کسب و کارش نیست، و اونیکه در شهرهای دور از مرز غربی و جنوبی زندگی می‌کنه، کجا می‌فهمه ماهیگیر بندرعباسی چه چیزی از جنگ فهمیده. تجربه‌اش چقدر متفاوته و چقدر سایه جنگ برای او واقعی‌تره. ما در پایتخت مدت‌هاست آتش‌بس داریم، آنها ندارند. ما در پایتخت سر کار برگشته‌ایم آنها نتوانسته‌اند. ما در پایتخت چیزی شبیه «عادی» را تجربه می‌کنیم در حالیکه جنگ هنوز و عینی برای آنها در جریان است. فرقه بین ما.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
در این روزهای سیاه، کورسوی امیدم آنجاست که حتی جماعتی که تا همین یکی دو روز پیش وعده «آخرین نبرد» می‌دادند و حمله به کارخانه فولاد و پتروشیمی و تهدید #عصر_حجر را هم توجیه می‌کردند، کم‌کم دارند به این نتیجه می‌رسند که این جنگ احتمالا با لجاجت ج.ا.، هم به آسیب‌های شدید به مردم و ایران عزیز منجر میشود و هم ج.ا. را ساقط نمی‌کند. چیزی که از قبل از شروع جنگ هم قابل پیش‌بینی بود و گفته شد.
با «پیروان فرقه» کاری ندارم؛ روی سخنم با دوستانی‌ست که با نیت خیر و توجیه «همه راه‌ها را امتحان کردیم» دل بسته‌اند به این جنگ. بحثم هم مذمت اخلاقی جنگ نیست، کاملا عملگرایانه است:
- در درجه اول، فکر می‌کنم که اغلب ما هم‌عقیده‌ایم که حمله به زیرساخت‌هایی چون کارخانه فولاد، پل و نیروگاه برق، نه کمک شایانی به سقوط ج.ا. می‌کند، نه به نفع مردم است. بیایید مستقل از دیدگاهمان نسبت به این جنگ، به عنوان صدای واحد جامعه ایرانی مخالف ج.ا.، علیه این تهدیدها موضع بگیریم (و اگر در آمریکا ساکنید، این موضع را به گوش نمایندگانتان هم برسانید).
- در درجه دوم، با خودمان فکر کنیم که مسیر سقوط ج.ا. از طریق این جنگ چگونه است؟ به‌طور خاص نیروی نظامی روی زمین که با نیروی غیرمتمرکز و مسلح ج.ا. قرار است بجنگد، کیست؟ حرف‌ها و نوشته‌های قشنگ و امیدوارکننده، کار یک گلوله را هم در خیابان‌های ایران نمی‌کند.
امیدوارم خیلی‌ها هرچه زودتر به این نتیجه برسند که نه در مسیر مبارزه خشونتپرهیز «همه راه‌ها را امتحان کردیم» و نه «برای جنگ خیابانی و مبارزه مسلحانه با ج.ا. آماده‌ایم»؛ تا شاید زودتر، از این خواب و خیال و تقدیر از این جنگ دست بکشند.
یک بار دیگر، با بهت، اندوه، و امید، نظاره‌گر وطنیم در آستانه جنگی محتمل، که نتیجه مستقیم سیاست‌های حکومت منحوس ج.ا. است. توییت‌های پایین مربوط به پاییز ۲۰۲۴ (۱۴۰۳) است؛ عمده آن حرف‌ها متاسفانه هنوز هم قابل تکرار است، از جمله اخطار در مورد رویافروشی‌ها. امید این بود که بعد از وقایع ماه‌های گذشته، به‌خصوص جنایت ج.ا. در سلاخی معترضان در دی ماه، کمی عقلانیت جای رویافروشی «کمک در راه است» را بگیرد، ولی متاسفانه ظاهرا در بر همان پاشنه می‌چرخد. چند کلمه‌ای در مورد سناریوهای بد ولی کاملا محتمل می‌نویسم و در آخر هم دو کنشی که شاید ما را کمی از انفعال در بیاورد:
۱) احتمال جنگ بالاست و من فکر نمی‌کنم هیچ‌کدام از سناریوهای محتمل و واقع‌گرایانه، نتیجه‌اش سقوط ج.ا. در کوتاه مدت باشد. اصلا فکر نمی‌کنم هدف دولت ترامپ این باشد و این با استراتژی سیاست خارجی او هم منطبق است (تصاویر پایین). شاید کورسوی امیدی که دارم این باشد که حداقل خامنه‌ای جنایتکار از این معادله حذف شود، وگرنه ادامه ج.ا. به‌همراه خامنه‌ای بعد از جنایات دی‌ماه فاجعه است.
۲) دستگاهی که در طول دو شب ده‌ها هزار کشته و مجروح روی دست مردم می‌گذارد، وابسته به یک نفر نیست. اگر خامنه‌ای از معادلات حذف شود، احتمال دارد هر که از داخل همان دستگاه، مهار قدرت را به‌دست بگیرد، با آمریکا و اسراییل هم توافق کند (شبیه ونزوئلا)، غنی‌سازی و ماجراجویی‌های خارجی مثل «محو اسراییل» را متوقف کند، و در حوزه جامعه هم سختگیری‌های مذهبی را کمتر کند. ولی تصور مغلوب کردن آن دستگاه جنایتکار در جنگی بدون نیروی زمینی، رویایی نامحتمل است که هنوز ظاهرا خریدار دارد.
۳) سناریوی بدتر و البته کاملا محتمل، باقی ماندن قدرت مطلق در دست خامنه‌ای و وارد کردن کشور به جنگی بلندمدت با بزرگترین قدرت نظامی تاریخ است. فکر می‌کنم، اگر تنها انتخاب‌های این کینه‌توز ۸۶ ساله، تسلیم در مقابل خواسته‌های آمریکا یا به فنا دادن زیرساخت‌های کشور باشد، او احتمالا دومی را انتخاب خواهد کرد. راه آن هم حمله گسترده به منافع آمریکا در منطقه است. در آن‌صورت به‌نظرم پاسخ آمریکا ممکن است به‌سمت هدف قرار دادن انواع زیرساخت‌های کشور، از جمله صنعت نفت برود (اصولا فکر می‌کنم یک انگیزه آمریکا، فشار به صادرات نفت ایران به دلیل فشار دو جانبه به ج.ا. و چین است). هنوز بر این باورم که وضعیت امروز ایران به عراق ۱۹۹۱ بی‌شباهت نیست، شاید با این تفاوت که دروغ «کمک در راه است» این بار قبل از حمله گفته شد!
۴) در این اوضاع، مثل دفعات قبل، عاملیت امثال ما بسیار ناچیز است ولی هنوز حداقل در دو مورد شاید بتوان مفید بود. اول اینکه اگر جنگ واقعا وارد حمله به زیرساخت‌های غیرنظامی ایران شد، باید به آن اعتراض کرد، شاید اندکی در افکار عمومی غرب موثر باشد. دوم اینکه تجربه نشان داده که ج.ا. در شرایطی که تحت فشار و تحقیر خارجی قرار می‌گیرد، انتقامش را از مردم ایران می‌گیرد. توجه به وضعیت زندانیان سیاسی، به‌خصوص گمنامانی که از فاجعه دی‌ماه در چنگال رژیم اند، مهم‌تر از قبل خواهد بود. اطلاع‌رسانی در مورد ایشان، هزینه آزار یا احتمال کشتن آنها را برای رژیم بیشتر می‌کند. تجربه دهه شصت و «خدای سال شصت» که ظاهرا دوباره بیدار شده، پیش روی ماست.
whitehouse.gov/wp-content/up…
مهرداد فرج‌تبار retweeted
حرف جدیدی نیست اما با زبان خودم تکرار می‌کنم. اختلاف اصلی ما با موافقان جنگ، نه خط قرمزهایمان است، نه بحث اخلاقی خشونت‌پرهیزی است، نه سر بیرون گود نشستن یا داخل کشور بودن است، نه در مورد شکل حکومت بعدی است، نه در ضرورت عمل‌گرایانه‌ی خشونت در مقابل دستگاه سرکوب است، نه حتی در بهایی است که حاضریم مردم برای رفتن آخونده پرداخت کنند.
منشأ اختلافمان این است: ما معتقدیم این جنگ ریشه‌ی جمهوری اسلامی را تقویت می‌کند، در دید بخشی از جامعه مشروع‌ترشان می‌کند، قدرت سرکوب را چندان مختل نمی‌کند، وحشی‌ترشان می‌کند، و انقلاب مردم را به تعویق می‌اندازد. و شما معتقدید این جنگ یک جوری که ما هنوز نفهمیده‌ایم با احتمال جدی‌ای به رفتن آخوند منجر خواهد شد.
در دیدگاه شما ما دوام جمهوری اسلامی را به جنگ ترجیح داده‌ایم [چه بدانیم چه ندانیم]. در دیدگاه ما هم شما نفله شدن و تنبیه جنایت‌کاران رژیم را به تسریع سقوط جمهوری اسلامی و آزادی مردم ترجیح داده‌اید [چه بدانید چه ندانید].
مهرداد فرج‌تبار retweeted
دوست داشتم این روزها بیشتر از احوال خودمان زیر موشک بنویسم. از همه بیشتر بخاطر اینکه نیروهای زیادی فعالانه تلاش می‌کنند که از ما انسانیت‌زدایی کنند. که چهره و صدا و نام‌های ما را پاک کنند. که بگویند ما «هزینه لازم برای جراحی عمیق هستیم». که جنگ‌زدگی ما اگر چه ناراحت‌کننده اما لازم و ضروری است برای آینده‌ای که قرار است برایمان بیاورند. می‌خواستم بیشتر بنویسم و بگویم که ما کسی هستیم و در این شهر نفس می‌کشیم و خانه و زندگی و کار و آینده ما هم مهم است. اما نشد.
نشد چون مسدودسازی اینترنت به حدی محکم است که دیگر هیچ جوره نمی‌شود با روش‌های پیشین دورش زد. گاهی شاید بشود، به قدر یک پنجره فرصت محدود. حیرت‌آور است که چطور حاکمیت حتی در این شرایط هم می‌تواند فعالانه و احمقانه بر سیاست‌های اشتباه خود پافشاری کند. «هیچ» داده‌ای وجود ندارد که نشان دهد مسدود کردن اینترنت تاثیری در امنیت دارد و هزاران شاهد داریم که محدودسازی اینترنت چقدر آدمها را ناراضی و عصبانی و گرفتار می‌کند. اما دریغ. جدا و عمیقأ.
فردا نوروز است. یادم می‌آید سال پیش همین موقع‌ها چقدر امیدواری و خوش‌بینی در فضا شناور بود و چقدر تضادِ بینِ امروز و آن روز، رادیکال و غیرقابل‌باور است. حالا، نسبت به سال آینده هیچ خوش‌بین نیستم. ۱۴۰۴ یادمان داد آرزوهایمان را کوتاه کنیم. ما آدم‌های غربِ آسیا را اصلا چه به رویابافی؟ ما همین که سوخت ماشین جنگ‌افروزی استعمار و ابژه سرکوب استبداد باشیم کافی‌مان است. ما باید به زنده‌ماندن و حداقل‌ها امیدوار باشیم نهایتش. تخیل‌مان را کنترل کنیم. سرمان را پایین بیاندازیم. رویا نبینیم. رویا نداشته باشیم. همین.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
من از سال ۸۳ تا الان برای دگرگونی انقلابی جمهوری اسلامی و استقرار نظام سیاسی جدید در چارچوب سرمشق جمهوری سکولاردمکرات با حفظ استقلال ایران، تکمیل پروسه حاکمیت ملی و نوزایی هویت ایرانی بر مبنای کثرت‌گرایی سیاسی، فرهنگی، عقیدتی، اجتماعی و اتنیکی کوشیده‌ام. در آخرین ماه‌های حضورم در کشور در سال ۸۴ خورشیدی از سازمان‌دهندگان کمپین رفراندوم قانون اساسی بودم. اما در همه دوران ۳۲ سال سیاست ورزی‌ام تلاش کرده‌ام که اعتراضات و مخالفت‌هایم با جمهوری اسلامی به نادیده گرفتن تعهدم به حفظ بنیادهای دولت (State) ایران، الزامات ملی‌گرایی و آسیب دیدن زیست هموطنانم منجر نشود. راهکار سیاسی مورد توجه من گذار انقلابی خشونتپرهیز است که علاوه بر ضرورت کنار گذاشتن جمهوری اسلامی، کنشگری سیاسی را به خواست‌های ایجابی چون دمکراسی، توسعه پایدار، حفظ زمین و محیط زیست، نفی نظامی‌گری، حقوق بشر، کرامت انسانی، شرافت عمومی و مخالفت با نظامی‌گری و خشونت مقید می‌کند.
هدف نهایی من گذار به وضعیت بهتر و پایان استبداد است، نه اینکه تنها به براندازی جمهوری اسلامی تقلیل پیدا کند. ازاینرو مخالفتم با جنگ، تجاوز نظامی و تهدید امنیت ملی، استقلال، موقعیت راهبردی و منافع ژئوپلتیک ایران و نگرانی از فروپاشی دولت از موضع مستقل از حکومت است. معیارهای سیاست ورزی من در تحلیل آخر مبتنی بر اصول ایجابی، حقیقت، واقعیت‌گرایی معطوف به ارزش‌های بنیادین و آرمان‌ها است، نه اینکه صرفا ضدیت با حکومت تعیین‌کننده سمت‌گیری‌هایم باشد.
سوء استفاده رسانه‌های حکومتی از مواضع من در مخالفت با جنگ، نشانه بی‌اخلاقی آنها است. من هم با جمهوری اسلامی مخالفم و سیاست خارجی بحران‌ساز آن را محکوم کرده‌ام، هم جنگ و مداخله خارجی در امور داخلی ایران را چه از منظر راهبردی و چه تاکتیکی رد می‌کنم.
راه عبور از جمهوری اسلامی، ویران شدن ایران و تبدیل آن به زمین سوخته و یا تحت سلطه خارجی قرار گرفتن نیست! من اپوزیسیون جمهوری اسلامی هستم، نه اپوزیسیون ملت و میهنم.
سهلِ ممتنع
وقتی با دو شرّ «استبداد» و «جنگ» همزمان روبه‌رو هستی، ایستادن در یک طرف آسان است: یا به سمت دیکتاتور متمایل می‌شوی و ظلم به مردم را توجیه می‌کنی، یا طرفِ جنگ را می‌گیری و به خون‌ریزی رضایت می‌دهی. «ممتنع» از جایی شروع میشود که بخواهی با هر دو مخالفت کنی. آن‌وقت چه می‌توانی بکنی؟ ظاهراً هیچ؛ معلق می‌مانی، گیج و سرگشته، و از هر دو جهت، سنگینیِ فشار را احساس می‌کنی.
اما اگر دقیق‌تر نگاه کنی، می‌بینی که اتفاقاً «سهل» هم هست: کافی است همان کار را انجام بدهی! همزمان با جنگ و استبداد مخالفت کنی. روی کاغذ و در نظر، باید هر دو را همزمان نفی کرد؛ اما در عمل، وزن‌ها همیشه برابر نیست. گاهی باید نغمه‌ی آزادی‌خواهی را بلندتر سر داد، و گاهی، وقتی صدای ضدجنگ ضعیف‌تر میشود، باید فریادِ صلح را رساتر کرد. راه دیگری نیست: نه به جنگ، و نه به استبداد.
بشنویم از رامین جهانبگلو:
- خشونت‌پرهیزی راه رسیدن به دموکراسی در ایران است، نه به معنای اصلاح‌طلبی، بلکه با مفهوم اخلاقی و مسئولیت‌پذیری، به‌مثابه یک استراتژی اجتماعی. او معتقد است مبارزه اصلی برای رسیدن به دموکراسی، مبارزه علیه مردسالاری و خشونت است.
- از فروغی مثال میزنه که میخواسته جامعه‌ش رو بدون خشونت اصلاح کنه نه تنها باید خودش عاقل باشه بلکه باید خردورزی رو به بقیه هم یاد بده. همینه که علاوه بر کار سیاسی دست به ترجمه کارهای خارجی مثل دکارت میزنه.
- انقلاب ۱۳۵۷ یک انقلاب سیاسی بود، اما انقلاب عقلی نبود. الگوها الگوهای قبل انقلاب بودند و فقط رنگ عوض کرند بعد از انقلاب.
- خشونت پرهیزی میتونه جنبه استراتژیک داشته باشه (به عنوان وسیله برای براندازی) اما میتونه جنبه اخلاقی هم داشته باشه (به عنوان یک فضیلت و یک ضرورت). جمهوری اسلامی داره جنبه اول رو پررنگ می‌کنه، اما در واقع دومیه که اصیل است.
- ما نمی توانیم خودمان تبدیل به اهریمن شویم که با اهریمن مبارزه کنیم، وگرنه چرا باید با اهریمن مبارزه کنیم، ما باید همواره این فاصله هستی شناختی را حفظ کنیم.
- مبارزه اصلی ما با زشتیه، مبارزه اصلی ما با تاریکیه. مبارزه اصلی ما اینه که خودمون تاریک و زشت نشویم.
- در مبارزه با دشمن نباید اهریمن شویم، تازه کی گفته گروه‌های مختلف سیاسی در ایران دشمن هستند. آنها نمی‌توانند با هم صحبت کنند.
- اگر ما یک لیدرشیپ اخلاقی داشته باشیم، نه فقط لیدرشیپ سیاسی یا تجاری، شاید راه خوبی برای مبارزه باشه. مثل گاندی برای هندی‌ها.
- عدم یا ضرورت دخالت از بیرون برای دموکراسی لزوما ربطی به ایده ایران و ایرانی نداره. مساله مهم‌تر عدم خشونت هستش.
- مجری میپرسه توصیه‌تون به معترضینی که در ایران به دنبال دموکراسی هستند چیست؟ اول با تواضع میگه من از خارج گود نباید چیزی بگم. اونها در هر لحظه ممکنه کشته بشوند و ریسک بزرگی هست. در انقلاب‌های بزرگ دنیا (مثل آمریکا و فرانسه) نگاه کنیم عقل سلیم رو نباید کنار گذاشت. اگه عقل سلیم رو کنار بگذاری حتما شکست می‌خوری.
youtube.com/watch?v=oi9jOLcp…
1
15
2,743
مهرداد فرج‌تبار retweeted
سطح بحث داخل کشور کجا و سطح بحث خارج از کشور کجا…
دی‌ماه خونین و آینده ایران #زنده
گفتگوی سیاسی حسام سلامت، سجاد فتاحی و میلاد دخانچی
پخش زنده از یوتوب آزاد:
youtube.com/live/xRL_Ba6LNf0
امروز (یک‌شنبه، ۱۹ بهمن) ساعت ۱۰:۴۵ صبح
@milad_dokhanchi
با توجه به ناپایداری اینترنت، در صورت قطع لایو، برنامه پس از اتمام در یوتوب آزاد بارگذاری خواهد شد.
مهرداد فرج‌تبار retweeted
عمیقاً باور دارم تب سلطنت‌طلبی امروزهم به زودی مثل تب چریک بودن دهه۴۰، انقلابی بودن دهه۶۰ و اصلاح‌طلبی دهه۷۰ فروکش خواهد کرد و عقلانیت و آزادی دوباره رونق گرفته و مد میشود همانطور که از ابتدای خلقت بشر مد بوده
در این بین چه ارجمندند آنانکه اسیر اتمسفرهای گذرای فضای سیاست نمی‌شوند