สลิล.🌙

เพิ่งอ่านลับลา แลร้าง นิรันดร์ จบ นึกถึงช่วงงานศพของย่า จำได้ว่าไม่ได้ร้องไห้ตั้งแต่รู้ข่าว แต่มันเหมือนคนหูดับ แบบโดนความจริงชกจนมึน ทุกอย่างยังดูงง ๆ ไปหมด มีช่วงต้องไปบอกลาที่เตียงรพ.ทั้งที่ก็ไม่รู้ว่าย่าได้ยินไหม วันงานก็ยุ่งมากจนแทบไม่ได้ร้อง มีตอนเปิดโลงก่อนเผา พอรู้ว่าจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เห็นเขาบนโลกแล้วจริง ๆ ก็ร้องไห้จนตัวสั่น นี่โตมากับย่า 20 กว่าปี อยู่กับเขามาทั้งชีวิตเลย ซึ่งมันทั้งชีวิตในตอนนั้นจริง ๆ แล้วเป็นพวกไม่ค่อยบอกรัก ไม่ค่อยกอด เลยติดค้างเรื่องนี้กับย่าอยู่ เขาเสียตอนสอบไฟนอลวิชาสุดท้ายเสร็จ ไม่อยู่ทันได้เห็นวันเกรดออก วันรับปริญญา หรือตอนได้งานที่แรก อดเห็นตอนสอบตั๋วผ่าน ที่ตลกร้ายนิดหน่อยคือแม่มาบอกว่าให้คอยดูแลพ่อด้วย ซึ่งก็เข้าใจได้ว่าเขาจะเสียหลัก เพราะนี่อยู่กับย่ามา 20 กว่าปี ในขณะที่ 50 กว่าปีของพ่อ ก็มีแค่ย่า แอบคิดอยู่ว่าถ้าวิญญาณมีจริงย่าจะคิดว่านี่ไม่เสียใจปะวะ ถึงไม่ค่อยมาหา ลูกพี่ลูกน้องบอกว่าย่ามาหาบ่อย แต่ทุกครั้งที่ฝัน นี่ฝันถึงแต่งานศพเขา เหมือนไม่ได้เสียย่าไปแค่ในวันงานศพ แต่เสียเขาไปอีกหลายคืนหลังจากนั้นด้วย พออ่านถึงพาร์ทแม่แล้วรู้สึกเหมือนเห็นตัวเองลาง ๆ ในนั้น แบบสุดท้ายแล้วก็ได้แต่เสียดายเวลาที่เคยมี พอรู้สึกตัวได้ว่าควรทำ ก็ไม่มีโอกาสจะได้ทำ

ชอบคุณสลิลมาก ให้พูดถึงนักเขียนคนโปรดอีกกี่รอบ ก็ยกมาพูดถึงได้ทุกรอบ ไม่ใช่แค่เพราะเขาเก่ง แต่นี่อ่านงานเขามาตั้งแต่ช่วงม.ปลาย ถ้าให้พูดมันคือวัยเริ่มโต ดังนั้นต่อให้รู้หรือไม่ก็ตาม แต่การมีอยู่ของเขาในฐานะนักเขียนในวันนั้น มีส่วนในการประกอบตัวตนของนี่มาก ย้ำอยู่บ่อยเลย บนโลกนี้มีนักเขียนเยอะมากเต็มไปหมด แต่วัยเยาว์ของนี่มันคือเขา มุมมองหลายอย่างในชีวิตมันถูกหล่อหลอมมาในช่วงนั้น และนี่รู้สึกดีมากที่มีเขาเป็นส่วนหนึ่งในการเติบโต คือมันดูพรั่งพรูมาก แต่ที่อยากจะสื่อคือ รู้สึกขอบคุณเสมอทั้งเมื่อก่อน และตอนนี้ นี่ไม่รู้ความยากง่ายของเส้นทางแต่ก็รู้สึกขอบคุณที่เป็นนักเขียน และยังคงเป็นนักเขียน

การได้อ่านงานคุณอีกครั้ง ทำให้เราได้กลับไปค้นพบตัวเองเมื่อหลายปีก่อนด้วยค่ะ