SouthSide

Babamı kaybettikten sonra evimizin Wi-Fi şifresini değiştirdim. Ertesi sabah kapımızı komşumuz çaldı. Yaşlı bir adamdı, biraz çekinerek konuşmaya başladı. “Rahatsız ediyorum kızım, kusura bakma. Dün akşam eşim kızımızla görüntülü konuşamadı. İnternet şifresini soracaktım.” Yeni şifreyi verecektim ki cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı. Üzerinde babamın el yazısıyla eski şifre ve altında şu not vardı: “Pazar günü saat 18.00’de bağlantı kesilirse hiç çekinmeden bize gelin. Bu saat eşinizin en kıymetli saati.” Şaşkınlıkla ne demek istediğini sordum. “Eşim doğuştan işitme engelli. Tek kızımız yedi yıl önce evlendi ve yurt dışına yerleşti. Her pazar saat altıda görüntülü konuşurlar. Kızımızla işaret diliyle konuşabildiği tek zaman bu. Eşim bütün hafta o saati bekler.” Meğer komşumuz maddi sıkıntılar yüzünden internet aboneliğini iptal etmek zorunda kalmış. Babam bunu öğrenince kendi internetini kullanmalarını söylemiş. Komşum anlatmaya devam etti: “Her ay para vermek istedim ama kabul etmedi. Hatta internet bizim evde de çeksin diye kendi parasıyla sinyal güçlendirici aldı. Modemin yerini bile birkaç kez değiştirdi.” O an yıllardır anlam veremediğim bir şey aklıma geldi. Her pazar saat altıda babam bana interneti kullanmayı bırakmamı söylerdi. “Baba, neden? İnternet bizim internetimiz!” O da hep aynı cevabı verirdi: “Bir saat kızım, sadece bir saat. Altıdan yediye kadar.” Ben bunu tuhaf bir alışkanlık sanıyordum. Meğer babamın korumaya çalıştığı şey, başka bir ailenin en kıymetli saatiymiş.