İlkan Dalkuç

Bugün çıkan "150 milletvekili, 180 yargı mensubu, 30 vali..." haberi aslında çok şey anlatıyor. Görünen o ki fon krizini farklı kılan esas detay, ne konuşulan para miktarı ne de mağdur vatandaş sayısı. Daha önce benzer olaylar yaşandığında, bugünlerde partisini ve bürokrasiyi eleştiren AKP'li yazarların keyifle sustuğunu ya da absürt bahaneler ürettiğini birlikte deneyimlemedik mi? Fakat bu kez birtakım iktidar medyası, bırakın sessiz kalmamayı, belki de muhalefetten bile daha ısrarlı ve daha sert tepki veriyor. Çünkü görünen o ki bu "ponzi", diğerlerinden farklı olarak, en başından itibaren bizzat AKP elitleri ve onlara yakın ayrıcalıklı kimselere yönelik kurulmuş. 150 AKP'li vekilin duyduğu yatırım fırsatını nasıl olur da tek bir Yeni Parti milletvekili duymamış? Şehrin valisinin kulağına gelen yatırım fırsatı belediye başkanının kulağına nasıl gitmemiş? Bu açıdan Seçil Erzan fonu hikayesine çok benziyor. AKP'ye yakın ekonomik, bürokratik ve siyasi çevrede kulaktan kulağa yayılarak büyüyen, herkesin "işin içinde şu da varmış, imkânı yok patlamayız" dediği (yani özünde rejimin kokuşmuşluğuna güvendiği) bir piramit sistemi. Sistemden zamanında çıkan AKP'li elitler, zamanında çıkamayan elitlerin parasına çökmüş oldu. Bu hengamede mağdur olan küçük, sıradan yatırımcıların paraları bu devasa pastanın ancak mumu olabilir. Dolayısıyla AKP'li (sözde) gazetecilerin canhıraş "bir şeyler yapın" isyanının arkasında, kayıtsız kalamadıkları bir vatandaş öfkesi yok. Sabırsız ve kaygılılar çünkü belki de ilk kez kendi "elit" çevrelerinin canı yandı. Bir telefon uzaklıkta olan, kimi zaman işlerini çözen ya da işlerini çözdürdükleri, kulis alıp verdikleri, gerektiğinde referans oldukları, ticari faaliyetlere girdikleri, arkadaş oldukları, hatta kız alıp verdikleri vekiller, iş insanları ve bürokratlardan bahsediyorum. "Vatandaş çok rahatsız, bir şey yapmalı" çağrılarının arkasında esasen, simbiyotik bir ilişki kurdukları ağın çökme korkusu yatıyor. Kaybedecek çok şeyi olduğu için bugüne dek ne yaşanırsa yaşansın gıkını çıkarmayan bir grup AKP'li elit, bu kez her şeyini kaybetti. Üstelik "fail" de rejim içinde en az kendileri kadar güçlü, kendileri kadar eli uzun başka AKP'li elitler. İki taraf da aynı derecede ayrıcalıklı, aynı derecede iktidara eklemlenmiş olduğu için hiçbir taraf rejimin sopasını diğerinin kafasına indiremiyor. Rejime yakınlıkları nedeniyle bugüne dek kendini yenilmez sanan siyasi ve bürokratik bazı "devler", sıfır toplamlı bir varoluş savaşı veriyor. Dolayısıyla, para ve mağdur miktarının çok olmasının yanında, AKP medyasında gördüğümüz tantananın bir sebebi de bu iç çatışma.