Igor Wortel

Open Brief aan De Groene Amsterdammer Over blonde vrouwen, roze kleding en andere democratische dreigingen Max von Kreyfelt Beste De Groene Amsterdammer, Wat een opluchting dat jullie eindelijk ter plaatse waren in Loosdrecht om Nederland te beschermen tegen het groeiende gevaar van moeders in roze kleding. Want eerlijk is eerlijk: zonder jullie moedige journalistieke interventie hadden gewone burgers misschien daadwerkelijk gedacht dat vrouwen zelfstandig zorgen kunnen hebben over veiligheid, asielopvang of sociale ontwrichting. Gelukkig leggen jullie uit dat dit natuurlijk onmogelijk is. Nee, deze vrouwen zijn slachtoffers van: femonationalisme, xenofobe beïnvloeding, uiterst rechtse normalisering, identitaire opstoking, en vermoedelijk binnenkort ook fascistoïde cappuccinocultuur. Werkelijk indrukwekkend. Vooral de openingszin was journalistiek van uitzonderlijk niveau: “De blonde vrouw van in de veertig is geheel in het roze gekleed.” Prachtig. Subtiel. Objectief. Bijna antropologisch. Je verwachtte direct een voice-over van National Geographic: “Hier observeren wij het zeldzame Nederlandse Vinexwijfje in haar natuurlijke habitat nabij de sportvereniging.” Het knappe is dat jullie binnen drie alinea’s een bezorgde moeder weten om te vormen tot een potentieel Europees democratisch veiligheidsrisico. Dat vereist vakmanschap. En wat vooral bewondering oproept, is de totale afwezigheid van nieuwsgierigheid. Geen moment lijkt de vraag op te komen: waarom protesteren burgers eigenlijk in tientallen Europese dorpen tegen dit beleid? Nee. De conclusie staat al vast vóór het gesprek begint. Burgers worden niet onderzocht. Ze worden geduid. Gecorrigeerd. Geclassificeerd. Daarom wemelt het artikel van woorden als: “uiterst rechts”, “xenofoob”, “nativistisch”, “islamofoob”, “normalisering”. Want hedendaagse kwaliteitsjournalistiek werkt inmiddels als wijnproeven: de juiste morele smaaktonen moeten voortdurend herkenbaar blijven voor het hogeropgeleide publiek. En ondertussen blijft één hilarische paradox overeind: Dezelfde media die jarenlang riepen dat vrouwen altijd serieus genomen moeten worden, leggen nu uitgebreid uit waarom vrouwen in Loosdrecht eigenlijk niet goed begrijpen waar hun eigen zorgen vandaan komen. Dat moeten experts uit Oslo en Tübingen voor hen interpreteren. Want stel je voor dat gewone burgers zélf maatschappelijke patronen herkennen. Dan krijg je democratie. En daar raakt een deel van de culturele journalistiek zichtbaar licht onwel van. Het meest fascinerende blijft misschien nog wel de impliciete arrogantie: de gedachte dat duizenden burgers onmogelijk oprecht bezorgd kunnen zijn zonder ideologisch “opgestookt” te zijn. Dat wereldbeeld zegt uiteindelijk veel meer over hedendaagse redactielokalen dan over Loosdrecht. Maar dank voor het artikel. Het hielp opnieuw uitstekend verduidelijken waarom zoveel Nederlanders moderne kwaliteitsmedia niet langer ervaren als nieuwsgierige verslaggevers, maar als ideologische gedragstherapeuten met subsidie en een abonnement op morele superioriteit. Hartelijke groet, De kale man in het zwart met oranje Nikes