JK

แม่ถูกหวย เงินทั้งหมดยกให้น้องชาย ลูกสาวที่ผ่อนบ้านให้แม่มาห้าปี รู้เรื่องนี้จากปากป้าข้างบ้าน วันเงินเดือนออก เธอโอนให้แม่ 5,000 เหมือนเดิม แค่พิมพ์ใต้สลิปเพิ่มมาอีกหนึ่งบรรทัด แม่อ่านบรรทัดนั้นจบ มือก็เริ่มสั่น ตอนเมย์เรียน ป.4 คืนหนึ่งเธอไข้ขึ้นสูงตอนตีสอง พ่อไม่อยู่บ้าน แม่ทิ้งเสื้อที่เย็บค้างไว้บนจักร เอาผ้าขาวม้ามัดเธอไว้กับหลัง ขี่มอเตอร์ไซค์ฝ่าฝนไปโรงพยาบาล แม่นั่งเฝ้าเธอทั้งคืน พอฟ้าใกล้สาง ก็รีบกลับไปเย็บผ้าต่อ กลัวส่งงานลูกค้าไม่ทัน คืนนั้น เมย์จำมาตลอดยี่สิบกว่าปี เมย์อายุ 34 ทำงานฝ่ายบุคคลอยู่กรุงเทพฯ บอส น้องชาย อายุ 31 อยู่โคราชกับพ่อแม่ เมย์สอบติดมหาวิทยาลัยรัฐ กู้ กยศ. เรียนจนจบ เสาร์อาทิตย์ทำพาร์ตไทม์ร้านกาแฟ ได้วันละ 300 บอสสอบไม่ติด แม่ส่งเข้าเอกชน ค่าเทอมเทอมละสี่หมื่น วันที่บอสเรียนจบ แม่ยกรถกระบะของบ้านให้ “ผู้ชายต้องมีรถ จะได้ออกไปทำมาหากิน” วันที่เมย์เรียนจบ เธอไม่มีเงินเช่าห้องในกรุงเทพฯ ต้องนอนบนพื้นห้องเพื่อนอยู่สามเดือน พอเริ่มทำงาน ทุกวันที่ 25 เงินเดือนออก เงินก้อนแรกที่โอนออกจากบัญชี คือ 5,000 ของแม่เสมอ ห้าปีก่อน แม่บ่นว่าบ้านเก่าทั้งแคบทั้งรั่ว เมย์กู้เงินแปดแสน สร้างบ้านหลังใหม่ให้พ่อแม่บนที่ดินของแม่ ส่วนตัวเธอเอง ยังเช่าห้องอยู่กรุงเทพฯ เหมือนเดิม วันที่บ้านเสร็จ เธอกลับไปดู แล้วยืนนิ่งอยู่หน้าบ้านนานมาก บ้านที่เธอสร้าง ผนังชนติดกับบ้านของบอส หลังคาต่อกันเป็นผืนเดียว “แม่ ทำแบบนี้ ต่อไปจะแยกขายไม่ได้นะ” “อยู่ติดกันจะได้ดูแลกันง่าย ถ้าจะขายจริง ก็ขายพร้อมกันสองหลังสิ” ค่าผ่อนบ้านหลังนั้น เมย์จ่ายเดือนละเก้าพัน สองปีก่อน เมย์เรียนจบปริญญาโท เธอโทรหาแม่เป็นคนแรก “แม่ มางานรับปริญญาหนูได้ไหม” แม่ตอบว่า “แม่เป็นหนี้อยู่ แกช่วยแม่ใช้หน่อยได้ไหม” ไม่มีคำว่ายินดีด้วยสักคำ วันรับปริญญา เมย์ใส่ชุดครุยยืนถ่ายรูปคนเดียว เพื่อนร่วมงานสองคนถือดอกไม้มาให้ ถ่ายรูปเสร็จก็รีบกลับไปทำงานต่อ คืนนั้น เธอถามแม่ว่าเป็นหนี้อะไร บัตรเครดิต เจ็ดหมื่นกว่าบาท บัตรใบนั้น แม่ทำให้บอส เมย์โอนไปให้สามหมื่น เงินก้อนนั้น เธอตั้งใจจะเลี้ยงข้าวขอบคุณเพื่อนสองคนนั้น ปีที่แล้ว ลุงเสีย แม่โทรมา “งานศพลุง แกออกไปก่อนนะ แม่ไม่มี” “แม่ ทำไมต้องเป็นหนูทุกครั้ง บอสล่ะ” “น้องเพิ่งแต่งงาน มีครอบครัวต้องดูแล แกยังโสด ไม่มีภาระอะไร” “หนูผ่อนบ้านให้แม่อยู่นะ นั่นไม่ใช่ภาระเหรอ” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง “ถ้าคิดว่าแม่เป็นภาระ ก็ไม่ต้องให้ ไม่ต้องกลับมาด้วย” คืนนั้น เธอโอนไปหกหมื่น เดือนที่แล้ว ป้าข้างบ้านทักไลน์มา “ยินดีด้วยนะเมย์ แม่ถูกหวยรางวัลที่สอง!” เมย์โทรหาแม่ “แม่ถูกหวยเหรอ” “อือ แบ่งให้บอสไปแล้ว น้องยังผ่อนรถไม่หมด” “แล้วทำไมไม่บอกหนู” “บอกแล้วจะได้อะไร แกก็มีเงินเดือนอยู่แล้ว” แม่วางสายไปก่อน คืนนั้นเมย์คิดทั้งคืน สุดท้าย สิ่งที่เธอนึกถึง ก็ยังเป็นคืนนั้นตอน ป.4 เธอคิดว่า แม่แค่ลำเอียง ไม่ได้ไม่รักเธอ วันที่ 25 เงินเดือนเข้า เมย์โอนให้แม่ 5,000 เหมือนเดิม แล้วส่งสลิปไปในไลน์ สิบนาทีต่อมา แม่ส่งข้อความเสียงกลับมา เธอคิดว่าคงเป็นคำว่า “ได้รับแล้ว” พอกดฟัง กลับเป็นเสียงแม่ที่พูดเบา ๆ “บอส พี่เขาโอนมาแล้ว เดี๋ยวแม่โอนต่อให้นะ ค่างวดรถอย่าให้ค้างอีกล่ะ” ข้อความเสียงยาวแค่หกวินาที สองวินาทีต่อมา ถูกยกเลิกไป เมย์จ้องหน้าจออยู่นาน ไม่ขยับ เธอนึกขึ้นได้ว่า ห้าปีมานี้ ทุกวันที่ 25 แม่จะตอบว่า “ได้รับแล้ว” ตอนบ่ายทุกที เธอคิดมาตลอดว่า แม่คงยุ่ง เธอส่งสลิปใบเดิมไปอีกครั้ง แล้วพิมพ์ไว้ข้างใต้หนึ่งบรรทัด “นี่งวดสุดท้ายแล้วนะแม่ บุญคุณคืนที่แม่แบกหนูไปโรงพยาบาล หนูตอบแทนครบแล้ว” ขึ้น “อ่านแล้ว” แทบจะทันที แล้วโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ครั้งหนึ่ง สองครั้ง เจ็ดครั้ง เมย์คว่ำโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ เย็นวันนั้น เธอนัดเพื่อนสองคนนั้นออกมา ข้าวมื้อที่ค้างไว้เมื่อสองปีก่อน เธอเลี้ยงจนได้ โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นไม่หยุด เธอไม่ได้หยิบขึ้นมาดู เช้าวันรุ่งขึ้น ป้าข้างบ้านทักไลน์มาอีก “เมย์ เมื่อคืนแม่แกถือโทรศัพท์นั่งอยู่หน้าบ้านทั้งคืน มือสั่นตลอดเลย มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า” เมย์อ่านอยู่นาน แล้วไม่ได้ตอบ บ้านหลังนั้นยังเหลือค่าผ่อนอีกสิบห้าปี ในสัญญาเป็นชื่อของเธอ เธอจะผ่อนจนหมด แต่นับจากเดือนนี้ นั่นคือสิ่งเดียวที่เธอให้บ้านหลังนี้ ดัดแปลงจากเรื่องจริงที่ผู้อ่านเล่ามา ตัวละครและรายละเอียดมีการเปลี่ยนแปลง