ร่มสีชมพู

ไม่เคยรู้เลยว่าโดดเดี่ยวแค่ไหน จนวันที่ร้องไห้และไม่รู้จะโทรหาใคร นิ้วเลื่อนรายชื่อไปจนสุดแล้วกดออก ไม่กล้าโทรหาใครเลย กลัวเป็นภาระ กลัวเอาความไม่สบายใจไปให้คนอื่น

ชีวิตมันดีมากๆ เมื่อคุณไม่สนใจอะไรเลย นอกจากสิ่งที่ทำให้ตัวเองมีความสุข

ความใจดีไม่ใช่ใบอนุญาตให้ใครมาล้ำเส้น และความเข้าใจ ไม่ใช่เหตุผลที่จะให้ใครทำอะไรกับเราก็ได้โดยไม่เกรงใจ ทุกอย่างมันมีเส้น อย่าข้าม

บางวันมีเรื่องมากมายที่อยากเล่าอยากอธิบายเต็มไปหมด แต่พอนั่งคิดดูอีกทีเก็บไว้คนเดียวดีกว่า มันเป็นความรู้สึกของเรา คนอื่นจะเข้าใจความรู้สึกของเราได้ยังไง สรุปอึดอัดเหมือนเดิม

เชื่อทฤษฎีที่ว่าทิ้งของเก่าเพื่อรับของใหม่ จัดระเบียบชีวิต ใช้ชีวิตทุกวันให้สะอาดอยู่เสมอ ไม่ว่าจะเหนื่อยมาจากอะไรก็ตามขอแค่กลับบ้านมาได้อยู่บ้านที่สะอาด แอร์เย็น ที่นอนนุ่ม ผ้าห่มอุ่น บางวันชีวิตต้องการแค่นี้จริงๆ

จงไปในที่ที่อยากไป ถึงมันจะไกล ก็ลองไปดูก่อน ประโยคโคตรจะดึงสติ

ของบางอย่างถึงจะชอบมากมันมากๆ แต่ก็เหมาะสมที่จะยืนดูเฉยๆมากกว่า ให้มันงดงามในที่ของมันอาจจะดีที่สุดแล้ว

เรามัวแต่กังวลเรื่องอนาคตจนลืมไปหรือเปล่า ว่าจุดที่เรายืนอยู่ตอนนี้ คือจุดที่เราอยากยืนเมื่อสิบปีที่แล้ว

ชีวิตไม่จำเป็นต้องเหนื่อยตลอดเวลา เราก็สมควรได้ใช้ชีวิตแบบสบายๆบ้าง

คำถามกระชากหัว เราต้องการคนดีดีในชีวิต คำถามคือวันนี้เราดีแค่ไหน คู่ควรคนดีดีแบบเขาหรือยัง

อย่าหยุดเป็นตัวเองเพียงเพราะคนไม่ชอบในสิ่งที่คุณเป็น จงเติบโตต่อไป ใช้ชีวิตให้ดีต่อไป และมีความสุขในแบบของตัวเอง เพราะบางครั้ง สิ่งที่ทำให้คนที่อิจฉาเจ็บที่สุดไม่ใช่การตอบโต้ แต่คือการที่คุณยังเปล่งประกายได้โดยไม่สะเทือนกับเขาเลยต่างหาก

ต่อให้เก่งแค่ไหนก็ยังต้องการพื้นที่ปลอดภัยในวันที่ไม่โอเค

เอาเหอะ เตือนไม่ฟังก็รักไปจนกว่าจะเลิกโง่นั่นแหละ

ความจริงแล้วก็ไม่ได้อยากเข้มแข็งเลยสักวัน เพียงแต่โลกใบนี้ไม่เคยเหลือพื้นที่ให้เราอ่อนแอได้อย่างปลอดภัยเลยต่างหาก

ไปเจอคำถามนึงมา “ถ้าสมมุติเราโสดตลอดชีวิตขึ้นมา หรือทั้งชีวิตไม่เจอคนที่ใช่เลย จะเป็นยังไงต่อนะ” อยู่ๆก็เกิดความเหงาในใจขึ้นมาซะเฉยๆ ทำไมนะ หรือจริงๆแล้วเราก็กำลังกลัวการอยู่คนเดียว

วิธีจำหนังสือเล่มนี้บอกไว้หมดแล้ว มีหนังสือเล่มไหน “บอกวิธีลืมบ้างมั้ย” แนะนำที

จะไม่พิสูจน์ตัวเองเพื่อใครแล้ว ใครจะรักก็รัก ไม่รักก็ไม่เป็นไร

เมื่อถึงจุดนึงของการเติบโต เราจะเข้าใจว่า ไม่มีใครมีเวลามานั่งซับน้ำตาให้เรา เพราะทุกคนต่างก็กำลังดิ้นรนในเส้นทางของตัวเองเหมือนกัน

เพิ่งเข้าใจในตอนที่เป็นผู้ใหญ่ว่า "การร้องไห้ ยังต้องเลือกเวลา"

เป็นคนหนึ่งที่ดูเหมือนเข้มแข็งและมีความสุข แต่จริงๆ แล้วต้องต่อสู้กับความเหนื่อยและความรู้สึกต่างๆ อยู่คนเดียวมาตลอด ชีวิตจะเหนื่อยแค่ไหนก็ช่างขอแค่ได้กินอิ่ม นอนหลับ พรุ่งนี้ค่อยตื่นมาสู้ใหม่ เรื่องไหนแก้ได้ก็แก้เรื่องไหนแก้ไม่ได้ก็พักไปก่อน

บางความสัมพันธ์มันงดงามแต่ไม่อาจเติบโตได้จริงๆ