Joanna Pandera

Godzinę po pierwszych strzałach na Rynku Głównym w Krakowie X był już pełen nagrań. Widać na nich ciała, krew i reanimacje. Rozumiemy odruch, żeby zobaczyć, co się stało. Ale między nagraniem czegoś w szoku a wrzuceniem tego do sieci jest ogromna różnica, a zauważa ją także prawo. Ranny człowiek sfilmowany z bliska nie jest „szczegółem tłumu”. Rozpowszechnianie jego wizerunku wymaga zgody, a jeśli jej nie ma, poszkodowany może żądać przeprosin i zadośćuczynienia. Nagranie pokazujące czyjeś rany to także dane o zdrowiu, chronione przez RODO. Zmarli nie złożą pozwu, ale ich bliscy mogą. Sądy od lat uznają kult pamięci osoby zmarłej za dobro osobiste rodziny. Jest też coś, czego żaden pozew nie naprawi: wystarczy charakterystyczna kurtka na filmie, żeby ktoś dowiedział się o śmierci matki albo syna z telefonu, zanim zapuka do niego policjant. A co z tymi, którzy filmowali? Za nieudzielenie pomocy grozi do 3 lat więzienia, ale przepis nie wymaga bohaterstwa. Przy uzbrojonym napastniku nikt nie musiał ryzykować życia. Tyle że „nie popełniłem przestępstwa” to jeszcze nie „zrobiłem dobrze”. Swoje za uszami mają też media, które takie nagrania publikują, oraz platformy, na których algorytmy podbijają drastyczne treści. Unijny akt o usługach cyfrowych zobowiązuje je do reagowania na zgłoszenia. Prosimy o jedno: nie udostępniajcie tych nagrań. Zgłaszajcie je platformie, a jeśli macie własne, oddajcie je policji. To materiał dowodowy, a nie content