Kitty A

𝐄𝐫𝐟𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠: 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐫𝐨𝐨𝐟 𝐛𝐢𝐣 𝐨𝐩𝐞𝐧 𝐤𝐢𝐬𝐭 Erfbelasting is misschien wel de meest schaamteloze belasting die de overheid ooit heeft bedacht. Niet omdat zij de hoogste is. Niet omdat zij de ingewikkeldste is. Maar omdat zij toeslaat op het moment dat mensen het kwetsbaarst zijn: wanneer iemand is overleden, wanneer een familie rouwt, wanneer kinderen afscheid nemen van hun vader of moeder, wanneer een partner achterblijft in een huis vol herinneringen — en de Belastingdienst alvast met een rekenmachine in de gang staat. Dat is de kilheid van erfbelasting. De staat wacht tot u dood bent en zegt dan: “Gecondoleerd NU AFREKENEN Alsof de dood nog niet definitief genoeg is. Alsof het verlies nog niet zwaar genoeg is. Alsof een mensenleven pas administratief is afgerond wanneer Den Haag er nog één keer zijn hand in heeft gestoken. Waar hebben we het over? Over geld, een huis, spaargeld, bezit, vermogen dat tijdens een leven is opgebouwd. Geld waarover loonbelasting is betaald. Inkomstenbelasting. Vermogensbelasting. Btw. Accijnzen. Gemeentelijke lasten. Waterschapslasten. Energiebelasting. Motorrijtuigenbelasting. Overdrachtsbelasting. Box 3-heffing. Heffingen over heffingen, belasting over belasting, toeslagen op lasten en lasten op toeslagen. De burger werkt. De burger spaart. De burger betaalt. De burger houdt soms iets over. 𝙕𝙤𝙙𝙧𝙖 𝙝𝙞𝙟 𝙨𝙩𝙚𝙧𝙛𝙩, 𝙠𝙤𝙢𝙩 𝙙𝙚 𝙨𝙩𝙖𝙖𝙩 𝙩𝙚𝙧𝙪𝙜 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙙𝙚 𝙣𝙖𝙗𝙚𝙯𝙤𝙧𝙜𝙞𝙣𝙜. 𝘿𝙖𝙩 𝙝𝙚𝙚𝙩 𝙙𝙖𝙣 “𝙚𝙧𝙛𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜”. 𝙀𝙚𝙣 𝙣𝙚𝙩 𝙬𝙤𝙤𝙧𝙙 𝙫𝙤𝙤𝙧: 𝙬𝙚 𝙝𝙚𝙗𝙗𝙚𝙣 𝙖𝙡 𝙢𝙚𝙚𝙜𝙚𝙜𝙚𝙩𝙚𝙣 𝙩𝙞𝙟𝙙𝙚𝙣𝙨 𝙪𝙬 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣, 𝙢𝙖𝙖𝙧 𝙬𝙚 𝙬𝙞𝙡𝙡𝙚𝙣 𝙤𝙤𝙠 𝙣𝙤𝙜 𝙚𝙚𝙣 𝙗𝙤𝙧𝙙𝙟𝙚 𝙗𝙞𝙟 𝙪𝙬 𝙗𝙚𝙜𝙧𝙖𝙛𝙚𝙣𝙞𝙨. 𝐇𝐞𝐭 𝐢𝐬 𝐩𝐮𝐫𝐞 𝐝𝐢𝐞𝐟𝐬𝐭𝐚𝐥 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐚𝐦𝐛𝐭𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐠𝐥𝐢𝐦𝐥𝐚𝐜𝐡. Natuurlijk zullen de usual suspects meteen beginnen over “gelijke kansen”, “vermogensongelijkheid” en “maatschappelijke herverdeling”. Prachtige woorden. Vooral handig om de ordinaire graaibeweging van de overheid te verpakken als morele verheffing. Want dat is altijd de truc. Wanneer de staat iets afpakt, heet het nooit afpakken. Dan heet het solidariteit. Rechtvaardigheid. Bijdrage. Herverdeling. Draagkracht. Een eerlijke samenleving. 𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒃𝒊𝒋 𝒆𝒓𝒇𝒃𝒆𝒍𝒂𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒉𝒆𝒕 𝒏𝒊𝒆𝒕 𝒐𝒎 𝒆𝒆𝒓𝒍𝒊𝒋𝒌𝒉𝒆𝒊𝒅. 𝑯𝒆𝒕 𝒈𝒂𝒂𝒕 𝒐𝒎 𝒉𝒆𝒃𝒛𝒖𝒄𝒉𝒕. 𝑫𝒆 𝒉𝒆𝒃𝒛𝒖𝒄𝒉𝒕 𝒗𝒂𝒏 𝒆𝒆𝒏 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒅𝒊𝒆 𝒏𝒐𝒐𝒊𝒕 𝒈𝒆𝒏𝒐𝒆𝒈 𝒉𝒆𝒆𝒇𝒕. Een overheid die burgers jarenlang vertelt dat ze verstandig moeten zijn, moeten sparen, moeten werken, moeten zorgen voor later, moeten investeren in hun huis, moeten niet afhankelijk willen zijn — en zodra ze dat gedaan hebben, zegt diezelfde overheid: dank u wel, wij nemen een stuk. 𝙒𝙖𝙩 𝙞𝙨 𝙙𝙖𝙩 𝙫𝙤𝙤𝙧 𝙥𝙚𝙧𝙫𝙚𝙧𝙨𝙚 𝙢𝙤𝙧𝙖𝙖𝙡? 𝙒𝙞𝙚 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙜𝙚𝙡𝙙 𝙫𝙚𝙧𝙗𝙧𝙖𝙨𝙩, 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙢𝙚𝙩 𝙧𝙪𝙨𝙩 𝙜𝙚𝙡𝙖𝙩𝙚𝙣. 𝙒𝙞𝙚 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙡𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙡𝙖𝙣𝙜 𝙯𝙪𝙞𝙣𝙞𝙜 𝙡𝙚𝙚𝙛𝙩, 𝙬𝙤𝙧𝙙𝙩 𝙣𝙖 𝙯𝙞𝙟𝙣 𝙙𝙤𝙤𝙙 𝙣𝙤𝙜 𝙚𝙫𝙚𝙣 𝙜𝙚𝙥𝙡𝙪𝙠𝙩. De boodschap is helder: spaar niet, bouw niets op, laat niets na, want Den Haag staat bij de uitgang met een vangnet — niet om u op te vangen, maar om uw nalatenschap te zeven. Neem de gewone Nederlander met een huis. Geen miljonair. Geen graaibankier. Geen vastgoedbaron met een jacht in Monaco. Gewoon iemand die veertig jaar gewerkt heeft, zijn hypotheek heeft afgelost, zijn kinderen iets wil nalaten en misschien zijn partner verzorgd wil achterlaten. Wat zegt de staat? “Mooi huis. Jammer van uw overlijden. Mag ik even meekijken?” Dan begint het circus. Waardebepaling. Vrijstellingen. Tarieven. Termijnen. Aangifte. Uitstel. Rente. Regels. Brieven. Dreiging. Alsof rouw niet mag bestaan zonder formulier. Kinderen erven geen zak geld uit een filmkluis. Ze erven vaak een ouderlijk huis, herinneringen, fotoalbums, meubels, verplichtingen, onderhoud, soms schulden, soms emotionele rommel, soms ruzie, soms verdriet en daarbovenop komt de staat: betalen. 𝑴𝒂𝒂𝒓 𝒘𝒂𝒂𝒓𝒗𝒂𝒏? 𝑴𝒐𝒆𝒕𝒆𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒏 𝒅𝒂𝒏 𝒉𝒆𝒕 𝒉𝒖𝒊𝒔 𝒗𝒆𝒓𝒌𝒐𝒑𝒆𝒏 𝒐𝒎 𝒅𝒆 𝒆𝒓𝒇𝒃𝒆𝒍𝒂𝒔𝒕𝒊𝒏𝒈 𝒕𝒆 𝒃𝒆𝒕𝒂𝒍𝒆𝒏? 𝑴𝒐𝒆𝒕 𝒅𝒆 𝒍𝒂𝒏𝒈𝒔𝒕𝒍𝒆𝒗𝒆𝒏𝒅𝒆 𝒑𝒂𝒓𝒕𝒏𝒆𝒓 𝒊𝒏 𝒐𝒏𝒛𝒆𝒌𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒛𝒊𝒕𝒕𝒆𝒏 𝒐𝒎𝒅𝒂𝒕 𝒗𝒆𝒓𝒎𝒐𝒈𝒆𝒏 𝒐𝒑 𝒑𝒂𝒑𝒊𝒆𝒓 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒂𝒏𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒊𝒔 𝒅𝒂𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒅 𝒐𝒑 𝒅𝒆 𝒃𝒂𝒏𝒌? 𝑴𝒐𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒊𝒆𝒃𝒆𝒛𝒊𝒕 𝒘𝒐𝒓𝒅𝒆𝒏 𝒈𝒆𝒍𝒊𝒒𝒖𝒊𝒅𝒆𝒆𝒓𝒅 𝒛𝒐𝒅𝒂𝒕 𝑫𝒆𝒏 𝑯𝒂𝒂𝒈 𝒛𝒊𝒋𝒏 𝒃𝒆𝒈𝒓𝒐𝒕𝒊𝒏𝒈𝒔𝒉𝒐𝒏𝒈𝒆𝒓 𝒌𝒂𝒏 𝒔𝒕𝒊𝒍𝒍𝒆𝒏? Ja, blijkbaar wel. Want de overheid heeft geen gevoel. Alleen aanslagbiljetten. 𝑯𝒆𝒕 𝒎𝒆𝒆𝒔𝒕 𝒘𝒂𝒍𝒈𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒆 𝒊𝒔 𝒅𝒆 𝒉𝒚𝒑𝒐𝒄𝒓𝒊𝒔𝒊𝒆. 𝑫𝒊𝒆𝒛𝒆𝒍𝒇𝒅𝒆 𝒐𝒗𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒅𝒊𝒆 𝒇𝒂𝒎𝒊𝒍𝒊𝒆, 𝒎𝒂𝒏𝒕𝒆𝒍𝒛𝒐𝒓𝒈, 𝒆𝒊𝒈𝒆𝒏 𝒗𝒆𝒓𝒂𝒏𝒕𝒘𝒐𝒐𝒓𝒅𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒆𝒏 𝒃𝒆𝒔𝒕𝒂𝒂𝒏𝒔𝒛𝒆𝒌𝒆𝒓𝒉𝒆𝒊𝒅 𝒊𝒏 𝒎𝒐𝒐𝒊𝒆 𝒕𝒐𝒆𝒔𝒑𝒓𝒂𝒌𝒆𝒏 𝒑𝒓𝒊𝒋𝒔𝒕, 𝒃𝒆𝒉𝒂𝒏𝒅𝒆𝒍𝒕 𝒏𝒂𝒍𝒂𝒕𝒆𝒏𝒔𝒄𝒉𝒂𝒑 𝒂𝒍𝒔 𝒃𝒖𝒊𝒕. 𝒁𝒐𝒅𝒓𝒂 𝒐𝒖𝒅𝒆𝒓𝒔 𝒅𝒂𝒂𝒅𝒘𝒆𝒓𝒌𝒆𝒍𝒊𝒋𝒌 𝒊𝒆𝒕𝒔 𝒘𝒊𝒍𝒍𝒆𝒏 𝒅𝒐𝒐𝒓𝒈𝒆𝒗𝒆𝒏 𝒂𝒂𝒏 𝒉𝒖𝒏 𝒌𝒊𝒏𝒅𝒆𝒓𝒆𝒏, 𝒌𝒐𝒎𝒕 𝒅𝒆 𝒎𝒐𝒓𝒂𝒂𝒍𝒑𝒐𝒍𝒊𝒕𝒊𝒆 𝒎𝒆𝒕 𝒆𝒆𝒏 𝒕𝒂𝒓𝒊𝒆𝒗𝒆𝒏𝒕𝒂𝒃𝒆𝒍. Ouders zorgen voor hun kinderen? Prachtig. Ouders laten hun kinderen iets na? Verdacht. Familiekapitaal is ineens een maatschappelijk probleem. Alsof een vader die zijn dochter wat zekerheid nalaat, een bedreiging vormt voor de democratie. Alsof een moeder die haar zoon helpt aan een start, een staatsgevaarlijk vermogen overdraagt. Nee. Dat is geen ongelijkheid. Dat is ouderliefde. Dat is verantwoordelijkheid. Dat is het resultaat van offers. Van vakanties die niet zijn genomen. Van auto’s die langer zijn doorgereden. Van extra uren. Van voorzichtig leven. Van zorgen voor later. Precies dat wil de staat belasten. Niet het verspillen. Maar het bewaren. Niet het gokken. Maar het opbouwen. Niet de roekeloosheid. Maar de verantwoordelijkheid. Erfbelasting straft fatsoen. Het straft zuinigheid. Het straft familie. Het straft bezit dat al door de belastingmolen is gegaan. Dan durven ze het ook nog rechtvaardig te noemen. Rechtvaardig? Rechtvaardig zou zijn dat de overheid haar handen thuis houdt. Dat zij erkent: dit geld is al verdiend, belast, bespaard en opgebouwd. Dit is geen nieuwe economische activiteit. Dit is geen winst. Dit is geen loon. Dit is geen handel. Dit is een overdracht binnen een familie na overlijden. 𝐄𝐞𝐧 𝐞𝐫𝐟𝐞𝐧𝐢𝐬 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐬𝐭𝐚𝐚𝐭𝐬𝐢𝐧𝐤𝐨𝐦𝐞𝐧. 𝙀𝙚𝙣 𝙚𝙧𝙛𝙚𝙣𝙞𝙨 𝙞𝙨 𝙝𝙚𝙩 𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨𝙩𝙚 𝙜𝙚𝙗𝙖𝙖𝙧 𝙫𝙖𝙣 𝙞𝙚𝙢𝙖𝙣𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙚𝙧 𝙣𝙞𝙚𝙩 𝙢𝙚𝙚𝙧 𝙞𝙨. 𝙈𝙖𝙖𝙧 𝘿𝙚𝙣 𝙃𝙖𝙖𝙜 𝙯𝙞𝙚𝙩 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙡𝙖𝙖𝙩𝙨𝙩𝙚 𝙜𝙚𝙗𝙖𝙖𝙧. 𝘿𝙚𝙣 𝙃𝙖𝙖𝙜 𝙯𝙞𝙚𝙩 𝙤𝙥𝙗𝙧𝙚𝙣𝙜𝙨𝙩. Daar zit het morele verval. De overheid kijkt niet naar een nalatenschap als familiebezit, maar als ongeïnde belastingcapaciteit. Niet als herinnering, maar als potje. Niet als resultaat van een leven, maar als kans om de begroting weer een likje verf te geven. En dan zeggen ze: “Ja maar, zonder erfbelasting profiteren rijke families te veel.” Altijd weer die rijken als excuus om de middenklasse te plukken. De écht rijken hebben fiscalisten, constructies, bv’s, stichtingen, buitenlandse routes, estate planners en juridische paraplu’s. Die regelen het wel. Die hebben adviseurs die met één pennenstreek meer besparen dan een gewone burger in twintig jaar kan opbouwen. Wie wordt dus echt geraakt? De gewone huizenbezitter. De kleine spaarder. De familie met een afgeloste woning. De kinderen van ouders die geen financieel circus hebben opgetuigd. De burger die dacht dat eerlijk werken en sparen voldoende was. Die krijgt de rekening. Zoals altijd. Nederland is kampioen in het belasten van normale mensen met normale bezittingen, terwijl men dat verkoopt als strijd tegen de superrijken. De politieke folders tonen een miljardair met een sigaar, maar de blauwe envelop valt bij de weduwe in een rijtjeshuis. Dat is de werkelijkheid. Erfbelasting is niet sociaal. Erfbelasting is staatsafgunst. Het is de gedachte dat niets werkelijk van u is. U mag het gebruiken zolang u leeft, u mag erover belasting betalen, u mag het onderhouden, beschermen, verzekeren en opbouwen — maar zodra u sterft, herinnert de staat u eraan wie volgens hem de echte eigenaar was. Niet u. Niet uw kinderen. Niet uw partner. Maar de overheid. Dat is de kern van erfbelasting: bezit is tijdelijk toegestaan totdat Den Haag opnieuw mag happen. 𝙇𝙖𝙩𝙚𝙣 𝙬𝙚 𝙙𝙖𝙩 𝙗𝙚𝙚𝙨𝙩𝙟𝙚 𝙜𝙚𝙬𝙤𝙤𝙣 𝙗𝙞𝙟 𝙙𝙚 𝙣𝙖𝙖𝙢 𝙣𝙤𝙚𝙢𝙚𝙣. 𝙀𝙚𝙣 𝙤𝙫𝙚𝙧𝙝𝙚𝙞𝙙 𝙙𝙞𝙚 𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙝𝙚𝙛𝙩 𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙜𝙚𝙡𝙙 𝙬𝙖𝙖𝙧𝙤𝙫𝙚𝙧 𝙖𝙡 𝙗𝙚𝙡𝙖𝙨𝙩𝙞𝙣𝙜 𝙞𝙨 𝙗𝙚𝙩𝙖𝙖𝙡𝙙, 𝙥𝙡𝙚𝙚𝙜𝙩 𝙜𝙚𝙚𝙣 𝙣𝙤𝙗𝙚𝙡𝙚 𝙝𝙚𝙧𝙫𝙚𝙧𝙙𝙚𝙡𝙞𝙣𝙜. 𝙕𝙞𝙟 𝙥𝙡𝙚𝙚𝙜𝙩 𝙙𝙪𝙗𝙗𝙚𝙡𝙚, 𝙙𝙧𝙞𝙚𝙙𝙪𝙗𝙗𝙚𝙡𝙚 𝙚𝙣 𝙪𝙞𝙩𝙚𝙞𝙣𝙙𝙚𝙡𝙞𝙟𝙠 𝙥𝙤𝙨𝙩𝙪𝙢𝙚 𝙧𝙤𝙤𝙛. Belasting tijdens het leven is al zwaar genoeg. Belasting na het leven is grafschennis met een acceptgiro. De overheid hoort haar begroting niet sluitend te maken over de rug van dode burgers en rouwende families. Zij hoort eerst eens naar zichzelf te kijken. Naar verspilling. Naar subsidies. Naar prestigeprojecten. Naar Brusselse afdrachten. Naar klimaattafels. Naar adviesclubs. Naar bureaucratie. Naar al die geldstromen waarvan de gewone burger zich afvraagt: waarom moet mijn vader na zijn dood meebetalen aan deze bestuurlijke kermis? Dat is wat erfbelasting doet. Zij verandert een nalatenschap in brandstof voor een staat die nooit genoeg heeft. En daarom moet het uitgangspunt simpel zijn: 𝐀𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧. 𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐡𝐮𝐢𝐬 𝐝𝐚𝐭 𝐨𝐮𝐝𝐞𝐫𝐬 𝐡𝐞𝐛𝐛𝐞𝐧 𝐨𝐩𝐠𝐞𝐛𝐨𝐮𝐰𝐝. 𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐬𝐩𝐚𝐚𝐫𝐠𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐚𝐚𝐫𝐨𝐯𝐞𝐫 𝐚𝐥 𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐛𝐞𝐭𝐚𝐚𝐥𝐝. 𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐦𝐨𝐠𝐞𝐧 𝐝𝐚𝐭 𝐛𝐞𝐝𝐨𝐞𝐥𝐝 𝐰𝐚𝐬 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐤𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫𝐞𝐧. 𝐕𝐚𝐧 𝐡𝐞𝐭 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐳𝐞𝐤𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐚𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐧𝐬 𝐳𝐢𝐣𝐧 𝐟𝐚𝐦𝐢𝐥𝐢𝐞 𝐰𝐢𝐥 𝐧𝐚𝐥𝐚𝐭𝐞𝐧. 𝐀𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧. 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐛𝐞𝐞𝐭𝐣𝐞 𝐦𝐢𝐧𝐝𝐞𝐫 𝐩𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧. 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐢𝐞𝐭𝐬 𝐫𝐮𝐢𝐦𝐞𝐫 𝐯𝐫𝐢𝐣𝐬𝐭𝐞𝐥𝐥𝐞𝐧. 𝐍𝐢𝐞𝐭 𝐝𝐞 𝐩𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐞𝐫𝐳𝐚𝐜𝐡𝐭𝐞𝐧 𝐦𝐞𝐭 𝐞𝐞𝐧 𝐯𝐫𝐢𝐞𝐧𝐝𝐞𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐛𝐫𝐨𝐜𝐡𝐮𝐫𝐞. 𝐆𝐞𝐰𝐨𝐨𝐧 𝐚𝐟𝐛𝐥𝐢𝐣𝐯𝐞𝐧. Want sommige dingen zijn niet van de staat. Sommige dingen zijn van families. Van generaties. Van mensen die gewerkt hebben, geleefd hebben, gespaard hebben en op het einde nog één wens hadden: dat hun dierbaren iets beter achterblijven. Daar hoort geen belastinginspecteur tussen. De staat mag een overlijdensakte registreren. Een kassabon van te maken is niet nodig. 𝐄𝐫𝐟𝐛𝐞𝐥𝐚𝐬𝐭𝐢𝐧𝐠 𝐢𝐬 𝐠𝐞𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐫𝐥𝐢𝐣𝐤𝐞 𝐛𝐢𝐣𝐝𝐫𝐚𝐠𝐞, 𝐦𝐚𝐚𝐫 𝐝𝐞 𝐥𝐚𝐚𝐭𝐬𝐭𝐞 𝐳𝐚𝐤𝐤𝐞𝐧𝐫𝐨𝐥𝐥𝐞𝐫𝐢𝐣 𝐯𝐚𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐨𝐯𝐞𝐫𝐡𝐞𝐢𝐝 𝐝𝐢𝐞 𝐳𝐞𝐥𝐟𝐬 𝐛𝐢𝐣 𝐞𝐞𝐧 𝐠𝐫𝐚𝐟𝐬𝐭𝐞𝐞𝐧 𝐧𝐨𝐠 𝐯𝐫𝐚𝐚𝐠𝐭 𝐨𝐟 𝐞𝐫 𝐦𝐢𝐬𝐬𝐜𝐡𝐢𝐞𝐧 𝐰𝐢𝐬𝐬𝐞𝐥𝐠𝐞𝐥𝐝 𝐢𝐧 𝐝𝐞 𝐣𝐚𝐬𝐳𝐚𝐤 𝐳𝐢𝐭.

Ouwehand heeft met het wetsvoorstel om onverdoofde religieuze slacht te verbieden de knuppel in het DENK hoenderhok gegooid. Kamerlid Ergin vreest nu dat islamitisch leven in Nederland straks onmogelijk wordt. En oh, er schijnt een iftarverbod ingevoerd te zijn. Heb ik gemist.

Gooi de kluizen maar vast open! 🤑