Kpet85

Με αφορμή τη νίκη του Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη Το πρόγραμμα του έχει 2 πλευρές που αξίζει να κρατήσουμε: 1️⃣ Πατάει πάνω στην απτή πραγματικότητα της ζωής της κοινωνικής πλειοψηφίας. 2️⃣ Δηλώνει ρητά ότι θα γίνει πράξη — σε σύγκρουση με την ολιγαρχία και τα συμφέροντά της. Μπορεί να μείνει στα μισά του δρόμου, όπως τόσοι Δημοκρατικοί. Όμως δείχνει κάτι ουσιαστικό: ότι η κοινωνική πλειοψηφία δεν αδιαφορεί για την πολιτική. Αδιαφορεί για τις πολιτικές που δεν αλλάζουν τίποτα. Κι ότι οι αφορισμοί τύπου «τι ψηφίσατε ρε μαλάκες», «Μητσοτάκη θέλατε» και άλλα τέτοια, είναι απλώς μπαρούφες μιας ελίτ που έχασε την επαφή της με την ζωή των πολλών. Αυτή η αλαζονεία (είτε ντύνεται με ρούχα "μικρότερου κακού" είτε κρύβεται πίσω από επαναστάσεις του μακρινού μέλλοντός) καταλήγει στο ίδιο πράγμα: στην αποδοχή πως η ζωή των πολλών δεν μπορεί να αλλάξει τώρα. Η ενότητα δεν είναι σύνθημα. Είναι όρος δύναμης. Οι απτοί, συγκεκριμένοι στόχοι και η καθαρή στάση απέναντι στις πιέσεις της ολιγαρχίας είναι αυτά που ξαναδίνουν νόημα στην πολιτική, κινούν τους ανθρώπους, ξυπνούν τη συλλογική αυτοπεποίθηση. Δεν είναι παράλογο να θέλεις να ζεις με αξιοπρέπεια. Να μπορείς να πληρώνεις το νοίκι σου, να έχεις περίθαλψη, να δουλεύεις χωρίς να εξαντλείσαι. Παράλογο είναι να σου λένε ότι «δεν γίνεται αλλιώς», την ώρα που η ολιγαρχία μετράει τα κέρδη της. Αυτόν τον παραλογισμό πρέπει να τον τελειώσουμε. Η νίκη του Μαμντάνι θυμίζει πως τίποτα δεν είναι χαμένο. Όταν υπάρχει σχέδιο, τόλμη & πίστη στους πολλούς. Η πολιτική μπορεί να ξαναγίνει υπόθεση των ανθρώπων.