Karen Krerner

Panie Generale, Policja ma stać na straży prawa, a nie ogłaszać własną niewinność! Przeczytałem Pański list do funkcjonariuszy z 1 listopada 2026 r. Dużo w nim o honorze, służbie Narodowi, bezpieczeństwie i patriotyzmie. Zabrakło jednego – konkretnej podstawy prawnej działań Policji w Trybunale Konstytucyjnym. Twierdzi Pan, że wszystkie działania były zgodne z prawem. Zatem proszę odpowiedzieć: Na jakiej podstawie prawnej uniemożliwiono wejście do TK jego Prezesowi i Wiceprezesowi? Kto wydał polecenia funkcjonariuszom i jakie były ich granice? Czy Policja samodzielnie oceniła legalność zarządzeń Anny Korwin-Piotrowskiej, czy bezkrytycznie przyjęła jej stanowisko? Dlaczego w liście nie przedstawiono dokumentów pozwalających zweryfikować legalność interwencji? Art. 7 Konstytucji nie pozostawia miejsca na interpretacyjne akrobacje: organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Ogólne zadanie zapewnienia bezpieczeństwa nie daje Policji nieograniczonych kompetencji do ingerowania w funkcjonowanie konstytucyjnego organu państwa. Pisze Pan, że Policja nie jest stroną politycznego sporu. Słusznie. Tyle że o apolityczności Policji świadczą jej działania, a nie deklaracje komendanta. Przywołuje Pan również zagrożenia hybrydowe i bezpieczeństwo wschodniej granicy. To poważne sprawy. Ale nie mogą służyć do uchylania pytań o legalność interwencji pod TK. Nie kwestionuję poświęcenia tysięcy uczciwych funkcjonariuszy. Właśnie dlatego uważam, że mają prawo wiedzieć, czy kierownictwo Policji nie naraziło ich na odpowiedzialność za wykonywanie prawnie wątpliwych poleceń. Panie Generale, mundur nie jest immunitetem od odpowiedzialności, rozkaz nie zastępuje ustawy, a patriotyzm nie zwalnia z przestrzegania Konstytucji. Zamiast listu pełnego zapewnień proszę przedstawić podstawy prawne, polecenia i dokumentację działań. Bo jeżeli jedynym argumentem za legalnością policyjnej interwencji jest zapewnienie jej komendanta, że wszystko odbyło się zgodnie z prawem, to nie mamy do czynienia z kontrolą legalności. Mamy do czynienia z propagandą własnej nieomylności.