อสรพิษ แห่งลุ่มน้ำ...

“ป้าอยากส่งกำลังใจให้กับหยก ให้กับบุ้ง ให้กับทุกๆ คน ให้กับเด็กๆ ที่ไม่อินในเรื่องของราชวงศ์ เพราะว่าเขาเกิดมาในยุคที่ภาพทุกบ้านมันไม่เหมือนกับยุคของป้า และป้าก็อยากส่งความทรงจำ ความคิดถึงอดีตนักศึกษาที่เข้าป่า จับปืนสู้กับรัฐบาลแล้วก็ศักดินา ถ้าไม่ลืมพวกคุณเกิดในยุคที่ทุกบ้านมีภาพนี้อยู่ ถ้าคุณไม่ลืม คุณเกิดในยุคนั้นแต่คุณก็ไม่อิน คุณก็ไม่จงรักภักดี คุณก็ไม่ยอมรับการกล่อม คุณต่อต้าน คุณต่อสู้ คุณเข้าป่า คุณจับปืน คุณคือคนล้มเจ้า ถ้าเทียบเคียงในเชิงระบบนิเวศ พวกคุณแหกขนบประเพณี ทำลายสถาบันยิ่งกว่าเด็กรุ่นนี้ เพราะเขาเกิดมาในยุคที่เขาไม่อินแล้ว แต่พวกเราเกิดในยุคที่อิน เรายังแหกขนบเลย วันนี้คุณได้รับการอภัยโทษ คุณได้รับ 66/23 คุณได้กลับเข้าเมือง คุณได้เรียนต่อ คุณได้เติบใหญ่ คุณไม่ใช่นักศึกษา แต่คุณคืออำนาจรัฐ คุณคือประจักษ์พยาน คุณคืออดีตที่ยังมีชีวิต คุณไม่ใช่รายชื่อที่เรียงรายอยู่บนหลุมศพ เพื่อให้ผู้รอดมาแสดงความรำลึกถึง ถ้าคุณไม่ลืม ถ้าคุณไม่หลง ถ้าคุณไม่ขี้ขลาด ถ้าคุณไม่ตระบัดสัตย์ เยาวชนวันนี้ไม่ต่างจากเงาของคุณในประวัติศาสตร์บาดแผลนั้น เด็กๆ เหล่านี้ไม่ได้ต่างจากพวกเราในวันนั้นในหน้าประวัติศาสตร์บาดแผลนั้น สำหรับเรา หากคุณป้ายสี หากคุณละทิ้งเยาวชนเหล่านี้ คุณคือคนที่ลืมตัว คนที่ลืมอดีต เลวยิ่งกว่า โดยปราศจากข้อสงสัย เพราะคุณได้เหยียบย้ำ คุณได้ฆ่าแม้จิตวิญญาณของคุณเอง เพราะคุณคือเด็กคนนั้นในอดีต และวันนี้คุณกำลังฆ่าพวกเขา ถ้าคุณยังไม่ยอมแก้ 112” ทิชา ณ นคร กล่าวเมื่อวันที่ 16 ก.พ. 2567 ในงานประกาศผลและพิธีมอบรางวัล “สื่อมวลชนเพื่อสิทธิมนุษยชน ประจำปี 2566” ที่จัดโดย Amnesty International Thailand