MLnH

May natatagpuan kahit walang hinahanap.

Pasensiya na kung idinadaan ko sa ganito ang mga sandaling naiisip pa rin kita. Parang napakadaling limutin ka sa naparaming kailangang gawin. Pero laging mas madaling hindi ka limutin. Laging mas madaling mahalin ka pa rin.

Hawak ko sa aking mga kamay ang alaala ng iyong paglisan. Hindi ko mabitiwan na gaya ng pagbitiw mo sa alaala ng bawat pamamaalam.

Iminumulat tayo ng panahon na sa pandemyang tulad nito, isa sa pinakawalang halaga ang mga politiko kompara sa mga doktor, nars, tagapangalaga, drayber, manininda, at lahat ng manggagawa na siyang totoong sinasandalan natin ngayon at kailangan nating protektahan.

Paalam ang sinasabi ng lahat ng tulang nabasa ko bago pa man kita nakilala. At nakilala nga kita, at itinago ko ang lahat ng nabasa kong aklat ng tula dahil natakot akong ipaalam na posible ang paalam kahit hindi gustong iwan ang isa’t isa.

Magkikita pa kami sa hinaharap—sa kaganapan ng aking napangarap, sa panahon kung kailan hindi ko na siya hinahanap.

Nagsusulat dahil naniniwalang ang sarili ang unang-unang dapat mamulat.

Sa tuwing binabalikan ko si Rizal, lalo ko siyang minamahal. Lalo kong nakikitang ang dami kong pagkukulang, ang dami kong nalilimot, ang dami kong nakakaligtaan, ang dami kong inakala at ipinagkamali, at ang dami kong dahilan para magpatuloy na mahalin ang bayan.

Minsan, kailangan mo lang ng isang taong hahawak ulit sa iyo nang mahigpit at maaalala mo na kung paano kumapit sa sarili.

Mami-miss kita pero nami-miss ko rin ang sarili ko na nakakalimutan ko kapag kasama kita.

Hindi kita hiniling dahil hindi ko alam na umiiral ka sa mundo hanggang nakilala ka't naging araw-araw na regalong nagbubukas sa akin para higit na magpakatao.

Maligayang Pasko at mas matapang na pagharap sa mga bagong hamon ng mundo!

Nililikha’t winawasak tayo ng mga salitang ginagamit natin sa isa’t isa.