لیلی retweeted
ما افسانهی پاندای کونگفو کاریممم
بوممم بوممم دیش دام دام
دو بام دیش دام دام دو دو دوو
اون کسی نیس جز پسر بالا شلهقلمکاررر
میره بالا پلهها رو پاندای کونگفو کارررر
عوو عاا وایی
پاندای کونگفو کارررر
بوممم بوممم دیش دام دام
دو بام دیش دام دام دو دو دوو
مرگ، خودکشی، قتل، اعدام، بقیهی دنیام همینه ؟
⭕️ خودکشی شادی خیری، دانشجوی کارشناسی مهندسی شیمی دانشگاه شریف
🔻بنا بر گزارشهای رسیده به دانشجویان متحد، شادی خیری، دانشجوی ۲۲ ساله ترم آخر دانشگاه شریف، شب گذشته در خوابگاه دخترانه طرشت دانشگاه شریف خودکشی کرده است. او دانشآموخته دبیرستان فرزانگان شهرستان ملایر بود و در سال ۱۴۰۲ وارد مقطع کارشناسی مهندسی شیمی دانشگاه شریف شد.
🔻با توجه به روایتها، این دانشجو تحت فشارهای شدید روحی و روانی قرار داشت و روز گذشته به زندگی خود پایان داد.
🔻شادی در کانال شخصی خود در واکنش به کشتهشدن سوگند صیادی، دانشآموز ۱۶ ساله کرمانشاهی به دست پدرش نوشته بود: «چند زندگی دیگر باید قربانی شود تا بالاخره سکوتمان را بشکنیم؟ گاهی فاجعه فقط حاصل دست قاتل نیست؛ حاصل دهانهای بسته و وجدانهای خاموشی هم هست که سالها تماشاگر بودهایم.»
🔻شاید گفته شود که خودکشی ریشه در مسئلهای شخصی داشته، اما آیا میتوان رنج انسانها، فرسودگی روانی و رسیدن به مرزهای فروپاشی را از بستر اجتماعی و سیاسیای که در آن زندگی میکنند، جدا دانست؟ گویی انسانها در خلأ زندگی میکنند و گویی اضطراب مزمن، ناامیدی، احساس بیآیندگی و فرسایش توان زیستن، هیچ نسبتی با خشونتهای ساختاری، تبعیض، سرکوب و فشارهای مداومی ندارد که هر روز بر زندگی افراد تحمیل میشود. نمیتوان از رنج فردی سخن گفت، اما زمینههای اجتماعی و سیاسیِ شکلگیری و تشدید آن را نادیده گرفت. نمیتوان انسانها را در دل مناسباتی فرساینده رها کرد و سپس رنج و فروپاشی آنان را صرفاً به مسئلهای شخصی فروکاست.
🔻بیتردید مسئولیت این رنجها متوجه پدرسالاری، مناسبات سلطه و ساختارهایی است که با تحمیل خشونت و سلب ابتداییترین امکانهای زیستن، آدمها را به مرزهای طاقتفرسای روانی میرسانند. با این همه، خودکشی نباید به تنها روایت ممکن از مواجهه با این وضعیت تبدیل شود. در برابر ساختارهایی که زندگی را دشوار و افق آینده را تیره میکنند، در برابر ساختار جمهوری اسلامی که بیش از هر چیز مرگ ما را میخواهد، ادامه دادن خود نوعی مقاومت است. در این میان مراقبت از یکدیگر امری حیاتی است تا شاید از رنج زیستن در این روزها اندکی کاسته شود. شاید امتناع از سکوت و ساخت پیوندهای عمیقتر همبستگی، اجازه ندهد آدمهای بیشتری در تنهایی و بیپناهی از میان ما بروند و قربانی شرایطی شوند که جمهوری اسلامی بر زندگیمان تحمیل کرده است.



























