Grand reporter pour @Le_Figaro spécialiste du Moyen-Orient, Chroniqueur sur RTL, 'MBS Confidentiel' chez @michellafon / gmalbrunot(at)lefigaro(.)fr
Paris, France
Joined May 2011
- Tweets58.3K
- Following2.9K
- Followers111K
- Likes880
Pinned Tweet
Sortie le 4 avril de mon prochain livre écrit avec @cchesnot "MBS Confidentiel. Enquête sur le nouveau maître du Moyen-Orient" chez @michellafon.
Pour se le procurer
shorturl.at/jlwDH
Georges Malbrunot retweeted
Iranian analysts and observers are interpreting today’s statement by the IRGC spokesman that Iran has lifted its self-imposed 2,000-km missile range limit as a significant departure from the military posture established under Ali Khamenei.
- As is well known, the former Supreme Leader had personally imposed that restriction. In 2021, he even acknowledged having prevented the development of missiles with a range of 5,000 km.
- As noted in various analyses, the announcement is now being linked to Mojtaba Khamenei’s emerging military doctrine, particularly his recent call for responses to threats without geographical limitations.
- There is also a clear message to Europe. Iranian commentators argue that the previous 2,000-km ceiling was partly intended to reassure European countries that they were not considered potential missile targets. Following the recent war, that political calculation appears to have changed.
- This may be another indication of a broader shift under Mojtaba Khamenei, with his father’s more restrained approach to the geographical scope of deterrence giving way to a more direct and confrontational posture.
- However, lifting a political restriction does not necessarily mean that Iran already possesses operational missiles capable of reaching substantially greater distances. Indeed, the IRGC spokesman himself acknowledged that such capabilities would need to be demonstrated in practice.
- In the end it looks like the significance of the announcement may be more political and doctrinal than technical.
#Iran
Georges Malbrunot retweeted
2011 yılında Peugeot, İran’da 458 bin otomobil satıyor. Ülkede satılan yaklaşık her üç yeni araçtan biri Peugeot. İran, Fransa’dan sonra şirketin en büyük ikinci pazarı haline geliyor.
Fabrikalar İranlılara araç yetiştiremiyor. Her şey yolunda görünüyor.
Ama 2012’de bir anda işler tersine dönüyor.
Bankalar para transferlerini kısıtlamaya başlıyor. Peugeot’nun karşısına korkunç bir sorun çıkıyor. Otomobiller satılıyor ama parayı tahsil edip ülkeden çıkarmak zorlaşıyor.
Şubat 2012’de Peugeot parça sevkiyatını durduruyor. İran’daki fabrikalar Fransa’dan parça gelmeyince üretimde zorlanmaya başlıyor. Şirket her ay yaklaşık 10 milyon euroluk kazançtan oluyor.
Bir yıl önce 458 bin otomobil sattığı ülkede artık iş yapamaz hâle geliyor.
Aynı ülkede satış yapan Renault da var.
Renault da Tondar 90 ve Sandero gibi modellerle İran’da büyük bir pazar oluşturuyor. Ama onun da başına benzer bir sorun geliyor. 2013 yılında şirket, İran’daki yatırımları ve tahsilat riski taşıyan alacakları için tam 512 milyon euroluk karşılık ayırıyor.
Yani yüz milyonlarca euroyu geri alamama ihtimalini bilançosuna yazıyor.
Aradan birkaç yıl geçiyor. 2015’te nükleer anlaşma imzalanıyor, 2016’da yaptırımların bir bölümü kalkıyor. Fransızlar yeniden İran’a dönüyor.
Peugeot, Iran Khodro ile 400 milyon euroya kadar yatırım yapmayı planlıyor. Renault ise 2017’de yaklaşık 160 bin otomobil satıyor. Yeni fabrikalar, yeni modeller, büyük yatırımlar konuşuluyor.
Tam her şey yeniden yoluna giriyor derken 2018 yılında ABD Başkanı Donald Trump, İran’la yapılan nükleer anlaşmadan çekildiğini açıklıyor. Yaptırımlar geri geliyor.
Bankalar yeniden İran’dan uzaklaşmaya başlıyor. İran’dan dışarıya para çıkarmak zorlaşıyor. Yıllardır kurulan ticaret düzeni bir anda tepetaklak oluyor.
Peugeot daha fazla risk almıyor. Haziran 2018’de İran’daki faaliyetlerini askıya almaya başlıyor.
Renault ise direniyor. İran’ı tamamen terk etmek istemediklerini, gerekirse küçülerek devam edeceklerini söylüyorlar.
Ama bu plan da tutmuyor.
Birkaç ay sonra Renault da faaliyetlerini durdurmak zorunda kalıyor. Fabrika projeleri askıya alınıyor, satışlar çöküyor.
Renault, 2018’de İran’a gönderdiği montaja hazır parçalardan 319 milyon euro gelir elde ederken 2019’da bu rakam sıfıra düşüyor.
Yani bir yıl önce yüz milyonlarca euroluk iş yaptığınız ülkede ertesi yıl aynı satış kaleminden tek bir euro bile kazanamıyorsunuz.
Sonuçta Peugeot da Renault da İran’dan çekilmek zorunda kalıyor. Yıllarca kurdukları düzen dağılıyor. Fabrika yatırımları yarım kalıyor, satışlar duruyor ve geride yüz milyonlarca euroluk tahsilat riski kalıyor.
Bir zamanlar yüz binlerce otomobil sattıkları pazarda artık iş yapamıyorlar. Bütün bunlar, İran’da otomobil almak isteyen müşteri kalmadığı için değil, yaptırımlar yüzünden yaşanıyor.
Yoksa İran’da hâlâ otomobil almak isteyen çok insan var. Fakat otomobili sattıktan sonra parayı ülkeden çıkarma kısmı zor.
Ma chronique de ce matin sur RTL : pourquoi l'Iran et Donald Trump ont-ils besoin de reprendre la guerre?
rtl.fr/programmes/les-secret…
Georges Malbrunot retweeted
Ayatollah Kaabi, a member of Iran’s Assembly of Experts, says Supreme Leader Mojtaba Khamenei maintains direct communication with the Axis of Resistance not only through official channels, but also through “special channels.”
- According to Kaabi, resistance groups provide the Supreme Leader with detailed reports.
- An interesting acknowledgment of communication channels operating outside formal institutional structures, suggesting that the Supreme Leader remains personally involved in overseeing relations with Iran’s regional allies.
#Iran
A lire.
Communication de Bernard Emié, « La DGSE : son rôle et sa transformation - goo.gl/alerts/UchQc7 #GoogleAlerts
Georges Malbrunot retweeted
🟥 𝐈𝐑𝐀𝐍–𝐔𝐒𝐀 : 𝐖𝐀𝐒𝐇𝐈𝐍𝐆𝐓𝐎𝐍 𝐄𝐍𝐕𝐈𝐒𝐀𝐆𝐄 𝐃𝐄 𝐑𝐀𝐌𝐄𝐍𝐄𝐑 𝐋𝐄𝐒 𝐍𝐄́𝐆𝐎𝐂𝐈𝐀𝐓𝐈𝐎𝐍𝐒 𝐃𝐄 𝟔𝟎 𝐉𝐎𝐔𝐑𝐒 𝐀̀ 𝟒𝟖 𝐇𝐄𝐔𝐑𝐄𝐒. Selon le 𝑊𝑎𝑙𝑙 𝑆𝑡𝑟𝑒𝑒𝑡 𝐽𝑜𝑢𝑟𝑛𝑎𝑙, un projet d’accord réduirait de 60 jours à deux jours les négociations entre Washington et Téhéran. Il pourrait offrir à Trump une sortie honorable pour mettre fin à la guerre. Cette accélération intervient alors que JD Vance pilote discrètement les contacts avec les médiateurs, envisage des discussions directes et prépare une rencontre technique. Parallèlement, Moscou intervient auprès de Téhéran, tandis que Doha poursuit sa médiation. L’Iran maintient ses exigences sur les engagements américains d’Islamabad et Hormuz. Le raccourcissement du calendrier traduit l’urgence politique américaine, sans résoudre les différends de fond. Trump cherche une issue rapide ; Téhéran entend négocier les conditions de la paix, pas seulement sa date. #globalimpact #IranUSATalks #Hormuz #Ceasefire #NuclearDiplomacy #GulfSecurity @WSJ @VP @IRIMFA @MofaQatar_AR @WhiteHouse
🟥 𝐈𝐑𝐀𝐍–𝐔𝐒𝐀 : 𝐉𝐃 𝐕𝐀𝐍𝐂𝐄 𝐏𝐈𝐋𝐎𝐓𝐄 𝐋𝐄𝐒 𝐍𝐄́𝐆𝐎𝐂𝐈𝐀𝐓𝐈𝐎𝐍𝐒 𝐄𝐍 𝐂𝐎𝐔𝐋𝐈𝐒𝐒𝐄𝐒.
Selon @axios, le vice-président américain JD Vance dirige discrètement les efforts visant à conclure un accord avec Téhéran. En contact quasi quotidien avec les médiateurs, il a proposé l’ouverture de discussions directes et s’implique personnellement dans la reprise des négociations nucléaires. Vance et les intermédiaires envisagent notamment une réunion technique entre responsables américains et iraniens. Des responsables américains indiquent que Trump est désormais disposé à donner sa chance à la diplomatie, tandis que les médiateurs font état de progrès extrêmement lents. L’implication directe du vice-président traduit une volonté de reprendre la main sur les négociations, sans préjuger d’un rapprochement sur les conditions d’un accord. #globalimpact #IranNuclearTalks #JDVance #USDiplomacy #IranDeal #MiddleEast
@VP @WhiteHouse @BarakRavid @IRIMFA
Georges Malbrunot retweeted
🇺🇸🇮🇷Vance leads behind-the-scenes push for new Iran deal. My story on @axios
axios.com/2026/11/06/vance-l…
Georges Malbrunot retweeted
מדוע איראן שרדה שתי מלחמות, ומדוע עוד מלחמה לא בהכרח תביא להכרעתה?
איראן לא שרדה את שתי המלחמות משום שהייתה חזקה יותר מישראל או מארצות הברית. העליונות הצבאית והמודיעינית של יריבותיה הייתה ברורה. היא שרדה משום שעוצמה צבאית, מרשימה ככל שתהיה, אינה מספיקה כדי להביא לכניעתו של משטר שנערך במשך עשרות שנים בדיוק לתרחיש הזה.
יש לכך כמה סיבות:
א. המחויבות האידיאולוגית. מבחינת ההנהגה האיראנית, זו אינה רק מלחמה על הישרדות המשטר אלא גם על עתידה של איראן והשיעה, עצמאותה וזהותה. כניעה נתפסת כאיום קיומי, ולכן הנכונות לשלם מחירים עצומים גבוהה בהרבה מכפי שמעריכים בישראל ובארה"ב.
ב. ההיסטוריה והתרבות. המסורת השיעית של הקרבה ועמידה מול אויב חזק, לצד מורשת מלחמת איראן–עיראק, עיצבו הנהגה שרואה ביכולת לספוג מכות קשות ולהמשיך להילחם מקור לעוצמה ולא בהכרח סימן לחולשה.
ג. האתגר האופרטיבי. איראן היא מדינה עצומה, הררית ומורכבת, בעלת מערכות שלטוניות וביטחוניות מבוזרות. אפשר לפגוע קשות בתשתיות וביכולות הצבאיות שלה, אבל הרבה יותר קשה למוטט אותה מהאוויר.
ד. ההכנות למלחמה. במשך עשרות שנים איראן בנתה את כוחה מתוך הבנה שלא תוכל להתמודד עם העליונות האמריקנית והישראלית באופן סימטרי. מערכי טילים, תשתיות תת־קרקעיות, ביזור פיקוד ומנגנוני המשכיות נועדו בדיוק לאפשר לה לשרוד מכה קשה ולהמשיך להילחם.
ה. העמידות המוסדית. הרפובליקה האסלאמית אינה תלויה באדם אחד. יש לה מוסדות, מנגנוני ביטחון ואליטות בעלות אינטרס משותף בהישרדותה. חיסול מנהיגים אינו מבטיח את קריסתה, ולעיתים דווקא מחזק את הגורמים הקיצוניים ביותר.
ו. הלאומיות האיראנית. ההתנגדות העמוקה למשטר אינה מתורגמת בהכרח לתמיכה במתקפה זרה. איראנים רבים שמתנגדים לרפובליקה האסלאמית אינם מעוניינים לראות את מדינתם נהרסת או מתפרקת. יתרה מכך, המשטר אינו זקוק לתמיכת רוב הציבור כדי לשרוד, אלא בעיקר לנאמנות מנגנוני הביטחון ולהיעדר חלופה שלטונית מאורגנת.
ז. הפער בהגדרת הניצחון. ישראל וארה"ב מבקשות הישגים אסטרטגיים שיצדיקו את מחיר המלחמה. מבחינת המשטר האיראני, עצם ההישרדות והיכולת להמשיך להילחם עשויות להספיק. הוא אינו חייב לנצח את ארה"ב בשדה הקרב כדי למנוע ממנה להשיג את יעדיה.
ח. היעדר אסטרטגיית יציאה. ישראל וארה"ב הוכיחו שהן מסוגלות לפגוע באיראן באופן קשה מאוד. אבל הן לא הוכיחו שהן יודעות כיצד לתרגם את ההישגים הצבאיים לכניעה איראנית, לשינוי משטר או להסדר מדיני יציב.
ט. הפקת לקחים בין המלחמות. איראן אינה נכנסת לכל מערכה באותה נקודת פתיחה. היא לומדת את דפוסי הפעולה של יריבותיה, מזהה כשלים במערכי ההגנה והפיקוד שלה ומנסה להתאים את יכולותיה למציאות החדשה. גם אם לא כל הלקחים מיושמים בהצלחה, ההנחה שהצלחות מבצעיות במלחמה אחת יחזרו על עצמן באותה קלות במלחמה הבאה היא מסוכנת.
י. הנכונות להקרבה, גם אישית. חלק ניכר מההנהגה האיראנית צמח מתוך מלחמת איראן–עיראק ומתוך תפיסה שלפיה הקרבה אישית היא חלק בלתי נפרד מהמאבק. מנהיגים ומפקדים יודעים שהם ובני משפחותיהם עלולים לשלם מחיר כבד. אין פירוש הדבר שהם חסינים מפחד או משיקולי הישרדות, אבל האיום בחיסול אישי אינו מבטיח שיוותרו על עקרונות שהם רואים כחיוניים להמשך קיומו של המשטר.
יא. הזיכרון ההיסטורי האיראני. איראן היא לא רק הרפובליקה האסלאמית. זו מדינה בעלת זהות לאומית ותרבותית עמוקה, שנבנתה לאורך אלפי שנים. הזיכרון ההיסטורי של פלישות זרות, מאבקים נגד מעצמות והתערבות חיצונית ממשיך להשפיע על האופן שבו איראנים תופסים איומים על עצמאותם. ההיסטוריה אינה מלמדת שכל ניסיון לכבוש את איראן נכשל, אבל היא בהחלט מלמדת ששליטה חיצונית בה והכנעתה לאורך זמן הן משימות מורכבות ויקרות מאוד.
יב. היכולת להסתגל למציאות קשה. המשטר האיראני פועל עשרות שנים תחת סנקציות, בידוד בינלאומי ואיומים צבאיים. הוא פיתח מנגנונים לעקיפת מגבלות, לניהול משברים ולשימור מוקדי הכוח שלו גם בתנאים של מצוקה כלכלית קשה. הדבר אינו מעיד על כלכלה חזקה או על חברה חסינה, אלא על מערכת שלטונית שהתרגלה לפעול בתנאים שמדינות אחרות היו מתקשות לשאת.
יג. היכולת להרחיב את מחיר המלחמה. איראן אינה חייבת להתמודד עם ישראל וארה"ב רק בשטחה. היכולת שלה לאיים על נתיבי שיט, תשתיות אנרגיה, מדינות המפרץ ונכסים אמריקניים באזור מאפשרת לה להרחיב את העימות ולהפוך אותו לבעיה אזורית ואף עולמית. זהו אחד הכלים המרכזיים שבאמצעותם היא מנסה לפצות על נחיתותה הצבאית.
בסופו של דבר, מי שמבקש להבין מדוע איראן שרדה שתי מלחמות צריך להסתכל מעבר למספר המטוסים שהופלו, המפקדים שחוסלו והמתקנים שהושמדו.
המשטר האיראני אינו בלתי מנוצח, אבל הוא גם אינו עומד לקרוס רק משום שיריביו מסוגלים להנחית עליו מכה צבאית קשה.
הוא נערך למלחמה במשך עשרות שנים, למד מניסיון העבר, בנה מנגנוני הישרדות ומאמין שהמחיר של כניעה עלול להיות גבוה יותר מהמחיר של המשך הלחימה. אפשר לחלוק על ההיגיון הזה, אבל אי אפשר להתעלם ממנו כשמתכננים מלחמה נוספת.
העליונות הצבאית של ישראל וארה"ב אינה מוטלת בספק. השאלה היא מדוע ממשיכים להניח שהיא לבדה תספיק כדי להכריע את איראן, אחרי ששתי מלחמות כבר המחישו את מגבלותיה.
חשוב להדגיש: העובדה שאיראן שרדה אינה אומרת שהיא ניצחה צבאית. היא שילמה מחירים כבדים, והיא בהחלט פגיעה. אבל יש הבדל עצום בין פגיעה קשה במדינה לבין שבירת רצונה של הנהגתה להמשיך להילחם.
וזו השורה התחתונה כלומר הבעיה אינה שישראל וארה"ב אינן יודעות כיצד לפגוע באיראן. הבעיה היא שהן מבינות את נקודות התורפה הצבאיות שלה הרבה יותר משהן מבינות את מקורות העמידות שלה.
מי שטוען שעוד מלחמה, הרסנית יותר מקודמותיה, תביא סוף סוף להכרעה, חייב להסביר מדוע דווקא הפעם המשטר יישבר. כל עוד אין תשובה משכנעת לשאלה הזאת, עוד הרס אינו אסטרטגיה, ועוד ניצחון צבאי אינו בהכרח הישג אסטרטגי.
Georges Malbrunot retweeted
Told @MarioNawfal that the balance of pressures is still in favor of Trump escalating the war with Iran. The buzz in the region is that something likely will happen this weekend, unless something breaks in the talks...
youtube.com/watch?v=jo_SLz5V…
Georges Malbrunot retweeted
Iran will no longer rely on written US commitments and must see concrete action before relations can change, Ali Bagheri-Kani, deputy secretary of Iran’s Supreme National Security Council, said. He accused Washington of derailing all four rounds of negotiations over the past 18 months by failing to honor its commitments.
Georges Malbrunot retweeted
Told @FT that #Iran wants most of the US commitments frontloaded, while nuclear elements — Trump’s priority — are deferred to the next stage.
If the US agrees to those conditions, they would be willing to take that deal. But I don’t see that, because that would be acceptance of defeat by the US.
ft.com/content/eced6084-7cd7…
Georges Malbrunot retweeted
More and more Iranian public figures now openly call for acquiring nuclear weapons, raising questions about whether there’s an organized effort at play and, if so, whether it aims to prepare public opinion or to unnerve the United States.
@ErikaSolomon: nytimes.com/2026/11/03/world…
Georges Malbrunot retweeted
🇺🇸🇮🇷🇶🇦 The war with Iran could be approaching its biggest diplomatic breakthrough in months...
Tehran is now considering nuclear proposals it previously refused to discuss, while Qatar works to broker a deal with Washington.
Trump also spoke directly with Qatar's emir about ending the conflict, just days after the GOP lost control of Congress in an election shaped by public anger over the war and rising gas prices.
Nothing is agreed yet, and major differences remain. But after months of stalled negotiations, both sides appear to be moving again.
Source: Bloomberg / Writer: Samuel
Georges Malbrunot retweeted
🇷🇺🇮🇷 Russia and Iran are discussing a new GAS PIPELINE network that could turn Tehran into a regional hub for Russian energy.
Mohsen Rezaei says he discussed the plan directly with Vladimir Putin in Moscow.
The idea is rather clever.
Iran has some of the world's largest natural gas reserves, yet STILL struggles with domestic shortages.
Russia has enormous gas supplies but has lost much of its European market.
So Moscow would send gas into Iran, helping cover its shortages, while Tehran could resell Russian gas to neighboring countries.
And all this is being discussed while Washington is trying to pressure Iran into a nuclear deal.
Source: @TabzLIVE on TG / Writer: Oliver
Georges Malbrunot retweeted
In the wake of Trump’s electoral setback, regional diplomacy appears to be picking up again.
- A flurry of diplomatic contacts over the past few hours:
- Iranian FM Araghchi spoke by phone with his Egyptian counterpart Abdelatty, discussing ongoing diplomatic efforts to reduce regional tensions.
- Saudi and Pakistani Foreign Ministers also held a phone call, focusing on de-escalation and diplomatic solutions to regional crises.
- Iran’s Ambassador to Islamabad, Reza Amiri-Moghaddam, met Pakistani FM Ishaq Dar, who stressed the importance of dialogue and diplomacy for regional stability.
- Taken together, these contacts suggest that regional diplomatic efforts may be gaining momentum again.
- Whether this will translate into progress time will tell.
#Iran
Georges Malbrunot retweeted
An interesting reconstruction by Ezzatollah Zarghami, a member of Iran’s Supreme Council of Cyberspace, of the diplomatic contacts that preceded Mohsen Rezaei’s meeting with Putin in Moscow.
- According to Zarghami, Steve Witkoff travelled to Moscow and asked Putin to mediate with Tehran to arrange direct US-Iran talks, without intermediaries at the negotiating table.
Putin subsequently sent two representatives to Iran to meet Rezaei and seek a positive response. Tehran reportedly rejected the proposal.
- Rezaei then spoke with Putin by phone, conveying the Supreme Leader’s appreciation for Moscow’s efforts, and agreed to meet him in person to explain Iran’s position.
Zarghami claims the meeting had been arranged before Trump’s electoral defeat, with Rezaei travelling to Moscow afterwards.
- If accurate, this account suggests that Washington sought to use Moscow as a channel to secure direct negotiations with Tehran, but that Iran declined the format while keeping its dialogue with Russia open.
- This remains Zarghami’s account, rather than a version independently confirmed by Washington or Moscow.
#Iran
Georges Malbrunot retweeted
In his November 4 message, Mojtaba Khamenei referred to the concept of “absolute deterrence”, arguing that Iran must continue strengthening itself across all sectors.
- The expression has already sparked different interpretations inside Iran. Some commentators have gone as far as suggesting that Mojtaba has implicitly authorized the development of nuclear weapons.
- But the message itself makes no reference to nuclear weapons or to any change in Iran’s nuclear doctrine. Instead, it places absolute deterrence within a broader vision of national strength, development and social cohesion.
- Still, the term is broad enough to leave room for different interpretations. Those advocating a shift in Iran’s nuclear doctrine may now seek to use it to support their arguments.
- What is interesting to me is precisely the gap between what the Supreme Leader actually said and what some in Iran are already reading into his words.
#Iran
Georges Malbrunot retweeted
نکاتی درباره نتایج انتخابات آمریکا و تأثیر آن بر پرونده ایران
۱. نتایج انتخابات بار دیگر نشان داد چرا رؤسایجمهور پیشین آمریکا، با وجود اختلافنظرهایشان درباره ایران، در قبال گزینه نظامی محتاط بودند. هزینههای سیاسی، اقتصادی و راهبردی جنگ با ایران اکنون بیش از گذشته در محاسبات سیاستمداران آمریکایی حضور خواهد داشت. از این پس، هر سیاستمداری که به گزینه نظامی فکر کند، ناگزیر است هزینههای سنگین آن را نیز محاسبه کند.
۲. شکست جمهوریخواهان، ترامپ و جریان ماگا، اگرچه نشانه روشنی از هزینهدار بودن جنگ با ایران و فقدان حمایت عمومی از ماجراجویی نظامی است، اما به معنای پایان پروژه فشار و تقابل با ایران نیست. نباید احتمال اقدامات نسنجیده و حتی خطرناک بعدی دولت ترامپ را دستکم گرفت.
۳. حمایت بیقیدوشرط از نتانیاهو و رژیم اسرائیل، به یکی از نقاط آسیبپذیر جمهوریخواهان تبدیل شد و ضربه سیاسی قابلتوجهی به آنها وارد کرد. این وضعیت میتواند نشانهای از کاهش قدرت و نفوذ سیاسی لابی صهیونیستی در آمریکا باشد؛ اما نباید آن را به معنای تجدیدنظر قطعی در مناسبات ترامپ و نتانیاهو تلقی کرد.
۴. در این چارچوب، ارزیابی من این است که اگر توافقی میان ایران و آمریکا شکل بگیرد، ترامپ و ونس آماده عبور از نتانیاهو خواهند بود، اما اگر وضعیت فعلی تداوم یابد، ترامپ همچنان به نتانیاهو نیاز خواهد داشت و به حمایت از وی ادامه میدهد.
۵. توییت ونس و اذعان او به نقش عواملی همچون جنگ با ایران در شکست انتخاباتی جمهوریخواهان، لزوماً به معنای تغییر رویکرد بنیادین یا چرخش اساسی او به سمت توافق با تهران نیست. با این حال، این موضعگیری حامل یک پیام سیاسی روشن است. ونس میخواهد نشان دهد نهتنها در تصمیم به جنگ با ایران نقشی نداشته، بلکه با این رویکرد نیز همراه نبوده است. به بیان دیگر، او در حال ارسال سیگنال به تهران، فاصلهگذاری سیاسی بیشتر با جریان طرفدار جنگ، مصونسازی موقعیت خود از تبعات آن است.
۶. در تهران نباید در باد شکست جمهوریخواهان و تضعیف موقعیت سیاسی ترامپ خوابید! این نتایج، فرصتهایی سیاسی برای ایران ایجاد میکند که باید هوشمندانه از آنها بهره گرفت؛ اما نباید تصور کرد ترامپ از شکستهایش درس میگیرد یا از مسیر تقابل عقبنشینی خواهد کرد. موقعیت سیاسی او تضعیف شده، اما همچنان رئیسجمهور آمریکاست و از قدرت و ابزار کافی برای تکرار محاسبات اشتباه گذشته برخوردار است!
۷. به طورکلی، نتایج انتخابات آمریکا هزینه سیاسی جنگ با ایران را افزایش داده، اما به هیچ وجه خطر جنگ را از میان نبرده است. تهران باید همزمان دو مسیر را دنبال کند: بهرهبرداری هوشمندانه از شکافها و فرصتهای سیاسی در واشنگتن و تقویت آمادگی و بازدارندگی در برابر هرگونه ماجراجویی جدید.
Georges Malbrunot retweeted
Quelle indécence.
J'admirais énormément Delphine Horvilleur.
Ses dernières interviews montrent une toute autre personne.
1. Les mots ont un sens. Parler d'exil est d'une indécence totale lorsque l'on sait qu'elle a choisi de quitter de son plein gré un pays libre et démocratique, tandis que des milliers de personnes fuient des dictatures sanguinaires pour sauver leur vie.
2. Non, elle n'a pas choisi l'exil. Elle a choisi la vie parisienne plutôt que la réalité de la vie en Israël.
3. Elle a décidé de partir, c'est son choix. Mais de là à tenter de se décrire en Charles de Gaulle à Londres, il y a un pas.
4. Elle a fait le choix de Paris, plutôt que de la dureté de la vie ici. Ça se comprend complètement. Israël n'est pas un pays simple, y rester n'est vraiment pas évident.
Je préfère saluer ceux qui ont le courage d'affronter les défis qui nous menacent ici (ou qui n'ont pas d'autre choix), plutôt que ceux qui font parler d'eux parce qu'ils ont choisi le confort parisien.
5. Venir voter en Israël une fois tous les 30 ans c'est bien. Y vivre pour bâtir le futur de notre pays, c'est nettement mieux.
Cette déclaration s'ajoute à celles tenues la veille des commémorations du 7 octobre et qui étaient à bien des égards déplacées et totalement déconnectées de la réalité.
Finalement, les dernières interviews de Delphine Horvilleur ont toutes un point commun, un même objectif : parler d'elle-même.
Georges Malbrunot retweeted
🇺🇸🇮🇷After midterm defeat, Trump faces mostly bad options in Iran. My story on @axios
axios.com/2026/11/05/trump-i…
