بنظر میاد ما یه تعداد محدودی موزیک، رفتار، لوکیشن و آدم داریم که در موقعیتهای سخت زندگی بهشون مراجعه میکنیم در واقع اینا مکانیزم دفاعیمون در مواجهه با فروپاشی هستند.
و دقیقا وقتی بهشون پناه میبریم تازه میفهمیم چقدر از مکانیزمهای گذشته عبور کردیم.
پیش از این تصور میکردم این کنار آمدن با رنج روحم رو مستهلک میکنه اما امروز فهمیدم کنار آمدنی در کار نیست، به گمانم یه سیاه چاله در درونم دارم که میبلعه غمها رو و بلافاصله بعدش چشمک میزنه و میگه: بعدی.
من بارها وارث دردهای بیدرمانی بودم که از آنِ من نبودند. این موقعیتها رو خوب میشناسم. و میدونم از دل این طوفان هم زنده میام بیرون. حالا دیگه خود دانی...
چند شب پیش مست بودم و در حالی که بقیه داشتند عیش و نوش میکردند، داشتم فکر میکردم اون مشکل کاری رو شاید در مستی بشه حل کرد و یه چیزایی نوشتم که تا همین چند لحظه پیش یادم نمیآمد چنین چیزی نوشتم و باید ببینیم جواب میده یا نه.
وقتی میبینم بیزنسهایی که بهشون مشاوره میدم تو این وضعیت بیدر و پیکر بازار از منفی خارج شدند و دارند پول خوب درمیارن انقد حال میده که انگار خودم دارم اون پول رو به جیب میزنم.
بازار همیشه به قوانین خودش وفاداره.