แปล มีงานอดิเรกเหอะ จะได้เลิกไปตกหลุมรักเรี่ยราดอย่างไร้สติ คนที่สมองว่างจัดมักจะเอาความเหงามาตีค่าสลับกับความรักเสมอ แต่คนที่มีอะไรให้ทำหัวไม่ว่างมักจะมีมาตรฐาน เพราะพอในแต่ละวันมันถูกอัดแน่นไปด้วยเรื่องอย่างการยกเวท สร้างงาน อ่านหนังสือ เรียนรู้เรื่องนู้นเรื่องนี้ ก็จะเลิกวิ่งแจ้นไปตามจิกตามจี้คนอื่นเพื่อหาความตื่นเต้นใส่ตัว เพราะคนเรามันดันมีนิสัยเสียขั้นสุดในการเอาเศษความสนใจที่คนอื่นโยนมาให้ไปโรแมนติไซส์ซะดิบดี ทั้งที่ความจริงแล้ว ความสนใจเหล่านั้นมันไม่ได้มีความเข้มข้นหรือเจตนาแบบเดียวกันพุ่งมาที่เราสักนิด ส่วนใหญ่แล้วมันก็แค่ "อยากหาอะไรทำแก้เบื่อ" เท่านั้นแหละ ไม่ใช่ความรู้สึกโหยหาแบบที่กำลังสับสนอยู่หรอก และชั้นก็เชื่อสุดใจเลยว่า ความสัมพันธ์ที่ดีที่สุดมันเกิดขึ้นตอนที่ชีวิตที่สมบูรณ์แบบของคนสองคนเดินมาจอยกัน ไม่ใช่เอาเศษซากคนเหงา 2 คนมาพยายามยัดเยียดให้อีกฝ่ายกลายเป็นงานอดิเรกแก้เหงา เพราะความสัมพันธ์สภาพนั้น มันจะสร้างแรงกดดันมหาศาลจนสุดท้ายก็พังพินาศยับเยินไม่เป็นท่าอยู่ดี

- เจ้าของกระทู้คบกับแฟนมาประมาณ 4 ปี ก่อนที่ฝ่ายชายจะขอเลิก โดยบอกว่าความรู้สึกเปลี่ยนไปประมาณ 2 ปีแล้ว - หลังเลิกกัน ทั้งคู่ห่างกันประมาณ 9 เดือน - ช่วงแรกเจ้าของกระทู้เสียใจมาก แต่หลังผ่านไปประมาณ 4 เดือน เริ่มใช้ชีวิตได้อย่างอิสระ มีเงินเก็บมากขึ้น และไม่ต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายของอีกฝ่าย - ต่อมาฝ่ายชายเป็นคนกลับมาติดต่อ ขอโทษ และขอโอกาสเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่ - ช่วงแรกเขาดูใส่ใจมากขึ้น ทั้งโทรหา นัดเจอ ทำให้เจ้าของกระทู้ตัดสินใจกลับมาคบกัน เพราะยังมีความรู้สึกให้เขา - เจ้าของกระทู้ทำธุรกิจส่วนตัว มีรายได้และสามารถดูแลตัวเองได้ - ฝ่ายชายไม่มีงานหรือรายได้ที่มั่นคง และไม่มีแผนอนาคตที่ชัดเจน - เมื่อถามถึงอนาคต ฝ่ายชายมักตอบว่าไม่ได้คิดอะไร อยากอยู่ไปวันๆ - หลังกลับมาคบกัน เจ้าของกระทู้เป็นฝ่ายออกค่าอาหารและค่าใช้จ่ายเวลาไปทำกิจกรรมด้วยกันเป็นส่วนใหญ่ - แม้ฝ่ายชายจะจ่ายบ้าง แต่เจ้าของกระทู้ต้องเป็นฝ่ายบอกก่อน เขาไม่ค่อยเสนอจ่ายเอง - ครั้งหนึ่งเจ้าของกระทู้ขอให้เขาจ่ายค่ากาแฟราคาไม่แพง แต่เขาบอกว่าไม่มีเงิน แต่หลังจากนั้นเขาเติมเกมไป 2,500 บาท - ทำให้สงสัยว่าทำไมเขาจึงไม่มีเงินสำหรับค่าใช้จ่ายร่วมกัน - ฝ่ายชายไม่เคยเป็นฝ่ายซื้ออะไรให้เจ้าของกระทู้เองเลย แม้แต่ของเล็กๆ น้อยๆ - เจ้าของกระทู้เคยถามว่าฝ่ายชายว่าอยากย้ายมาอยู่ด้วยกันไหม เขาตอบว่าอยากมาอยู่หากซื้อทีวี OLED ให้ - ตอนแรกตกลงเพราะคิดว่าไม่แพงมาก แต่มาทราบทีหลังว่าทีวีมีราคาประมาณ 50,000–60,000 บาท จึงเปลี่ยนใจและเสนอให้ซื้อรุ่นธรรมดาหรือรอราคาลดลง - เลยเสนอให้หารค่าทีวีคนละครึ่ง ฝ่ายชายปฏิเสธ โดยอ้างว่าเจ้าของกระทู้เคยสัญญาว่าจะซื้อให้ - เขาพูดทวงเรื่องทีวีหลายครั้ง โดนพูดเหมือนหยอกเล่น เช่น พูดว่างอนหรือไม่ซื้อทีวีให้เลยหลับ ทำให้ไม่แน่ใจว่าเขาพูดจริงหรือเล่น - ในอดีตเจ้าของกระทู้เคยสั่งอาหารให้ฝ่ายชายด้วยความเต็มใจ แต่หลังกลับมาคบกันใหม่ เพิ่งสั่งอาหารให้ครั้งแรกตอนเขากลับต่างจังหวัด - เมื่อฝ่ายชายตื่นมาและทราบว่าเจ้าของกระทู้สั่งข้าวต้มให้ เขากลับบอกว่าอยากกินกาแฟ และขอให้สั่งเพิ่ม - เลยบอกให้กินข้าวต้มก่อนแล้วซื้อกาแฟเอง ฝ่ายชายกลับตำหนิว่าไม่ได้ถามก่อนว่าเขาอยากกินอะไร - รู้สึกว่าความหวังดีของตนถูกมองเป็นหน้าที่ จึงปฏิเสธที่จะสั่งกาแฟให้ - หลังจากนั้นก็ไม่ได้สั่งอาหารหรือซื้อของส่งไปให้อีก แต่ฝ่ายชายยังโทรหาและติดต่อมาตามปกติ - เมื่ออยู่ด้วยกัน ทั้งคู่ยังมีความสุข เล่นด้วยกัน กอดหอมกัน และมีช่วงเวลาที่ดีร่วมกัน - แต่เมื่อเจ้าของกระทู้มีปัญหาหรือต้องการปรึกษาเรื่องจริงจัง กลับไม่ค่อยสามารถพึ่งพาฝ่ายชายได้ - จึงเริ่มรู้สึกว่าเขาอาจเหมาะกับการเป็นแฟนที่ใช้ชีวิตสนุกด้วยกัน มากกว่าจะเป็นคู่ชีวิตที่สร้างอนาคตร่วมกัน - ยังรักและอยากใช้เวลาด้วยกัน แต่เริ่มไม่มั่นใจว่าต้องการสร้างอนาคตร่วมกับฝ่ายชายหรือไม่ - เริ่มคิดว่าฝ่ายชายกลับมาเพราะรักจริงๆ หรือเพราะการอยู่ด้วยกันทำให้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น - ไม่อยากกล่าวหาว่าเขาคบเพราะเงิน แต่รู้สึกว่าตัวเองเป็นฝ่ายให้มากกว่ารับ จากเหตุการณ์ทั้งหมดเจ้าของกระทู้จึงอยากถามว่า • ฝ่ายชายคาดหวังให้เจ้าของกระทู้รับผิดชอบค่าใช้จ่ายมากเกินไปไหม • เจ้าของกระทู้ผิดไหมที่ไม่ซื้อทีวีให้ ทั้งที่เคยรับปากไว้ • เจ้าของกระทู้ใจแคบไหมที่ไม่ยอมสั่งกาแฟเพิ่มให้แฟน • หากแฟนไม่มีงาน ไม่มีแผนอนาคต แต่ยังมีความสุขเวลาอยู่ด้วยกัน ทุกคนจะคบต่อไหม • ควรพูดคุยกับเขาตรงๆ เรื่องค่าใช้จ่ายไหม