خواهر رند الثور

تا تو فاز صلح هستید اعلام کنم این پسر من چاپ شد. وسط جنگ!

وای خدایا شکرت تنها نیستم. چه کاربر با شخصیت و با بینشی هستی شما.

اینایی که از تفسیر نولان از اواز سیرنها ذوق مرگ شدن یه کم زحمت میکشیدن بیشتر میخوندن یکی از تفاسیر یوم الحسره همینه. فلذا نولان جان اینجام همچین چیز خاصی رو نکرده.

شغل من تو شرکتا ایده‌پردازی و سناریونویسیه. و استوری تلینگ و اینا. نکته‌ش چیه؟ برای پیج خودم این مراحلو طی میکنم بعد یادم میره تو شرکت نیستم و باید خودمم اجرا کنم :)

اودیسه را دیدم نظراتی دارم که برای خود نگه‌میدارم چون سر دوستام جیغ جیغامو کردم الان ارومم.

به امید نابودی تابستون

اون روزایی که از شیفت برمیگشتم، قشنگ همین بودم و خوابم میبرد. الان که فکرشو میکنم از حجم کاری که اون موقع میکردم استرس میگیرم. با همین یه ذره خواب انرژی میگرفتم برمیگشتم خونه درس بخون، زبان بخون، نقد بنویس چه ترسناک بود.

اینجانب از وقتی اتک دیدم دارم به یه چیزایی لعنت میفرستم که زشته بگم ولی در صدر تمامش زیست در این جغرافیاست که هرگونه راه پیشرفت رو میبنده!

مامانم دیروز پرسیدن که: حالا این لوموستون چیه؟ گفتم از هری پاتر حرف میزنیم. گفت بازم؟ مادر من، بازم؟ یه کلمه میگفتی بعد از این همه وقت؟ که منم بگم اهم اهم Always خراب میکنند دراما رو.

یه قانون تو ویچر هست به اسم قانون شگفتی (ترجمه‌شو درست بگم) و اینطوریه که اگه من یه کاری برای تو کردم تو اون لحظه یه چیز خاص از تو مال منه. سر همینم میشه که گرالت چون عروسی مامان و بابای سیری رو جوش داد، و مامان سیری حامله بود، سیری رسید به گرالت😁

اینجا باید عکس میکاسا رو هم میذاشتن و تصویر پشتش خود خانمی بود وقتی عصبانی بود و همه رو پاره می‌کرد.

اینا رو ببرن یه یونیورس دیگه با هم باشن دیگه اه.

انفجار اول ادم گیجه ولی فاصله دو انفجار خیلی عجیبه یه تعلیقه که نمیدونی زنده‌ای مرده‌ای و تو همون چند صدم ثانیه صدای سوت دوم میاد و بوم! این بوم دومیه از هر چیزی که تو فیلما دیدین وحشتناکتره. بعدش سکوته و بعد جیغ و دادها تازه یادت میاره زنده‌ای و باید بدوی

فاکتور ادماش قشنگ باشن مثل ادم باشن رو دادم به جپت که برام انیمه انتخاب کنه. کنار فاکتورهای بی اهمیت دیگه‌ای مثل قصه، پردازش و سفر قهرمان درست

من عاشق صحنه قبل از اینجام. جایی که ارن میگه اگه لازم باشه بازم شال گردنو دورت میپیچم. من قشنگ داشتم عررر میزدم. و به نظرم همین جذابه. هزارتا جنگ و فایت و فلان رو میشه دید به هشتاد مدل ولی قصه ادما و حرفایی که به هم میزنن حداقل برای من جذابتره.

تو نسخه زبان اصلی من فکر کنم اینجا صدای خود ارن بودا. من همون اول شناختمش.

فرش دستبافت اومد، به باقی دکور خونه نیومد جمع شد. فقط این وسط کلی وسیله جمع کردن و تمیزکاری قسمت ما شد و الان تاندون جفت دستام و کمرم درد میکنه.

مدرسه این بچه قراره قضای هالووینو به جا بیارن و حالا دو روز وقت دارم دندون خون‌آشامی و کلاه جادوگری بجورم براش. پ‌ن: مدرسه‌شون تمام مناسک ایرانی و غیرایرانی رو جشن میگیره. پارسالم اگه جنگ نمیشد برنامه قاشق‌زنی داشتن.

ظاهرا روز نویسنده‌ست پس امروز رو به همه مازوخیست‌های علاقه‌مند به پوست کندن روح، آن عاشقان دمیدن در کاراکتر مصداق نفخ من الروح، آن جا دهندگان خیر و شر در کلمات، آن‌مبتلایان به وسواس و بازنویسی جملات، آن کور‌شده‌های پشت مانیتور، آن ایده‌ها را کنند صید چون آلیگاتور تبریک می‌گوییم.

زشته تو این سن دارم اینطوری برای یه بچه که نمیدونه من اصلا وجود دارم ذوق میکنم.