Mateusz Kijowski 🇵🇱🇪🇺🇺🇦🏳️‍🌈⚡️

Trumpizm po polsku. Przyglądam się polskiej polityce i mam wrażenie, że Donald Trump znalazł u nas pilnych uczniów. Nie muszą jeździć do Waszyngtonu na korepetycje. Wystarczy podpatrywać, jak zamieniać każdą sprawę w hucpę, przeciwnika we wroga, a własne oskarżenia w niepodważalną prawdę. Najpierw trzeba ludzi przestraszyć albo rozwścieczyć. Wmówić im, że ktoś odbiera im wiarę, ojczyznę, bezpieczeństwo. Potem podkręcać emocje. Kiedy wszyscy krzyczą, mało kto pyta: co się właściwie wydarzyło? Pamiętacie Kielno na Kaszubach? Nauczycielka wyrzuciła do kosza plastikowy element halloweenowego przebrania w kształcie krzyża. Sprawę dało się wyjaśnić w szkole. Zamiast tego ruszyła ogólnopolska burza: profanacja, atak na chrześcijaństwo, prześladowanie katolików. Politycy, kamery, protesty. Nauczycielkę zawieszono. Później zawieszenie uchylono, postępowanie dyscyplinarne umorzono. Posłanka PiS Dorota Arciszewska-Mielewczyk, która nagłaśniała sprawę, jeszcze w październiku oświadczyła, że nie ma za co przepraszać. Plastikowy rekwizyt okazał się mniej trwały od politycznego oburzenia. W AWS odwołano rektora Sopińskiego. Ministerstwo wskazywało naruszenia prawa, on kwestionował decyzję. Posłanka Kurowska ogłosiła głodówkę „w intencji ratowania ojczyzny”, a Dariusz Matecki próbował dostarczyć jej jedzenie przez ogrodzenie. Spór o stanowisko zyskał oprawę narodowego powstania. Brakowało tylko meldunków z frontu i transmisji z oblężenia stołówki. Przed TK spór o ślubowanie Macieja Berka zamienił się w protesty, przepychanki i opowieści o siłowym przejmowaniu państwa. Kiedy można krzyczeć „zamach”, po co tłumaczyć procedury? W takich widowiskach pojawia się Bąkiewicz i ROG. Z protestów, alarmów i kolejnych zagrożeń uczynił swój polityczny znak rozpoznawczy. Gdzie inni widzą problem do wyjaśnienia, on znajduje okazję do zadymy. Bez skandalu trudno utrzymać zainteresowanie publiczności. We Wrocławiu środowisko Kai Godek protestowało przeciw zatrudnieniu lekarki Gizeli Jagielskiej. Szpital informował o nękaniu personelu i groźbach. Polityczno-religijna krucjata nie skończyła się na transparentach – jej skutki odczuwali ludzie, którzy przyszli leczyć pacjentów. Osobny rozdział dopisują przedstawiciele KP. Pan Przydacz rzucił w stronę premiera: „Dziadzia, idź już na emeryturę i daj Polsce żyć”. Leśkiewicz, pytany przez ministra Tomczyka o wydatki Kancelarii, wolał pouczać go o czytaniu ze zrozumieniem. Pytanie o publiczne pieniądze zamienia się w dyskusję o inteligencji pytającego. Odpowiedź schodzi na dalszy plan, obraza trafia do obiegu. Przydacz, Bogucki, Leśkiewicz, Poboży – słuchając ich polemik, odnoszę wrażenie, że nie chodzi o wyjaśnienie sprawy, lecz o kolejne spięcie. Donald Tusk pełni w tej narracji podobną rolę jak Joe Biden w retoryce Trumpa. Cokolwiek się wydarzy, można wskazać tego samego winnego. Nie trzeba szukać związku między problemem a oskarżonym. Wystarczy nazwisko – resztę publiczność zna na pamięć. Właśnie to mnie niepokoi. Religia, patriotyzm, strach o bezpieczeństwo – uczucia, które dla ludzi naprawdę coś znaczą – stają się paliwem politycznego spektaklu. Najpierw oskarżenie. Potem sugestia, że kto pyta o dowody, stoi po stronie wroga. Na końcu cisza, gdy historia się sypie. Przeprosiny? Po co, skoro kolejna hucpa już czeka. Trump pokazuje, jak zajmować uwagę publiczną kolejnym konfliktem. W polskiej wersji dochodzi talent do ubierania drobnych spraw w wielkie słowa. Plastikowy krzyżyk staje się zagrożeniem dla wiary, odwołany rektor – dla ojczyzny, a niewygodne pytanie – atakiem na państwo. Nie trzeba mieć racji ani zachowywać pozorów rozsądku. Wystarczy krzyczeć dostatecznie głośno, żeby własny absurd sprzedać jako obronę wartości. Najgorsze nie jest to, że polityczni awanturnicy robią z siebie wariatów. Najgorsze, że próbują zrobić wariatów również z nas. Z wywoływania sztucznych kryzysów uczynili metodę uprawiania polityki – i oczekują, że będziemy traktować ich poważnie. #InstytutPrawdy