اشترانکوه

روزی تو آمدی و من اقرار می‌کنم لبخند مهربان تو را دیگری نداشت ابری که در نگاه تو بیتوته کرده بود دیدم که بی‌مبالغه چشم تری نداشت شوری که در سر تو از ایمان و عشق بود گشتم هزار توی جهان را... سری نداشت صد حرف مفت و یاوه شنیدم ولی کسی یکبار حرف محترم و بهتری نداشت اما تو آمدی و من اقرار می‌کنم لبخند مهربان تو را دیگری نداشت کژ می‌شدم به راست و چپ مثل زورقی که در میان دریاها لنگری نداشت من بی تو زیر حجم خودم دفن می‌شدم این جان بی تپش به پریدن پری نداشت من بودم و من و من و دیباچه‌ی دلم جایی برای دغدغه‌ی دیگری نداشت دیوار چین محاصره‌ام کرده بود ،‌آه ..... و سمت هر طرف که دویدم دری نداشت اما تو آمدی و من اقرار می‌کنم لبخند مهربان تو را دیگری نداشت آن‌روزها همیشه پر از یاس بود و درد این جان خسته حال دل بهتری نداشت بین من و تو فاصله‌ها قاطعانه بود دیوارهای رخوت من معبری نداشت می‌خواستم بگردم دورت ولی نشد این روح سرد و غمزده گشتاوری نداشت شعرم به سمت کهنگی و مرگ رفته بود دنیای واژه‌ها سر نوآوری نداشت اما تو آمدی و من اقرار می‌کنم لبخند مهربان تو را دیگری نداشت گفتی تو بد نبودی و نامت بدی نبود هرگز بدی به انسان‌ها برتری نداشت دنیای پر مکاشفه‌ات مثل کهکشان هم اولی نداشت و هم آخری نداشت با فعل می‌توان تو راحت شدم من از افعال نارسایی که مصدری نداشت اکنون پر از شراره و شورم پر از غرور پیش از تو آسمان دلم تندری نداشت آری تو آمدی و من اقرار می‌کنم لبخند مهربان تو را دیگری نداشت #مريم_رجوى