من ساده که فک میکردم کووید وحشتناک‌ترین چیزیه که تو زندگی دیدم.

یه آنلاین شاپ راه ارتباطی برای دوره قطعی اینترنت معرفی کرده بود رفتم تو پیجش دیدم کرست کوبلن‌ میفروشه، مشتی حالا اگه جنگ شد بذار سینه‌هامون افتاده باشه، بیخیال.

هر یه دونه کرسی که حزب لیکود جلو میفته، یه میلیارد میره روی قیمت ۲۰۷. نمیدونم این اثر پروانه‌ایه خاک‌بر‌سریه چه کوفتیه.

یه ایده ناب و بکر دارم، برای هالووین می‌تونید جوکر بشید. البته چون توییت‌های من زیاد دیده میشه ممکنه حداقل چهارده نفر دیگه هم با همین گریم و کاستوم ببینید.

نتیجه انتخابات رو بیا از من آبدارچی وزارت کشور بپرس.

خودمون کم ممد داشتیم، با ممد‌های آرژانتینی هم باید رقابت کنیم.

گل یا پوچ هم بازی جالبیه، یه سری مرد با میانگین سنی +۵۵ سال دور هم جمع میشن و تلاش می‌کنن یه گوی کوچیک فلزی رو از هم قایم کنن.

بهترین ریمیکس بندری تاریخ رو پیدا کردم.

یه ساعت قبل از دویدن منیزیم خوردم حالا اگه عضلات پام خایه داره بگیره.

الان دیگه کم کم یه مجری طرفدار حزب رقیب نتانیاهو توئیت میزنه: غوغای خاخامی نگر

عاقبت ۲۰ سال اختلاف سنی با همسر:

Chudai و پرسی سوالت خطاست.

الان کنار آرم شبکه چهارده اسرائیل نوشته حماسه حضور و داره صف‌های مردم جلوی کنیسه ارشاد رو نشون میده.

بهش میاد اسمش مبینا باشه.

این آخرین توییت اکانت منه، اگر شوخی بدی کردم فقط می‌خواستم لبی بیاد رو لباتون چیز ببخشید لبخندی بیاد رو لباتون.

نهایت چیزی که از زندگی می‌خوام اینه که چنین پدری بشم:

اون دختره که امتحان شیمی داشت هم پورن استار شد. باز بپرسید علم بهتره یا ثروت.

کاماوینگا پسر سیاه خوشگله‌ست.

شرایط اقتصادی جوریه که به زودی باید چوب شور رو نخی بخریم.

بعد از ۳۰ سالگی هم دنیای عجیبه، میشینی ال‌کلاسیکو می‌بینی به شیر سماور اشاره می‌کنی بعد بین دو نیمه میری ریلز دختربچه تو اینستا نکاه می‌کنی.

بی‌ژانری تو توییتر هم بد دردیه.