Red Detroit

گویا کابوس فنلاندی‌ها اینه که یه غریبه بهت لبخند بزنه! پریسا ۵ ماه، هر روز، همین کابوس رو برای یه اکیپ آلمانی ساخت 😄 اوایل که اومده بودیم این خونه، پریسا هر روز مکس رو تنهایی می‌برد پیاده‌روی. یه اکیپ بودن، همه آلمانی، همه سگ‌دار. پریسا با لبخند بهشون سلام می‌کرد. یا جواب نمی‌دادن، یا خشک جواب می‌دادن. نمی‌ذاشتن سگ‌هاشون به مکس نزدیک بشن. پریسا ول نکرد و بعد از ۵ ماه به جایی رسیدن که اونا تا می‌دیدنش با لبخند دست تکون می‌دادن. سگ‌هاشونم مکس رو می‌شناختن. وقتی برام تعریف می‌کرد، یه ذوقی داشت که یادم نمی‌ره. انگار سنگ رو نرم کرده بود. بعد منم به پیاده‌روی‌ها اضافه شدم و ازش یاد گرفتم. به همه با لبخند سلام می‌کنیم، جواب بدن یا ندن. هرکی خواست، دو کلمه حرف می‌زنیم و رد می‌شیم. یه بار از یکی پرسیدیم حالت چطوره، واقعاً برگشت گفت امروز از صبح اسهالم!! 😅 هفته پیش، یه جای دور از خونه، دیدیم یه راننده وسط خیابون با جدیت برامون دست تکون می‌ده. دقت کردیم: یکی از همین آدمای پیاده‌روی بود! حسابی عشق کردیم که توی مملکت غریب تونستیم با آدمها اینجوری ارتباط برقرار کنیم! توی ایران اینجوری همسایه‌هامونو نمیشناختیم! حالا یه جمع داریم از آلمان، اوکراین، ترکیه، اتریش و جاهای دیگه. یه سری‌شون سگ دارن. یکی‌شون اسب داره (اسبه از مکس می‌ترسه!). بعضیام هیچ حیوونی ندارن. دوتاشون یه پیرزن و پیرمردن که مثل ما هر روز دست تو دست هم میان پیاده‌روی. گاهی هم رو یه صندلی می‌شینن. هر بار همو می‌بینیم، هر چهارتامون کیف می‌کنیم. من و پریسا دوست داریم همین‌جوری پیر بشیم. تا چند ماه پیش فقط اسم حیوون‌هاشونو می‌دونستیم. حالا داریم اسم خودشونم یاد می‌گیریم. از دور که می‌بینیمشون، با هم مرور می‌کنیم که وقتی رسیدیم، اسمشونو درست بگیم 😄 دوستامون نیستن. آدمای خوب دور و برمونن. از دیدنشون خوشحال می‌شیم و با دیدن ما لبخند میاد رو لبشون.

ممنونم که بهم یادآوری کردید که قرار نیست یه عروسی یا نامزدی عین اروپاییا بگیرم و دست تو دست بابام وارد کلیسا بشم. من اینم..

دخترا از رفتار پارتنراشون وقتی پیششون تنهان فیلم گرفتن و با بقیه به اشتراکش گذاشتن که نشون بدن وقتی پیش اونان مثل یه بچه کوچولو میمونن :))) 👿