เด็กพิอง

“ที่พักพิงสีน้ำ” 🎨 อ่านจบแล้ว เข้าใจเลยว่าทำไมต้องเป็นจูเนียร์ มาร์ค ☀️🌙 (ข้างล่างจะมีพูดถึงนิยาย มุมมองตัวละคร ภาพรวม แต่ไม่มีเนื้อหาเชิงละเอียด ขอเขียนเก็บบันทึกไว้ในวันที่เพิ่งอ่านจบ) . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . สำหรับเรา “ภาคิน” และ “สีน้ำ” คือตัวละครที่ feel good ค่อนข้างที่จะตรงไปตรงมากับความรู้สึกนึกคิดของตัวเองไม่ซับซ้อน แต่จะแฝงไปด้วยความเจ้าเล่ห์นิดหน่อยเหมือนแค่รอให้ถึงเวลาเหมาะสมถึงจะแสดงสิ่งนั้นออกไป มอง“ภาคิน” ทับซ้อนด้วย “จูเนียร์” ผู้ชายที่อยู่เฉยๆอาจจะดูครึมๆ แต่ลึกๆแล้วเขาคือผู้ชายที่สุดแสนจะน่ารักโรแมนติก ดูแล เทคแคร์ไม่ขาดทุ่มเทเกินร้อย แถมบ้างานสุดๆ มอง “สีน้ำ” ทับซ้อนด้วย “มาร์ค” คุณครูสอนศิลปะที่มีความสดใสปนดื้อนิดๆ (นึกหน้าน้องม้าคออกไหมแบบบอือดื้ออะ) แต่ถึงแบบนั้นความคิดเป็นผู้ใหญ่ 100% และมีความอบอุ่น ใส่ใจคนอื่นเสมอ ภาพรวมของเรื่องเราชอบที่ทุกอย่างมีอะไรพูดกันตรงๆบอกกันตรงๆ เหมือนความเป็นผู้ใหญ่มันทำให้ทุกอย่างไม่ต้องมานั่งคิดเองเออเองจนลามไปเข้าใจผิด คือจะมีจุดที่ลังเลไม่กล้า แต่สุดท้ายปลายทางของเรื่องจะจบที่ทั้งสองหันหน้าคุยกัน ซึ่งตรงนี่ทำให้เรารู้สึกว่าแบบความสัมพันธ์นี้โคตรจะ healthy relationship เลย ชอบการเล่าเรื่องด้วยภาพวาด และแทนภาพรวมในแต่ละตอน หรือความรู้สึกของตัวละครนั้นด้วยสี บางทีเราอาจจะมองสถานการณ์ อารมณ์ ความรู้ด้วยสีที่แตกต่างกัน แต่ว่าพออ่านตามไปอันนี้ไม่ขัดเลยที่เลือกสีนั้นๆมาแทน สุดท้ายไม่รู้ซีรี่ย์จะออกมาในมุมไหน และคงอีกนานกว่าจะได้เห็น ไม่รีบ รอได้ (จริงๆ) แต่ก็คิดว่าได้ดูอะไรที่สบายๆ ไม่หนักมาก และขอรอชมการแสดงของทั้งคู่ที่จะสื่อสารสี สื่อสารภาพวาดให้ออกมาเข้าใจได้มากน้อยแค่ไหน แอบคิดว่าตรงนี้ท้าทายดีนะ เหมือนจะง่ายแต่ก็คงไม่ง่าย จะรอภาคินกับสีน้ำ นะ 💛💙