ozdlmn

Her kelimeyi cebimde taşıyamam. Bazıları düştü, bazılarını ben bıraktım. Ama en çok, anlamı terk edenleri özlüyorum.

Neden hiç kimse kusurlarını itiraf etmez? Çünkü hâlâ onların içindedir. Rüyasını ancak uyanmış olan anlatabilir. Seneca, Lucilius’a Ahlak Mektupları

İnsanın ailesiyle işi hiç bitmiyor. Çocukken yakalandığın çiçek hastalığı gibi, ömür boyu iz bırakıyor. Jean-Paul Sartre, Akıl Çağı

Tolstoy’da insan bazen sevdiği kişiyi, kendi sevgisinin değiştirdiği hâliyle tanıyamaz. Güzelliği için kopardığı bir çiçeğe, solduğunda şaşkınlıkla bakan biri gibidir. Bir zamanlar onda hayran olduğu güzelliği arar, ama o çiçeğin kendi ellerinde solduğunu görmez.

İlerleme: Sevilen bir insana, onun bize yaşattığı acıyı söylemekten vazgeçmek. Albert Camus, Günlükler

Başkasının yaptığı bir kötülükte onun kim olduğunu görüyoruz. Kendimiz yaptığımızda ise “Bana hiç yakışmadı” diyoruz. Pişmanlığımızın içinde bile kendimiz hakkında iyi bir fikir saklı. Adam Phillips, “Kendimi hayal kırıklığına uğrattığımı söylerken övünüyorum” diyordu.

“Kendinizi özletmeyi bilin,” derdi. Onu çok özlediler, sonra giderek daha az; sonunda hiç görmeyince unuttular. Jean-Paul Sartre, Sözcükler

Proust’ta sevilen kişinin gittiğini insanın bütün alışkanlıkları aynı anda öğrenmez. Bir yanımız bunu bilir, bir yanımız akşam onu görmeyi, güzel bir şeyi ona anlatmayı hâlâ bekler. Bazen çoktan kabullendiğimizi sandığımız ayrılığı, henüz haberi olmayan bir yanımız ilk kez yaşar.

Sayamayacağım kadar çok şeyi kaybettiğimi biliyorum. Şimdi bana ait olanlar, işte o kayıplar. Jorge Luis Borges

Biz, yol kenarında duran açık kuyular gibiyiz. […] İçimizi bulandırmalarına, karartmalarına engel olamayız. Ama içimize ne atılırsa atılsın, onu derinliklerimize indireceğiz. Çünkü deriniz, unutmayız ve yeniden berraklaşırız. Friedrich Nietzsche, Şen Bilim

Hiçbir zaman âşık olduğum zamanki kadar yaşadığımı hissetmedim, oysa dünyanın geri kalanı benim için ölmüş gibiydi. Giacomo Leopardi, Zibaldone

Schopenhauer, hayatı nakışlı bir kumaşa benzetir. İlk yarısında ön yüzünü, ikinci yarısında arka yüzünü görürüz. Arka yüzü o kadar güzel değildir ama daha öğreticidir. Çünkü desenin nasıl oluştuğunu, ipliklerin birbirine nereden bağlandığını orada görürüz.

O budalaca düşler bile artık yok, onları yeniden kazanmak için verebileceğim hiçbir şeyim kalmadı. Bilirsin, düşler bile bedavaya gelmez! Fyodor Dostoyevski, Beyaz Geceler

Pandora’nın kabından bütün kötülükler çıkar, içeride umut kalır. İnsan onu kendisine kalan en değerli armağan sayar. Nietzsche bu hikâyede umudun da kötülüklerle aynı kaptan geldiğine dikkat çeker. Zeus onu, insanların yeniden yeniden acı çekmeye devam edebilmesi için saklamıştır

Freud, geçmişteki acıya saplanıp kalmayı, Londra yeniden kurulmuşken büyük yangının anıtı önünde hâlâ ağlayan birinin durumuna benzetir. Şehir çoktan ayağa kalkmıştır, sokaklarında hayat sürmektedir. Ama o, artık yaşanabilecek bir şehrin içinde, yıkılmış şehrin yasını tutmaktadır

Başkaları da varmış gibi davranmalıyım. Yalan. Yalnızca sen varsın. Sen, bitmek bilmeyen, katıksız felaketim ve mutluluğum. Jorge Luis Borges

Proust, Swann’ın aşkını artık ameliyat edilemeyecek bir hastalığa benzetir. Sevdiği kadın, alışkanlıklarına, düşüncelerine, uykusuna ve geleceğine öylesine karışmıştır ki, bu aşkı içinden söküp almak, kendisinin de büyük bölümünü beraberinde götürecektir.

İnanç bugüne kadar gerçek dağları yerinden oynatamadı, her ne kadar bunu yapabildiği söylenmiş olsa da. Ama dağları, hiç bulunmadıkları yerlere koyabilir. Friedrich Nietzsche, İnsanca, Pek İnsanca

İnsan bütünlüğünü her zaman koruyamaz. Korumak isteyebilir, hatta bir süreliğine başarabilir. Ama bütün çabalarına rağmen, bir başkasının karşısında, bir dokunuşla, bir kokuyla, bir hisle, dokunulma ihtimaliyle ya da o hissin hatırasıyla çözülür. Judith Butler, Kırılgan Hayat

“Kendi adaletlerinden çok söz eden herkese kuşkuyla bakın” der Nietzsche. Başkasını sertçe kınayanın doğruyu savunduğunu düşünürüz. La Rochefoucauld ise şöyle yazar: “Başkalarını, hatalarını düzeltmekten çok, kendimizin o hatalardan uzak olduğuna onları inandırmak için azarlarız”

Yaşadıklarımız nedir ki? Onların içinde gerçekten bulunan şeylerden çok, bizim onlara kattığımız şeyler değil midir? Yoksa daha ileri gidip, onların içinde kendiliğinden hiçbir şey bulunmadığını mı söylemeliyiz? Yaşadıklarımız, bir kurgu mudur? Friedrich Nietzsche, Tan Kızıllığı