วันฝนตกวันหนึ่ง แท็กซี่ขับผ่านไปมา แต่แม่ของชมพู่ อารยา ไม่เรียกสักคัน แล้วพาลูกสาวยืนรอรถเมล์กลับบ้าน ตอนนั้นชมพู่ยังเรียนมัธยม แม่หนิงเคยเป็นช่างเย็บผ้าที่ร้านแถวบางกะปิ แล้วมารับเย็บผ้าที่บ้าน สองแม่ลูกรอรถเมล์ โหนรถเมล์ด้วยกันเป็นเรื่องปกติ ได้นั่งแท็กซี่ก็นานๆ ที ลูกสาวเองก็ช่วยแม่ หยิบฝาลังกระดาษมาเขียนป้ายรับตัดเสื้อสตรี ใส่เบอร์โทร แล้วเอาไปติดตามเสาไฟฟ้า ผ่านมาหลายปี ชมพู่ยังชี้ได้ถูกว่าเป็นเสาต้นไหน และทุกครั้งที่ถูกถามถึงเรื่องนี้ น้ำตาก็มาก่อนคำตอบ แม่เย็บผ้าอยู่ 2–3 ปี จนชมพู่เข้าวงการตอน ม.4 ก็เลิกเย็บ มาเป็นคนขับรถพาลูกไปทำงาน ไปต่างจังหวัดก็ขับไปส่งเอง เพราะตอนนั้นลูกยังขับรถไม่เป็น จากเด็กที่เขียนป้ายบนฝาลัง ถึงวันหมั้นกับน็อต วิศรุต ฝ่ายเจ้าบ่าวยกขบวนมาด้วยรถเบนซ์ 15 คัน พร้อมสินสอดรวม 108 ล้าน มีแหวนเพชร 8.8 กะรัตอยู่ในนั้นด้วย ส่วนแม่หนิง เวลาพูดถึงลูกสาวก็บอกว่าภูมิใจมาก เพราะลูกขยัน อดทน รถเบนซ์ 15 คันพาสินสอดมาถึงงานหมั้น แต่รถเมล์ที่สองแม่ลูกโหนกลับบ้านกลางฝน คือคันที่พาชมพู่มาได้ไกลที่สุด ขอบคุณแม่หนิงที่ไม่เคยปล่อยให้ลูกรอรถเมล์คนเดียวครับ #อ่อนแอ่ก็แพ้ไป