Μια συνταγή για σανό, που θα γλείφετε τα δάχτυλά σας. Βρίσκουμε μια φωτογραφία από με μια ξανθούλα χαριτωμένη που χαμογελάει γεμάτη ευτυχία. Το φόντο θυμίζει Ελλάδα: θάλασσα, λιμανάκι, ιστιοφόρο στο βάθος. Φυσικά, είναι από φωτοτράπεζα, δηλαδή κονσέρβα. Γράφει ο κειμενογράφος της διαφημιστικής μια ιστορία, η οποία στην ουσία της είναι ηλίθια: δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος στον κόσμο που αν του δώσεις 2400 ευρώ θα πει "δεν τα θέλω". Αλλά δεν υπάρχει και οικογένεια στον κόσμο, εκτός αν ανήκει στη γνωστή φυλή των "ευπαθών και ευάλωτων κυνηγών χαλκού", που θα αποφασίσει να κάνει παιδί επειδή θα της τάξεις 2400 €. Όμως το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας (πρώτα το Κοινωνικής Συνοχής και μετά το Οικογένειας, για να καταλάβουμε τις προτεραιότητες των γαλαζαίων), κάποιο έργο πρέπει να παρουσιάσει. Εκλογές έρχονται γαρ. Βρήκε λοιπόν μία διαφημιστική, τής ανέθεσε το project, και οι σανοφάγοι ακούνε ανύπαρκτες ιστορίες ανύπαρκτων ανθρώπων. Θυμάστε ότι κάποτε ο Μητσοτάκης υποσχόταν να κόψει αυτά τα γελοία επιδόματα του κοινωνικού εξευτελισμού, και με την μείωση των φόρων και την απελευθέρωση της οικονομίας απ' την κρατική αγχόνη θα έδινε τάχα μου τη δυνατότητα στους Έλληνες να ζουν αξιοπρεπώς με τα λεφτά που θα έβγαζαν και θα τους έμεναν στην τσέπη. Θα μου πεις, τι να πρωτοθυμηθούμε από από όσα είπε και τα παρέπεμψε για εφαρμογή στη 18η τετραετία: την τάξη; την ασφάλεια; το ξεδόντιασμα των τραμπούκων; την πανεπιστημιακή αστυνομία; Άντε, γλείψτε τώρα τα ξεροεπιδόματα που σας πετάει, κουνήστε χαρωπά την ουρίτσα σας, και μην ξεχάσετε στις εκλογές να επιβραβεύσετε τους φιλελεύθερους απ' το πανέρι (με τα επιδόματα), γιατί οι απέναντι είναι πολύ χειρότεροι. Υ.Γ. "Το επίδομα, μου έδωσε..." Μετά το υποκείμενο ποτέ δεν βάζουμε κόμμα, εκτός αν μεσολαβεί παράθεση, επεξήγηση ή αναφορική πρόταση. Μια φρασούλα όλη κι όλη γράψατε, ρε σελέμηδες. Εκατομμύρια παίρνετε απ' το φόρο του είλωτα του Έλληνα, έναν κειμενογράφο της προκοπής, που να ξέρει Ελληνικά δεν μπορέσατε να βρείτε; Αριστεία ρε φίλε, που τρέχει απ' τα μπατζάκια.