Koray Bağdatlı

AĞZINDAN BABASI ÇIKTI Psikoterapi, insanın kendi kendisiyle, geçmişiyle, geleceğiyle, en çok da şimdisiyle geçinmesi, belki huzur bulması için başvurduğumuz kötü bir yöntemdir. Ama bildiklerimiz arasında en iyisi de bu. Kapınız çalınır. Daha önce hiç tanımadığınız biri, bir yanıyla istekli, öbür yanıyla “Ne işim var burada?” der gibi içeri girip koltuğa oturur. İlk geldiği gün “Babam böyle oturduğumu görse kızardı,” deyip koltukta ayaklarını topladı. Babası öleli otuz yıl olmuştu. Bir zaman sonra oğlundan söz etti. “Dün akşam uzatmış ayaklarını, kitap okuyor. ‘Doğru otur!’ diye bir bağırdım… Çocuk yüzüme baktı. Ne vardı sahi oturuşunda?” Sık sık “Tamam, tamam, kapandı o mesele” der. Biraz daha bekleriz birlikte. Çoğunlukla da kapanmaz hiçbir mesele. Diri diri gömmüştü öfkesini. Bunca yıl sonra öfkesine bir ses bulmuştu. Ama ağzından çıkan ses babasının sesi, azarlayan kendisi, azarı yiyen oğluydu. Sanki bütün hayatı, yeniden canlanmaya can atan bir hortlak tarafından ziyaret edilmiş gibiydi. Psikoterapinin en iddialı sürprizlerinden biridir bu. Çağrılmadan gelen hortlaklar. Diri diri gömülmüş bir duyguyu, babadan kalma bir sesi, o ses karşısında hâlâ ayaklarını toplayan çocukla ölmeden önce tanışma fırsatı sunmak. Yoksa günün birinde üçünü aynı mezara gömüyorlar. Mezarın başında, bütün bu olup bitenleri görüp de görmezden gelen akrabalar. “Huzur içinde uyu,” derler. Oysa gömdüklerinde üçünün de diri olduğunu hepsi bilir. Şu üç maymundan herhangi biri maymunluğu bıraksa, bizim kapımızı bu kadar insan çalmazdı. Akşam, başlarını yastığa koyan akrabalar üç maymuna da ayrı ayrı söverler. “Lanet olsun görmeyenine de, duymayanına da, ağzını açıp iki laf etmeyenine de!” Sonra gözlerini yumarlar. Sağlığında da böyle yaparlardı. Güzelbahçe Sohbetleri, 2026 (*Görsel: Baba filminden Vito Corleone’nin cenaze töreni)