پوشیده

مرگِ خودِ شخص (برای خودش) آینده‌ای است که هرگز گذشته نخواهد شد، مگر برای بازماندگان، و حتا حال هم نخواهد شد، مگر برای شاهدان. … و برعکس، تولدِ خودِ شخص (برای خودش) گذشته‌ای است که هرگز حال نبوده و به طریقِ اولا آینده هم نبوده است… جز برای پدر و مادرش. ↓

همان‌گونه که اندامِ پیرشده آسیب‌هایش را هرچه بدتر ترمیم می‌کند و پیامدهای ضربه‌ها را هرچه کندتر جبران می‌کند، امیدِ خوش‌بینانه نیز که گام‌به‌گام با انکارهای پی‌درپیِ شکست و سرخوردگی می‌جنگد، روزبه‌روز کم‌باورتر می‌شود و هر سال پشتیبانی از آن دشوارتر؛ ↓

بخوام میزان حسادت رو که دیدم بگم: یه خانم سرپرست خانوار توی همسایگی‌مون هست که سه‌تا بچه داره و با مغز کردن پسته زندگی‌ش رو می‌گذرونه و کل یارانه‌شون رو هم شوهر معتادش می‌گیره خرج مواد می‌کنه. چند مدت بود که یه خانم چیتان پیتانی با یه شاسی می‌اومد و براشون چیز میز می‌آورد.

یانکلُویچ - مرگ: «می‌توان از هر حدی، بی‌آن‌که بی‌حرمتی باشد، فراتر رفت؛ اما از واقعیتِ حد به‌طور کلی نمی‌توان گذشت: زیرا این واقعیتِ حد چیزی جز تناهیِ ما نیست.»