➴

พอมองย้อนกลับไป กูก็สงสารตัวเองฉิบหาย #รักตัวเองให้มากกว่านี้ ไม่รู้ตอนนั้นเอาอะไรคิด ถึงยอมให้ใครคนหนึ่งมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของกูได้ขนาดนั้น เขาทำให้เสียใจก็ยังง้อ เขาเงียบใส่ก็ยังเป็นฝ่ายทักไปก่อน เขาไม่สนใจก็ยังพยายามเรียกร้องความสนใจจากเขา ทั้งที่ตัวเองก็เจ็บแทบตาย บางครั้งกูก็รู้ทั้งรู้ว่าไม่ได้ผิด แต่ก็ยังยอมพูดคำว่าขอโทษ เพียงเพราะไม่อยากทะเลาะ ไม่อยากเสียเขาไป ไม่อยากให้ความสัมพันธ์มันจบลง ทั้งที่คนที่ควรจะกลัวการสูญเสียกูบ้าง มันควรเป็นเขาไม่ใช่เหรอวะ? ที่น่าสมเพชไม่ใช่การที่กูรักใครมาก แต่มันคือการที่กูยอมทำร้ายความรู้สึกตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อรักษาคนที่ไม่เคยคิดจะรักษาความรู้สึกกูเลย วันนี้ถึงได้เข้าใจว่า ต่อให้เราดีแค่ไหน ทุ่มเทแค่ไหน หรือยอมมากแค่ไหน ถ้าอีกคนไม่เห็นค่า มึงก็ไม่มีวันทำให้เขารู้จักรักษามึงได้ ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ อยากตบไหล่ตัวเองแล้วบอกว่า มึงไม่ต้องพยายามขนาดนั้นก็ได้ คนที่อยากมีมึงอยู่จริง ๆ มึงไม่ต้องลดคุณค่าตัวเองเพื่อแลกกับการถูกรักเลย