şengül hablemitoğlu

Dilerim yaşamına yas değmiş herkese derman olur. Yalnız olmadığımızı, yaşadıklarımızın anlaşıldığını bilmek eşsiz bir his. Bunu birlikte yas sürecini paylaştığım yoldaşlarımla bire bir hissettim. “Yas Uzun Bir Veda” artık sizin, size emanet. Yolu açık olsun... #DoğanKitap

Toplum olarak yaslı insanlara karşı iki uç arasında savruluyoruz gibi. Ya onları kutsuyoruz, sözlerini sorgulanamaz kılıyoruz. Ya da “akıl sağlığını kaybetti” diyerek damgalıyoruz. Bu ikisinin arasında, yaslı kişiyi bir insan olarak taşıyabileceğimiz, hem acısına saygı duyup hem de fikirlerini tartışabileceğimiz bir alan pek kalmıyor. Gerçi öyle bir tartışma alanı Türkiye’de hiçbir konuda yok. Bu da ayrı bir acı gerçeklik. O alanı kurabilmek mümkün mü? Neden olmasın? Bunun için şöyle bir ayrımı düşünebiliriz; önce şunu kabul etmek gerekiyor; bir yasın biçimi kimsenin denetimine açık olamaz. Ancak o yasın içinden kamuya yöneltilen fikirler tartışmaya açıktır. Ve yine ancak, bu ikisini, birbirine karıştırmayacak kadar becerimiz ve ferasetimiz yok yazık ki, dolayısıyla hem yaslı kişi öyle olmadığını düşünse de, yapayalnız kalıyor hem de hakikatten uzaklaşıyoruz. Bu fikirleri yaslı bir insana ulaştıranların sorumluluğu var ve bu fikirleri dile getiren yaslı kişinin sorumluluğundan çok daha büyük. Acının içindeki biri her eli tutar. O eli uzatanların ne taşıdığına bakmak ise, etrafındakilerin görevidir. Kamusal bir yasla karşılaştığımızda bu yüzden önce şunu sormakla yükümlüyüz; yaslı kişinin yasını gösterme biçimini mi denetliyoruz, yoksa ona neler taşıttığımızı mı görmezden geliyoruz? Yas tutana alan açmak, onu korumak demek. Öfkesine, ısrarına ve adalet talebine saygı duymak demek. Ama korumak aynı zamanda çevresindekilerin kamusal sorumluluklarını sağduyu ile taşımalarını gerektiriyor. Bazen en sahici destek, yaslı kişiye "bu senin acına hizmet etmiyor" diyebilmekle başlıyor... Bu konulara dair okunabilecek iyi bir kaynaktır; Judith Butler, Kırılgan Hayat: Yasın ve Şiddetin Gücü.

💜

💜

Cumhuriyet’in 103. yılında, hiçbir çocuğun hayallerinin koşullarıyla sınırlanmadığı, hiçbir kadının kendi hayatını kurmak için başkalarının iznine ihtiyaç duymadığı, herkesin eşit, özgür ve onurlu yaşayabildiği bir ülke diliyorum, zor bir dilek şu andan bakınca. Her şey bir anda değişir; çünkü öyle oldu. Yaşasın Cumhuriyet! Büyük Atatürküme minnetle…

Çok anlamlı Cem Akaş huzurla dinlensin. Anlattıklarında ölüm karşısında bir teslimiyetten çok, yaşanmış bir hayatı sahiplenme hali var. Bizim kültürümüzde pek alışkın olmadığımız bir bakış. Ne mutlu ki kendisine, ölümünü kabullenmeye çalışırken hayatını değersizleştirmemiş. Ah ne yazık ki, insanın kendi ölümüne ilişkin kabullenişi, geride kalanların onun ölümünü kabullenmesini kolaylaştırmıyor. Hem evlat hem eş kaybı yaşayan eşine sabır ve dayanma gücü dilerim. Büyük acı. Ölümle yüzleşen birinin huzuru onu sevenlerin yasını azaltmıyor…

Neşenin içinde öfke; artık böyle yaşıyoruz. Çürümüyoruz belki ama, hastalanıyoruz. Çünkü insan yaşadıklarını, tanık olduklarını hayatına devam ederek geride bırakmış olmuyor. Bazen dayanmak zorunda kaldığımız şeyler, bizi hasta ediyor. Dayanmanın bile canına okudu memleket. Değeri yok artık. Kabul edilemez olanla yaşamaya alışmak, onu kabul ettiğimiz anlamına gelmediği için içimizde öfke birikiyor. Akacak yeri olmayan bir öfke; kaybettiklerimize, elimizden alınanlara ve artık eskisi gibi güvenemediğimiz şeylere boş bakıyoruz...

Hay maşşallah🧿

Atilla Taş ne büyük bir acı yaşıyor 😞 Allah sabır ve dayanma gücü versin. İnsan kaç yaşında olursa olsun, evladının karşısında hep anne, hep baba. İnsanın dili de kalbi de tutuluyor…

Edebiyat veya bir başka kategoride Nobel alınca, perendeler atmak mı gerek? Beklenti tam olarak nedir acaba🙄

Yakışır, eğlenmiş baya ama yeri değil. Yani kendisinin🫤

Çok çok üzgünüm, sevdiğim yakından tanıdığım, ülkesini çok seven akıllı, dürüst bir insan Berna. Yapmayın artık şunu, hiç faydası yok. Suç böyle bir şey değil…