Seradj Hosseini

انسان فقط در قبال گفته‌هایش، مسئول نیست بلکه در قبال سکوتهايش هم، مسئول است… عزیز نسین

▪️ گر قسمت ما باده و گر خون جگر بود ما نوبت خود را گذراندیم و گذشتیم هر چند که در دیدهٔ ما خار شکستند خاری به دل کَس نخلاندیم و گذشتیم … صائب

▪️ بیخودم کن که از آن حالتم آزادیهاست بنده آن نفرم کز خود خود آزادند … مولوی « دیوان شمس #مولانا

▪️ دل تماشایی تو، دیده تماشایی دل من به فکر دل و خلقی به تماشای من است … محمد فرخی یزدی

▪️ هر کجا دردی دوا آنجا رود هر کجا پستیست آب آنجا دود آبِ رحمت بایدت، رو پست شو وانگهان خور خمر رحمت، مست شو … مولوی « مثنوی دفتر دوم #مولانا

▪️ همه خفتند و من دلشده را خواب نبرد … مولوی « دیوان شمس #مولانا

▪️ نَخستم دانه می‌دادی که در دام آوَری ناگه به سنگم می‌زنی اکنون، که ممکن نیست پروازم … اوحدی مراغه ای

▪️ گفتم این کیست که پیوسته مرا می‌خواند خنده زد از بُنِ جانم که منم، ایرانم گفتم ای جان و جهان، چشم و چراغِ دل من من همان عاشقِ دیرینه‌ی جان‌افشانم به هوای تو جهان گِرد سَرم می‌گردد ورنه دور از تو همین سایه‌ی سرگردانم … هوشنگ ابتهاج ( سایه )

▪️ سخن رنج، مگو، جز سخن گنج، مگو ور از این بی‌خبری، رنج مبر، هیچ مگو … مولوی« دیوان شمس #مولانا

▪️ ريگْ ز آبْ سير شد، من نَشُدم، زِهى زِهى لايِقِ خَركَمانِ من، نيست دَرين جهان زِهى بَحْر كمينه شَربَتَم، كوهْ كَمينه لُقمه ام من چه نَهَنكَم اى خدا! بازگُّشا مرا رَهى … مولوی « دیوان شمس #مولانا

▪️ شاد زی با سیاه‌چشمان، شاد که جهان نیست جز فسانه و باد ز آمده شادمان بباید بود وز گذشته نکرد باید یاد باد و ابر است این جهانِ فسوس باده پیش آر هرچه باداباد … رودکی « قصاید / قطعات

▪️ مکُنید دَردمَندان گِله اَز شب جُدایی که مَن این صَباحِ روشن زِ شب سیاه دارَم … استاد سخن #سعدی

▪️ بر امید وصل تو مردن خوشست … مولوی « مثنوی دفتر پنجم #مولانا

▪️ رنج گنج آمد که رحمتها دروست مغز تازه شد چو بخراشید پوست … مولوی« مثنوی دفتر دوم #مولانا

▪️ از بس که مِهرِ دوست، وجودم فرا گرفت جایی برای کینه ز دشمن، نمانده است … شعر : حسین معینی کرمانشاهی

▪️ برو بدُزد زِ پرواْنه خویِ جانبازی … مولوی « دیوان شمس #مولانا

ما را كدام نفرين، ما را كدام نفرت در اين كوير سوخته آواره كرده است ما در كدام عهد، ما در كدام شهر پا از گليم خويش فراتر نهاده ايم كز تلخى عقوبت آن در تمام عمر آسوده نيستيم ما، كيفر كدام گناه نكرده را اين گونه بردبار بر دوش ميكشيم ؟ ما را كدام لعنت، بيچاره كرده است ف.مشيرى

هرچه پیشتر می‌روم تنهاتر می‌شوم. گمان می‌کنم به روز واقعه باید خودم جنازه‌ام را به گورستان برسانم. راستی مرده‌ای که جنازهٔ خودش را به دوش بکشد چه منظرهٔ عجیبی دارد،غریب،بیگانه. کوه چه خواب سنگین ساکتی دارد. انگار هرگز بیدار نمی‌شود. حتی در عالم خیال روزها در راه شاهرخ مسکوب

▪️ چیست گردون‌؟ هوس‌افزای خیالات عدم عالمی را به همین صفر حساب است اینجا … بیدل دهلوی