شیـوه 🇮🇷

تو تنهایی عزیزم، اما کافی.

من واقعا تصمیم گرفتم عقایدم رو به خودم فرو کنم. چه کاریه واقعا؟ این‌قدر شرایط فاجعه‌‌ایه که عمر اطمینان به هر باور ده دقیقه‌ست برام. هرچیزی که می‌گم، هزارتا مثال نقض براش وجود داره.

تماشای این‌همه عکس عروسی و پیوند توی تایملاین، کاتالوگ دقیقی از روان‌شناسیِ تروماست. نمود عینی و جمعیِ اضطراب مرگ که حالا خودش رو در غریزی‌ترین شکل ممکن ــ یعنی تمایل به بقا و تداوم زندگی ــ نشون میده.

واقعا معادل فارسی خوبی برای کازین وجود نداره وقتی نخوای دقیق اشاره کنی که طرف چه نسبت فامیلی‌ای باهات داشته.

بهرحال من تا الان به ویدیوهای پرشور "آیت‌الله هامنه‌ای ایز دد" مردم دسترسی نداشتم و حالا که می‌بینمشون، می‌تونم برای چند دقیقه فراموش کنم که همه‌چیز از همه‌جا درازتر، مجبوریم توله‌ش رو هم تحمل کنیم.

همون موقع که جسی باکلی رو توی چرنوبیل دیدم می‌دونستم بازیگر مهمی می‌شه. بعدتر هرجا که دیدمش منتظر بودم یه جا درست و حسابی بدرخشه، بیشتر بدرخشه. این اتفاق توی Hamnet به بهترین شکل افتاد و من از پیش‌بینی خود دلشادم.

یک ظرف هزارتکه‌ شدم که هربار موقع چسب‌کاری خودش، چندتا از تکه‌هاش گم شده و حالا یک حفره‌ی بزرگ که به این راحتی‌ها پر نمی‌شه داره.

آگاهی ناجی من نشد. می‌دونم چرا غمگینم و ریشه‌ش چیه و کجاست. ولی خب فقط می‌دونم. بعدش چی؟

اثری از آدم‌هایی که تلاش می‌کردن برای حفظ امیدواری دیگران [در زمان تردید و ناامیدی] نیست. و من بیشتر از این که برای خود همیشه ناامیدمون غمگین باشم، ناراحتِ اون‌هام. ما حداقل انتظار مواجهه با چنین شرایطی رو داشتیم.

دلم برای اون خانمه که چهار صبح بیدار می‌شد برای شوهرش کسشر درست می‌کرد هم تنگ شده.

یه کاربری هست هم‌اسممه و با ذکر اسم به خودش فحش می‌ده. هربار برای چندثانیه پشمام می‌ریزه.

واقعا مگه روح و روان ما چقدر جا داشت که هی بهش فرو کردید؟

تازه دوپامین حاصله از رایگان وصل شدن هم از کفمون رفت.