arwen.

Geceden diski çantasına koyarak Alya’nın özgürlüğünün anahtarını kendi elleriyle ona teslim etmiş. O diskin Alya’yı aklamakla kalmayıp onu kendisinden sonsuza dek uzaklaştırabilecek güce sahip olduğunu bile bile... Onu kaybetme korkusu hâlâ bütün ağırlığıyla içindeyken, gitmesine engel olabilecek son kozu da kendi iradesiyle bırakmış. Çünkü artık Alya’yı yanında tutan şeyin bir zorunluluk değil, tercih edilerek yaptığı bir seçim olmasını diliyor. Gitmesine engel olmaktan vazgeçmiş ama kalması için çırpınmaktan vazgeçemiyor. “Gitmeyeceğini söyle.” derken aslında çoktan onun gidişine izin vermişken yine de son ana kadar kalbine ulaşmaya, o çok istediği “Gitmeyeceğim.” sözünü duyabilmeye çabalıyor. Ve nihayet bütün o korkuları, çaresiz çırpınışları yüzüne yerleşen o küçük tebessümle karşılık buluyor.

Alya kalbinde çoktan kabul ettiği gerçeği nihayet dile getirdi, bu kez gitmesi için önündeki tüm engeller kalkmışken kalmak isteyerek seçimini yaptı. CihAl için aşılması gereken ilk eşik buydu. Her şeyden önce o bitmek bilmeyen gitme meselesinin kapanması, Alya’nın kendi iradesiyle ait hissettiği yerde kalmayı seçmesi gerekiyordu. Neyse ki artık bu eşiği aştık. Şimdi sıra ikinci eşikte: O yüzüğün çıkmasında. Alya gitmekte özgürken kendi iradesiyle kalmayı seçti, şimdi Cihan’ın da aşkının önüne örülen mecburiyet duvarlarını yıkma zamanı. O yüzük, Alya’ya uzanan yolda kırması gereken ilk pranga. Hem Alya için hem kendi özgürlüğü için.

Alya’nın güvensizliklerini, korkularını; Cihan’ın mecburiyetlerini, prangalarını, geçmişinden taşıdığı travmaları… Bu karakterleri anlayabilmek için defalarca düşündüm, konuştum, yazdım; hep birlikte anlamaya çalıştık. Neyi neden yaptıklarını, hangi yaradan hangi tepkiyi verdiklerini anladık, hâlâ da anlıyoruz. Ama artık yetmez mi? Onları yüzleşmenin eşiğine getirecek olan neyse, artık yaşansın istiyorum. Çünkü mesele benim için çoktan kimin haklı, kimin haksız olduğu tartışmasının ötesine geçti. Ben artık onları anlamaya çalışmak değil, birbirlerini anlamaya başladıklarını görmek istiyorum. Yaralarını tanımakla yetinmeyip birbirlerinin yaralarına dokunabildiklerini, nihayet iyileşme yolunda adım attıklarını hissetmek istiyorum. Haftalar geçiyor ama aynı korkular, aynı savunma mekanizmaları, aynı hatalar dönüp dolaşıp karşımıza çıkıyor. Aralarındaki sorunlar yerinde sayarken verdikleri tepkiler de değişmiyor. Oysa karakterlerin yaşadıkları her şeyin onları bir yere taşıması, bütün bu acıların ve kırılmaların bir karşılığının olması gerekiyor. Artık aynı döngünün içinde ne kadar incindiklerini değil, o döngüden çıkmak için ne yaptıklarını görmek istiyorum. Bölümler beni mutsuz etmiyor, bunu söyleyemem. Ama artık tatmin de etmiyor. Çünkü hikâyenin duygusal ağırlığını hissetsem de ilişkilerindeki ilerlemeyi aynı ölçüde hissedemiyorum. CihAl’i yeniden o güçlü bağlarıyla, birbirlerine duydukları aşkın bütün korkularına rağmen kendini hissettirdiği hâliyle görmek istiyorum. Bu belirsizlik, bu sürekli ertelenen yüzleşme artık bende heyecandan çok tedirginlik yaratıyor. Onların aşkına inanmak için yeni sebeplere ihtiyacım yok, o aşkın artık bir şeyleri değiştirdiğini görmeye ihtiyacım var. Umut verecek bir gelişmenin zamanı çoktan geldi, geçiyor.

70. bölüme gelmiş bir dizide dümdüz karşılıklı oturup yemek yiyorlar diye de heyecan yapmazsın artık ya…

Cihan’ın Kaya’ya verdiği cevap benim için bölümün en şaşırtıcı anıydı. Mecburiyetlerini her şeyin üstünde tutan, kendi arzularını daima sorumluluklarının gölgesinde bırakan o adam, ilk kez bu kadar net konuştu: “Alya evlenmeseydi Albora’yı değil, onu seçerdim. Hiçbir mecburiyete boyun eğmezdim.” Cihan’ın kendini mahkum ettiği o kurban psikolojisinden sıyrılması, yıllardır boynunda taşıdığı prangaları kırmaya başlaması, hikâyenin aşmasını en çok beklediğim eşikti. Ve nihayet o eşiğin aşılmaya başlandığını görmek beni çok mutlu etti. Tıpkı Alya’nın kendini korumak için ördüğü onca duvara rağmen aldığı haberle içindeki o küçücük umuda tutunup bütün kırgınlığını, öfkesini, gururunu bir kenara bırakarak Cihan’a koşması gibi… İkisi de henüz birbirlerinden habersiz, aynı teslimiyetin eşiğine geldi. Birbirlerine duydukları aşkın; arkasına saklandıkları tüm korkuları, gururları ve bahaneleri birer birer yıkıp onları kalplerinden başka hiçbir yere ait hissetmeyecekleri o teslimiyete sürüklemesi sandığımızdan çok daha yakın.

Sezon başından beri neredeyse her hafta, henüz izlemediğimiz bölümün kötü geçeceği hissine kapılıp bütün umutlarımızı bir sonraki haftaya erteliyoruz. Oysa dönüp baktığımda hiçbir bölümün ardından korkulduğu gibi bir kaos yaşandığını görmüyorum. Bir şekilde her bölümden tatmin olarak ayrılıyoruz. Biraz da anın tadını çıkarmak gerektiğini düşünüyorum. Kendi adıma, sezon başından beri her bölümü severek izledim ve hâlâ aynı fikirdeyim. Bütün hüznüne rağmen bu sezon benim için oldukça konforlu geçiyor. Acı çekiyoruz ama çektiğimiz her acının altının dolu olduğuna inanıyorum. En travmatik anları bile keyifle izleyip defalarca başa sarıyoruz. Elbette heyecanla beklenen kavuşma ama ilk kez gerçek anlamda yaşadığımız bu ayrılık döneminin de kendine has bir güzelliği vardı bence. Daha derinlikli sahneler alabilirdik fakat buradan da elimiz boş döndüğümüzü düşünmüyorum. Geçen sezon her bölümün ardından yaşadığım stresi hatırlayınca bu sezonu neden severek izlediğimin cevabı çok net. Bu hikâyede mutlak huzurun hiçbir zaman mümkün olmayacağını biliyorum ama bu kez yaşanan acıların bir anlamı, gidilen yolun bir istikameti var. Üstelik tünelin sonundaki ışığa hiç olmadığımız kadar yakınız. O yüzden bütün güzellikleri kavuşmaya saklamak istemiyorum. Bu hikâyeyi yalnızca varacağımız yer değil, oraya gelene kadar yaşadığımız her şey kıymetli kılıyor.

Güya hiç istemeden evlendiği karısını, kolundan tutup kimseyi koymadığı odasına götürdü ve yatağında uyusun diye dört gözle bekledi. Cihan’ın en sevdiğim “mecburiyeti”. Tabii. :) Az kaldı, sonunda kavuşuyoruz odamıza. 🙌🏻

Özetten sonra aklımdaki gidişat daha da oturdu. Tam olarak dün yazdığım gibi ilerleyecek bence. Hamileliğin ortaya çıkışı bu bölüm olsa bu fırsatı kaçırmazlardı, fragmana koyarlardı diye düşünüyorum. Bana kalırsa Cihan bu bölüm öğrenecekse sadece evliliğin gerçek olmadığını öğrenebilir. 72. bölümde de Alya aklanacak ve sonrasında Cihan bebeği öğrenecek diye tahmin ediyorum. Nar aşerme için 70 dendi, 71 çıktı. Bu da bir bölüm sonrasıdır.

Kızın söylediği her şey harfi harfine çıkıyor ama nedense benim aklıma oturmayan bazı kısımlar var. Öncelikle hamileliğin şimdiden ortaya çıkmasını beklemiyordum ya da beklemiyorum diyelim. Alya aklanınca ısrarla gideceğini söylüyor ve bunlar boş yere yazılmıyordur. Ben Alya’nın akladıktan sonra bu sefer kendi isteğiyle kalacağını, gitmek istemeyeceğini düşünmüştüm. Hamileliğin de bunun peşine ortaya çıkacağını. Çünkü Cihan bebeği öğrendikten sonra Alya neden gitmek istesin? Belki sadece evliliğin gerçek olmadığını öğrenmiştir, hamile olduğunu bilmiyordur. Bilemedim.

Alya’nın şirketten çıktığı günün kıyafetleri var fragmanda. Fragman sahneleri tek bir günden oluşuyorsa Alya ceketli kombini çıkarıp akşamına bu kombini giyiyor ve konağa geliyor. Konakta kaldığı için ertesi gün yine bu kombinle şirkete gidiyor ve malum ana tanık oluyor. Şirketten hışımla çıkıyor, Cihan peşinden geliyor ve Hasankeyf. Gerçekten bölüm sonu doğruysa ve bunu hiç çıtlatmadıysanız büyük talihsizlik.

“Yanmaksa senden olsun…” 🥀