sofiα antoniou maris retweeted
Pet shoptan yavru bir köpek almayı düşünen adam, annenin feryadını görünce ikisini de sahiplendi.
sofiα antoniou maris retweeted
Και ξαφνικά άδειασε το σπίτι
Τίποτα δεν θα είναι όπως πριν
Κανείς δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο που νιώθω την στιγμή αυτή που σε αποχωρίζομαι
Σε πήρα θυμάμαι στη χούφτα μου
Μέσα στην αγκαλιά μου
sofiα antoniou maris retweeted
ξέρουμε όλοι εμείς που ζήσαμε με ένα και δύο και πολλά ζώα....αρκεί. Διαβάστε το, είναι πολύ ωραίο.
Κανείς δεν ξέρει τη ζωή σου με ένα ζώο. Κανείς δεν θα μάθει τη ζωή σου με ένα ζώο. Καθώς στάθηκες μάρτυρας στον κύκλο της ζωής του από μια μπαλίτσα χνουδωτής αγάπης μέχρι -αν ήσουν τυχερός- ένα γέρικο άπλυτο κορμάκι με μάτια θολά από τον χρόνο χωρίς να μπορείς να κάνεις το παραμικρό για να αποτρέψεις το αναπόφευκτο.
Κανείς δεν ξέρει τα πρώτα εκείνα χρόνια. Τις αγωνίες με τις σύριγγες και τα μπιμπερό. Τα καρδιοχτύπια.Τη νέα μυρωδιά ενός πλάσματος ξένου που ήρθε στο χώρο για να μείνει και σε κοιτάζει στα μάτια χωρίς να μπορείς να απαντήσεις σ' ένα ερώτημα που δεν σου έθεσε ποτέ μα σου σκάβει την καρδιά πιο έντονα κι απ’ το να κοιτάζεις στον ίδιο τον καθρέφτη.
Τα παιχνίδια και τα σπασίματα και τις ζημιές. Τις τρικλοποδιές καθώς από αθέατες γωνίες έσκαγαν τα ντου και οι επιθέσεις. Τις αμέτρητες βόλτες όλα εκείνα τα μελαγχολικά απογεύματα. Τις βροχές. Τις συννεφιές. Τους καύσωνες. Τότε που χώριζες. Που πέθαινε η μάνα σου. Ενας κολλητός. Μα όχι. Όχι μόνο τις κοτρόνες στιγμές αλλά και τις στιγμές τότε που αγαπούσες πολύ και απρόσμενα τον εαυτό σου. Που πέτυχες κάτι μετά από κόπο πολύ. Τις διακοπές, τις εκδρομές και ταξίδια. Τις γιορτές που η θέα του κουλουριασμένο στο χαλί με φόντο το δέντρο υπερτερούσε σε θαλπωρή ενός σπιτιού γεμάτο γελαστούς καλεσμένους, μουσικές και φανφάρες.
Κανείς δεν ξέρει τους αμέτρητους διαλόγους, τις συζητήσεις, τις παρλάτες ενός τρελού εκείνες τις ώρες που ήσασταν τα δυο μοναδικά πλάσματα μέσα στον κόσμο και είχατε να επιλύσετε κάτι πολύ σοβαρό ή και εξίσου ασήμαντο όπως τι θα φάμε απόψε.
Κανείς δεν ξέρει την ανημπόρια σου μπρος τον αμετάφραστο πόνο ή την ανάγκη που δεν είχε τις λέξεις να αρθρωθεί που σε άφηνε σχεδόν παράλυτο από τύψεις που δεν ήξερες πως να βοηθήσεις, παρηγορήσεις, ανακουφίσεις. Κανείς δεν ξέρει τα πέρα δώθε στους γιατρούς, τα χάπια,τις αμπούλες, τις θεραπείες. Και κανείς δεν ξέρει τις τύψεις στη χορήγηση κάποιας επώδυνης φαρμακευτικής αγωγής που ήταν για το καλό του μα που κάθε φορά προτιμούσες να πεθάνεις παρά να δώσεις/εκτελέσεις.
Κανείς δεν ξέρει το γλυκό ανυπέρβλητο τίποτα μιας μοιρασμένης ζωής συνυφασμένης από άδεια μεσημέρια, απογεύματα, πρωινά, βράδια, νύχτες, χαράματα. Εκείνη τη στιγμή που γύριζες το κλειδί στην πόρτα μονάχα για να βρεις να σε αντικρύζουν στο ίδιο πάντα σημείο δυο μάτια που δεν ξέρεις τι έκανες για να αξίζεις μέσα τους τέτοια θέση. Το μοιρασμένο βαθύ μεσημεριανό ύπνο ή το ανήσυχο στριφογύρισμα της αγρύπνιας. Το κοινό σκιάξιμο στον ήχο ενός βαρελότου ή μιας πιστολιάς. Εκείνη την αίσθηση που κλείνοντας τον κόσμο έξω από την πόρτα δεν σου έλειπε τίποτα ενώ σου έλειπαν αρκετά αλλά μπροστά σ' αυτό το χάδι ή στο χουρχουρητό ή στο χαρούμενο γρύλισμα ή ακόμα και σε εκείνο τον ιερό αμετάφραστο αναστεναγμό του ζώου πριν σφαλίσει τα μάτια και παραδοθεί σε ένα ύπνο γαλήνης που εσύ εξασφάλισες δεν σου καιγόταν και καρφί.
Κανείς δεν ξέρει τις βόλτες που αρνήθηκες, τα ταξιδάκια, τις μικρές αποδράσεις γιατί προτιμούσες να είσαι αγκαλιά στον καναπέ με την ίδια την αγάπη μέσα σε μια απόλυτη ησυχία και πληρότητα. Κανείς δεν ξέρει τις λαχτάρες, τις παράλογες φοβίες, τις εσπευσμένες επιστροφές στο σπίτι να δεις αν έκλεισες την μπαλκόνοπορτα ή άφησες ανοιχτό το μάτι και γίνουν όλα παρανάλωμα του πυρός.
Κανείς ποτέ δεν ξέρει τη ζωή σου με ένα ζώο. Το πως κάποτε ξεχείλισες ολόκληρος από λύπη, τρυφερότητα, αγάπη και πλησμονή στο σημείο να σπάσεις. Κι όλα αυτά γιατί λύγισες στη φωτογραφία μιας ανάρτησης για επείγουσα δωροθεσία. Ή σταμάτησες στο σωστό φανάρι τη σωστή στιγμή. Ή άκουσες εκείνη τη φωνή στον ακάλυπτο. Εκείνο το κλάμα κάτω από το αμάξι που χωρίς να το ξέρεις ήταν η ίδια σου η καρδιά που σου φώναζε:
Εδώ είμαι, έλα βρες με.
και όσους έμαθαν ή θα πρέπει να μάθουν να ζουν με εκείνη την τρύπα στη καρδιά.
k.h
6
69
sofiα antoniou maris retweeted
PERDONAMI MAMMA ...
Sono stato lì dove mi hai lasciato per due giorni interi. Dormire proprio sul ciglio della strada. Ero terrorizzato dal rumore delle auto, ma non mi sono mosso.
Ieri sera una di quelle auto si è fermata ed è uscita. Mi ha invitato a pranzo, ma gli ho detto di no. Mi ha invitato a dormire a casa sua e gli ho detto di no. Ho provato a spiegarle che ti stavo aspettando, ma lei non mi ha voluto ascoltare.
Lei ha tirato fuori il guinzaglio e ha detto che non potevo più stare lì. L'ho morsa diverse volte e alla fine mi sono pisciato addosso mentre ringhiavo e piangevo! Lei non capiva che mi stavo separando da te! Lei mi ha preso contro la mia volontà e ce ne siamo andati! Ero così triste perché sapevo che ti saresti preoccupata. Siamo finiti a casa sua.
Continuavo a urlare sperando che mi sentissi ma non sei mai arrivata. Ho vomitato per i nervi, mi sento così male. Gli dicevo che dovevo tornare perché pensavi che ti avessi abbandonato quando hai visto che non c'ero! Io che ti amo con tutto il mio cuore e la mia anima non ho smesso di piangere da quando ci siamo separati qualche giorno fa. Voglio che tu sappia che non ti farei mai questo.
Non so dove sei ora o perché hai fermato la macchina e mi hai lasciato lì. Sicuramente avevi qualcosa di molto importante da fare. Puoi venire a prendermi ora, mamma?
Oggi ho mangiato perché mi faceva male la pancia. Anch'io ho dormito in un letto molto morbido. E per caso ho anche scodinzolato un po' la coda. Mi dispiace tanto, ti prego perdonami Lei è solo molto gentile con me. Ha detto che potevo restare per sempre. Quando vieni a prendermi, puoi dirlo a lei. Vedrai quanto sarà sorpresa quando le spiegherai che questo è stato un grande errore.
Perché mamma, tornerai per me, vero ?
Autore sconosciuto
sofiα antoniou maris retweeted
Everyone ignored this mother monkey begging for help, then one man stopped. Wait for the hug at the end..
🤖 Made with AI
sofiα antoniou maris retweeted
Hayatının büyük bölümünde kötü muamele gören kurtarılmış bir kedinin, sonunda sevgi dolu bir yuvaya kavuştuğunu fark ettiği an.
sofiα antoniou maris retweeted
Γατούλης σε άθλια κατάσταση εμφανίστηκε σε μια από τις αποικίες μου. Έπρεπε να πάει στον κτηνίατρο. Έχει πληγή κάτω από τη γνάθο, σάπια δόντια και ειναι στον ορό. Δεν ξέρω αν μπορώ να αντέξω τόσα περιστατικά, τόση δυστυχία. Χρειάζομαι την βοήθεια όλων σε όλο αυτό.
sofiα antoniou maris retweeted
دو هفته پیش که موچی رو گرسنه و لرزون از دست یه معتاد نجات دادم وزنش ۱/۹۰۰ بود. امروز ۲/۸۰۰ بود. اینجام داره سکسکه میکنه بچه 😁
sofiα antoniou maris retweeted
Τους ανθρώπους τους αγαπάς στη δυστυχία και τους φίλους στη θλίψη.
Στην ευτυχία και τη χαρά συμμετέχουν όλοι.
sofiα antoniou maris retweeted
Twins in horses is a rare occasion and both of them living is even more rare but miracles do happen.
God bless them!
sofiα antoniou maris retweeted
I can't turn back time to change her past or erase the pain and trauma she's been through, but I can help give her a better future 🥺
sofiα antoniou maris retweeted
Es indignante que los servicios veterinarios sean tan costosos. La atención y la salud de los animales no deberían convertirse en un lujo ni depender de la capacidad económica de quienes los cuidan. La atención veterinaria debería ser más accesible. 😮💨😮💨





























