Þorsteinn Másson

Vorið 1984 hóf Pálmi Jónsson að selja lesgleraugu í Hagkaup. Gleraugun voru mun ódýrari en áður hafði þekkst og gerðu ýmsu öldruðu fólki, sem lítið hafði á milli handanna, loks kleift að fá sér gleraugu. Sjóntæknifélag Íslands brást ókvæða við þessari innrás í þeirra einokunarstöðu. Siga skyldi lögreglunni á Hagkaup. Landlæknir kallaði Hagkaupsmenn á fund og krafðist þess að gleraugnasölunni yrði hætt því augnlæknar þyrftu að geta haft eftirlit með sjón landans. Læknafélag Íslands taldi að ódýr lesgleraugu væru ekki endilega sparnaður, koma yrði á annars konar eftirliti ellegar yrðu landsmenn að sætta sig við að tíðni sjónskerðingar og blindu myndi aukast! Gleraugnasalar fengu svo Alþingi til að setja lög þar sem öllum öðrum en þeim var bannað að selja gleraugu. Hagkaup hélt áfram að selja lesgleraugu þrátt fyrir hinu nýju lög.