tachless תכלס

Een berichtje aan de Rode Lijn-lopers: U bent geen verdediger van vrede. Integendeel. U bent enabler van genocidale Jodenhaat. U loopt zij aan zij met de gewetenloze pogromplegers van deze eeuw. U leent zich voor het faciliteren van terrorisme. U loopt daar voor een eindeloze herhaling van 7 oktober 2023. Voor een eindeloze herhaling van de Holocaust. Wie écht vrede wil, heeft een nogal eenvoudige boodschap: Stop met het vermoorden van Joden. Sta op voor het recht van Joden op zelfbeschikking in hun eigen land. Als de NU-nazi’s die zich Palestijn noemen NU hun wapens neerleggen, dan is er NU vrede. Sta op tegen genocide in plaats van die te steunen. Nu u het weet, wát gaat u ermee doen?

Dit is hoe het verzet tegen het nazisme er anno 2026 uitziet. Let wel: het is te krankzinnig voor woorden dat we terug bij af zijn. Een vrouw uit Wilnis. Helemaal alleen langs de N201, met een Israëlische vlag. Langs de weg zijn Palestijnse vlaggen aan de lantaarnpalen gehangen. Ze probeert ze met een ladder te verwijderen. Dat lukt niet. Dus klimt ze op het dak van haar auto om haar Israëlische vlag te tonen. De politie sommeert haar naar beneden te komen. En daar staat ze dan. Urenlang in de berm. Sommige automobilisten steken hun duim op, anderen hun middelvinger. Wat een onthutsend beeld van Nederland in 2026. Tachtig jaar nadat we onszelf plechtig hebben beloofd dat dit nóóit meer zou gebeuren, staat een vrouw in haar eentje langs een provinciale weg om iets uit te dragen wat ooit de vanzelfsprekendste zaak van de wereld was: solidariteit met het Joodse volk. We hebben een land vol oorlogsmonumenten, herdenkingscomités, Holocausteducatie en mensen die ieder jaar met hun plechtige progbakkes verklaren dat we ‘nooit mogen vergeten’. Maar nu het antisemitisme opnieuw onze samenleving vergiftigt, blijkt hoe weinig die plechtige woorden waard zijn. Het nazisme van de jaren dertig kwam met hakenkruisen, bruinhemden en laarzen. Het hedendaagse antisemitisme draagt maskers. Het verkoopt zichzelf als mensenrechtenactivisme, het verschuilt zich achter antizionisme. Joodse studenten moeten voor hun veiligheid vrezen. Joodse sprekers wordt het zwijgen opgelegd. De herinnering aan vermoorde Joden wordt besmeurd. En onze bestuurders produceren eindeloze deugverklaringen, organiseren dialogen en kijken vooral angstvallig of niemand behalve Joden zich beledigd voelt. We hebben het verzet tegen de nazi’s tot nationaal erfgoed verheven. Iedereen identificeert zich achteraf graag met de moedigen. Maar wanneer die moed opnieuw nodig is, blijkt hoe eenzaam een verzetsstrijder kan staan. Deze vrouw verdient geen middelvinger, maar ons diepste respect. Want als we over tachtig jaar opnieuw moeten uitleggen waarom zo veel mensen zwegen, dan wil ik dat er tenminste ook beelden bestaan van mensen die dat niet deden. Bron in onderstaande tweet.

Zes dagen! Precies zes dagen na de afschuwelijke, Holocaustiaanse pogrom van 7 oktober 2023: honderden vermoorde Joden lagen nog in koelcontainers, wachtend op identificatie en een begrafenis. Families wisten niet of hun dierbaren dood waren of gegijzeld. De werkelijk onvoorstelbare gruwelijkheden kwamen nog dagelijks aan het licht. En reeds op dat moment besloot Paul Baltus, museumdirecteur, een walgelijke tirade van de notoire antizionistische islamist Ramsey Nasr over de vermeende misdaden van Israël te delen. Drie jaar later trekt diezelfde Baltus, opperhoofd van het Amersfoortse museumwezen, de stekker uit een tentoonstelling over 300 jaar Joods leven in de stad. Wegens ‘spanningen rond Israël en Gaza’. Hier wordt een perverse psychologie zichtbaar die véél verder gaat dan de gewone kaaskoplafheid. Jarenlang hebben we moeten aanhoren dat antizionisme niets met Jodenhaat te maken heeft. Het ging zogenaamd uitsluitend om Israël, Netanyahu en de zielige Palestijnen. Maar wat heeft een driehonderd jaar oude Nederlandse synagoge dan met Netanyahu te maken? Wat hebben generaties Amersfoortse Joden, van wie velen tijdens de Holocaust werden afgevoerd en vermoord, met Gaza te maken? Juist! Helemaal niets. Het is Baltus zélf die deze verbinding legt. Die eeuwen Joodse geschiedenis tot een hedendaags politiek probleem maakt vanwege de oorlog met Hamas. Het excuus dat het uitsluitend om de Israëlische staat gaat, houdt hier geen stand. Over bruin bekennen gesproken! En vergist u zich niet. Het nazisme-van-toen was evenmin uitsluitend een aangelegenheid van stampende laarzen. Keurige intellectuelen, bestuurders, academici, journalisten en kunstenaars werkten tijdens de Duitse bezetting enthousiast mee aan de vernietiging van Joden. De Nederlandse Kultuurkamer was nadrukkelijk géén club van laagbegaafd straattuig. Oók toen deugde men al enorm! Schuld belijden over historisch onrecht gaat dit soort mensen uitstekend af, zolang het bij lege plechtigheden, toespraakjes en kransleggingen blijft. Daadwerkelijk opkomen voor levende Joden blijkt een stuk ingewikkelder. Steeds vaker bekruipt mij de gedachte dat juist Nederlanders die fanatiek Holocaustherdenkingen afstruinen, deze tandenknarsend ondergaan: dat eeuwige ongemak over de Joden die door onze landgenoten werden verraden, beroofd en uitgeleverd. Ongemak over onze nationale schuld, die zich op geen énkele manier laat deugrelativeren. En joepie! Toen was daar 7 oktober. Kennelijk DE gelegenheid om de morele afrekening eindelijk om te draaien. Om Joden die slachtoffer waren én opnieuw slachtoffer werden, voortaan als daders te framen. Het gruwelijke is dat dit gebeurt onder het mom van veiligheid en maatschappelijke verantwoordelijkheid: een bestuurlijke djellaba over een eeuwenoud vooroordeel. Paul Baltus hoeft niet in een nazi-uniform rond te marcheren. Hij kan gewoon braaf museumdirecteur blijven, zijn door de belastingbetaler betaalde salaris ontvangen en uitleggen dat het allemaal zo vreselijk ingewikkeld is. Niemand kan achteraf beweren dat we niet wisten waartoe het normaliseren van Joodse uitsluiting kan leiden. We wisten het. De hele tijd.