ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon) header
ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon) profile picture
Polska
Joined February 2014
Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)Photo by ks. Tomasz Białoń (@tdfbialon)
Bóg w dzisiejszym świecie nie ma konta na facebooku a zna wszystkich po imieniu nie wysyła wiadomości a od dwóch tysięcy lat czeka na odpowiedź nie ma smartfona ani iphona a słyszy nawet milczenie nie potrzebuje internetu żeby być zawsze blisko nie korzysta z nawigacji a odnajduje nawet tych którzy uciekają przed Nim nie ma zegarka a nigdy nie spóźnia się z miłością nie robi sobie zdjęć a zostawił swój obraz w każdym człowieku nie ma własnego mieszkania a obiecał nam dom na zawsze nie czyta gazet a zna imiona wszystkich ofiar nie ogląda wiadomości a jest na miejscu każdej tragedii nie ma samochodu a przemierza z nami najtrudniejsze drogi nie kupuje biletów a podróżuje na gapę w ludzkich sercach nie chodzi do lekarza a dotyka ran których nikt nie widzi nie prowadzi apteki a rozdaje nadzieję bez recepty nie ma konta w banku a spłacił nasze największe długi nie korzysta z ochrony a pozwolił się aresztować za miłość nie ma adwokata a wciąż broni winnych nie szuka popularności a umarł na oczach tłumu nie zbiera polubień a kocha nawet tych którzy Go nie lubią nie nosi markowych ubrań a kiedyś oddał ludziom nawet ostatnią szatę nie ma własnej armii a zwyciężył śmierć nie ma niczego do ukrycia a wciąż pozostaje tajemnicą nie podnosi głosu a potrafi obudzić umarłych nie potrzebuje reklamy a jest najlepszą wiadomością od dwóch tysięcy lat nie pisze testamentu a wszystko zostawił nam w spadku nie ma swojego grobu bo nie potrafił w nim pozostać nie boi się że zostanie zapomniany bardziej martwi się o zapomnianych i tylko jedno się nie zmieniło od czasów Betlejem świat nadal nie ma dla Niego miejsca a On nadal przychodzi na świat
11
1
44
387
Jezus wyrzuca handlarzy ze świątyni, choć wie, że wkrótce sam zostanie sprzedany za trzydzieści srebrników. Oczyszcza dom Ojca z handlu, wiedząc, że ludzie uczynią przedmiotem transakcji nawet Jego życie. Dla tego, co Boże, jedni potrafią skąpić nawet kilka minut, drudzy potrafią oddać całe życie. +++ Ewangelia na 20.11.2026 r. (Piątek): „Jezus wszedł do świątyni i zaczął wyrzucać sprzedających w niej. Mówił do nich: «Napisane jest: „Mój dom będzie domem modlitwy”, a wy uczyniliście go jaskinią zbójców». I nauczał codziennie w świątyni. Lecz arcykapłani i uczeni w Piśmie oraz przywódcy ludu czyhali na Jego życie. Tylko nie wiedzieli, co by mogli uczynić, cały lud bowiem słuchał Go z zapartym tchem.” (Łk 19,45-48)
10
46
422
Jezus płakał nad miastem, które wkrótce będzie wołało, żeby Go ukrzyżować. Nie płakał nad własnym losem, ale nad losem tych, którzy Go odrzucą. Człowiek zwykle płacze, kiedy ktoś go skrzywdzi. Jezus płacze, ponieważ ci, którzy Go odrzucą, najbardziej skrzywdzą tym siebie. +++ Ewangelia na 19.11.2026 r. (Czwartek): „Gdy Jezus był już blisko Jerozolimy, na widok miasta zapłakał nad nim i rzekł: «O gdybyś i ty poznało w ten dzień to, co służy pokojowi! Ale teraz zostało to zakryte przed twoimi oczami. Bo przyjdą na ciebie dni, gdy twoi nieprzyjaciele otoczą cię wałem, oblegną cię i ścisną zewsząd. Powalą na ziemię ciebie i twoje dzieci z tobą, a nie zostawią w tobie kamienia na kamieniu za to, żeś nie rozpoznało czasu twojego nawiedzenia».” (Łk 19,41-44)
1
24
89
640
Król wyjechał, ale zostawił sługom coś swojego. Jakby nie chciał być zupełnie nieobecny. Jezus też odszedł z oczu uczniom, ale zostawił im ludzi do kochania. Dopiero kiedy Jezus powróci, w pełni zrozumiemy, że przez cały czas swojej nieobecności przychodził do nas, tylko pod cudzym imieniem. +++ Ewangelia na 18.11.2026 r. (Środa): „Jezus opowiedział przypowieść, ponieważ był blisko Jeruzalem, a oni myśleli, że królestwo Boże zaraz się zjawi. Mówił więc: «Pewien człowiek szlachetnego rodu udał się do dalekiego kraju, aby uzyskać dla siebie godność królewską i wrócić. Przywołał więc dziesięciu sług swoich, dał im dziesięć min i rzekł do nich: „Obracajcie nimi, aż wrócę”. Ale jego współobywatele nienawidzili go i wysłali za nim poselstwo z oświadczeniem: „Nie chcemy, żeby ten królował nad nami”. Gdy po otrzymaniu godności królewskiej wrócił, kazał przywołać do siebie te sługi, którym dał pieniądze, aby się dowiedzieć, co każdy zyskał. Stawił się więc pierwszy i rzekł: „Panie, twoja mina przysporzyła dziesięć min”. Odpowiedział mu: „Dobrze, sługo dobry; ponieważ w drobnej rzeczy okazałeś się wierny, sprawuj władzę nad dziesięciu miastami”. Także drugi przyszedł i rzekł: „Panie, twoja mina przyniosła pięć min”. Temu też powiedział: „I ty miej władzę nad pięciu miastami”. Następny przyszedł i rzekł: „Panie, oto twoja mina, którą trzymałem zawiniętą w chustce. Lękałem się bowiem ciebie, bo jesteś człowiekiem surowym: bierzesz, czego nie położyłeś, i żniesz, czego nie posiałeś”. Odpowiedział mu: „Według słów twoich sądzę cię, zły sługo! Wiedziałeś, że jestem człowiekiem surowym: biorę, gdzie nie położyłem, i żnę, gdzie nie posiałem. Czemu więc nie dałeś moich pieniędzy do banku? A ja po powrocie byłbym je z zyskiem odebrał”. Do obecnych zaś rzekł: „Zabierzcie mu minę i dajcie temu, który ma dziesięć min”. Odpowiedzieli mu: „Panie, ma już dziesięć min”. „Powiadam wam: Każdemu, kto ma, będzie dodane; a temu, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. Tych zaś przeciwników moich, którzy nie chcieli, żebym panował nad nimi, przyprowadźcie tu i pościnajcie w moich oczach”». Po tych słowach szedł naprzód, zdążając do Jerozolimy.” (Łk 19,11-28)
1
12
43
518
Zacheusz miał piękne imię i niezbyt piękne życie. Jego imię znaczyło „czysty”, „niewinny”, choć sumienie było jego zaprzeczeniem. Jezus nie kazał mu zmienić imienia na bardziej odpowiednie. Przyszedł zmienić jego serce. +++ Ewangelia na 17.11.2026 r. (Wtorek): „Jezus wszedł do Jerycha i przechodził przez miasto. A pewien człowiek, imieniem Zacheusz, który był zwierzchnikiem celników i był bardzo bogaty, chciał koniecznie zobaczyć Jezusa, któż to jest, ale sam nie mógł z powodu tłumu, gdyż był niskiego wzrostu. Pobiegł więc naprzód i wspiął się na sykomorę, aby móc Go ujrzeć, tamtędy bowiem miał przechodzić. Gdy Jezus przyszedł na to miejsce, spojrzał w górę i rzekł do niego: «Zacheuszu, zejdź prędko, albowiem dziś muszę się zatrzymać w twoim domu». Zszedł więc z pośpiechem i przyjął Go rozradowany. A wszyscy, widząc to, szemrali: «Do grzesznika poszedł w gościnę». Lecz Zacheusz stanął i rzekł do Pana: «Panie, oto połowę mego majątku daję ubogim, a jeśli kogoś w czymś skrzywdziłem, zwracam poczwórnie». Na to Jezus rzekł do niego: «Dziś zbawienie stało się udziałem tego domu, gdyż i on jest synem Abrahama. Albowiem Syn Człowieczy przyszedł odszukać i zbawić to, co zginęło».” (Łk 19,1-10)
1
14
1
74
2,027
Niewidomy nie widział Jezusa, ale rozpoznał Go lepiej niż ci, którzy patrzyli na Niego własnymi oczami. Tłum widział uzdrowiciela, a żebrak zobaczył Zbawiciela. Dziwne, że czasem trzeba coś stracić, żeby dostrzec to, co najważniejsze. Najgroźniejsza ślepota nie polega na tym, że nie widzimy Boga, ale że widzimy i kochamy już tyle rzeczy, że przestajemy widzieć i kochać Jego. +++ Ewangelia na 16.11.2026 r. (Poniedziałek): „Kiedy Jezus przybliżał się do Jerycha, jakiś niewidomy siedział przy drodze i żebrał. Gdy usłyszał przeciągający tłum, wypytywał się, co to się dzieje. Powiedzieli mu, że Jezus z Nazaretu przechodzi. Wtedy zaczął wołać: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Ci, co szli na przedzie, nastawali na niego, żeby umilkł. Lecz on jeszcze głośniej wołał: «Jezusie, Synu Dawida, ulituj się nade mną!» Jezus przystanął i kazał przyprowadzić go do siebie. A gdy się przybliżył, zapytał go: «Co chcesz, abym ci uczynił?» On odpowiedział: «Panie, żebym przejrzał». Jezus mu odrzekł: «Przejrzyj, twoja wiara cię uzdrowiła». Natychmiast przejrzał i szedł za Nim, wielbiąc Boga. Także cały lud, który to widział, oddał chwałę Bogu.” (Łk 18,35-43)
1
12
63
671
Bóg nie dał nam serca po to, żebyśmy oddali Mu je nieużywane. Kiedyś będzie nas pytał nie tylko o zło, które zrobiliśmy. Zapyta również o miłość, na którą się nigdy nie odważyliśmy. +++ Ewangelia na 15.11.2026 r. (Niedziela): „Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść: «Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana. Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi. Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do radości twego pana!” Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, że jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, że żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak że nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą nawet to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz - w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».” (Mt 25,14-30)
16
74
771
Jezus nie zapytał, czy kiedy wróci, zastanie piękne kościoły, wielkie uroczystości i tłumy ludzi. Zapytał, czy znajdzie wiarę. Można przecież zachować wszystkie zwyczaje religijne, a zgubić gdzieś po drodze samego Boga. Najsmutniejsze byłoby nie to, gdyby Jezus przyszedł i zastał zamknięty kościół, ale gdyby wszedł do pełnego kościoła i nikt nie ucieszył się na Jego widok. +++ Ewangelia na 14.11.2026 r. (Sobota): „Jezus opowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni się modlić i nie ustawać: «W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: „Obroń mnie przed moim przeciwnikiem!” Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: „Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie nachodziła mnie bez końca i nie zadręczała mnie”». I Pan dodał: «Słuchajcie, co mówi ten niesprawiedliwy sędzia. A Bóg, czyż nie weźmie w obronę swoich wybranych, którzy dniem i nocą wołają do Niego, i czy będzie zwlekał w ich sprawie? Powiadam wam, że prędko weźmie ich w obronę. Czy jednak Syn Człowieczy znajdzie wiarę na ziemi, gdy przyjdzie?»” (Łk 18,1-8)
17
1
75
859
PIEKŁO, W KTÓRE NIE WIERZYMY, I BÓG, KTÓREGO JUŻ NIE SŁUCHAMY Największym triumfem diabła nie jest przekonanie człowieka, że Boga nie ma. Jest nim przekonanie człowieka, że Bóg istnieje, ale niczego od niego nie wymaga. Że można Go zdradzić, odrzucić, wyśmiać, można całe życie żyć przeciwko Niemu, a na końcu i tak spotkać Go jako dobrotliwego staruszka, który z pobłażliwym uśmiechem powie, że właściwie nic się nie stało. W ten sposób współczesny człowiek dokonał rzeczy niezwykłej: nie przestał wierzyć w niebo, lecz postanowił zamknąć piekło. Nie dlatego, że odkrył jakąś nową prawdę o Bogu, ale dlatego, że stara prawda o człowieku stała się dla niego zbyt niewygodna. Piekło jest dziś chyba jedynym miejscem, którego istnienie próbuje się zakwestionować w imię miłości. Nikt nie twierdzi, że szpital przestaje być potrzebny, ponieważ lekarze są dobrzy. Nikt nie domaga się zniesienia sądów dlatego, że sprawiedliwość jest piękna. Nikt nie uważa, że przepaść przestaje istnieć, jeśli stojący nad nią ojciec kocha swoje dziecko. A jednak właśnie taki rodzaj rozumowania stosuje się dzisiaj wobec Boga. Skoro Bóg jest miłosierny, piekła być nie może. Jak gdyby miłosierdzie polegało na zaprzeczaniu rzeczywistości, a miłość na udawaniu, że człowiek nie może uczynić sobie ostatecznej krzywdy. Najbardziej zdumiewające jest jednak to, że współczesny człowiek próbuje bronić Boga przed słowami samego Boga. Bo o piekle nie mówił przede wszystkim średniowieczny kaznodzieja, surowy asceta ani przestraszony własną wyobraźnią zakonnik. O piekle mówił Jezus Chrystus. Ten sam Jezus, który przebaczył cudzołożnicy, dotknął trędowatego, jadł z grzesznikami, płakał nad grobem Łazarza i pozwolił przybić się do krzyża za swoich nieprzyjaciół. To właśnie On powiedział: „Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny” (Mt 25,41). To On mówił o „karze wiecznej” (Mt 25,46), o „ciemnościach na zewnątrz” (Mt 8,12), o robaku, który nie umiera, i ogniu, który nie gaśnie (Mk 9,48). To On opowiedział historię bogacza, który po śmierci znalazł się w męce i zobaczył nieprzekraczalną przepaść między sobą a Łazarzem (Łk 16,19–31). Można oczywiście próbować wyjaśniać te obrazy, rozważać ich literacką formę i symboliczny język. Kościół nigdy nie wymagał, aby wyobrażać sobie piekło jako podziemną kotłownię z materialnymi płomieniami. Ale czym innym jest interpretować obraz, a czym innym unieważniać rzeczywistość, na którą obraz wskazuje. Można dyskutować, jak należy rozumieć ogień piekielny. Nie można jednak uczciwie twierdzić, że Jezus nie ostrzegał przed ostatecznym potępieniem. Kto usuwa możliwość piekła z Ewangelii, nie oczyszcza chrześcijaństwa z ludzkich naleciałości. Poprawia samego Chrystusa. ILudzie, którzy niekiedy nie wierzą Jezusowi w sprawach małżeństwa, moralności czy nawrócenia, z zadziwiającą pewnością wiedzą, co Jezus musi myśleć o wieczności. Zapewniają, że nikogo nie potępi, ponieważ jest dobry. Ale skąd właściwie wiedzą, czym jest dobroć Boga, jeśli odrzucają słowa Tego, który jest jej najpełniejszym objawieniem? Stworzyli sobie Chrystusa, który nigdy nie wypowiedziałby słów zapisanych w Ewangelii. Chrystusa bardziej uprzejmego, bardziej przewidywalnego, mniej wymagającego. Jednym słowem: Chrystusa, którego nie trzeba już słuchać, ponieważ zawsze zgadza się z człowiekiem. Tak rodzi się współczesna herezja miłosierdzia bez prawdy. Jej istotą nie jest zbyt wielka wiara w Bożą dobroć, lecz zbyt mała wiara w powagę ludzkiej wolności. Człowiek współczesny chciałby, aby Bóg traktował jego wybory poważnie przez całe życie, ale nie traktował ich poważnie w chwili śmierci. Chciałby być wolny, dopóki wolność oznacza prawo powiedzenia Bogu „nie”, a przestać być wolny wtedy, gdy to „nie” miałoby nabrać wiecznego znaczenia. 1/5
18
95
7
391
9,271
4/5 Nie oznacza to jednak, że chrześcijanin powinien z łatwością wskazywać ludzi skazanych na potępienie. Wręcz przeciwnie. Kościół nie daje nam listy mieszkańców piekła. Zna powagę ludzkiej wolności, ale zna również tajemnicę łaski, która może działać w ostatnich głębinach ludzkiego serca. Nie wiemy, co dokonuje się pomiędzy duszą a Bogiem w ostatniej chwili życia. Nie znamy całej historii niczyjego sumienia. Nie wolno nam zamieniać ewangelicznych ostrzeżeń w wyroki wydawane nad konkretnymi ludźmi. Dlatego czymś zupełnie innym jest nadzieja, że Bóg ocali wszystkich, a czymś innym pewność, że nikt nie może zostać potępiony. Pierwsza wypływa z ufności w nieograniczone miłosierdzie Boga. Druga może stać się odrzuceniem prawdy o wolności, sądzie i ostatecznej możliwości odmowy. Pierwsza prowadzi do modlitwy za grzeszników. Druga zbyt łatwo prowadzi do przekonania, że właściwie nie ma się o co modlić. Nie znamy liczby potępionych. Nie wiemy nawet, czy jakikolwiek konkretny człowiek ostatecznie odrzucił Boga. Wiemy natomiast, że Jezus ostrzegał przed taką możliwością z całą powagą. Chrześcijańska nadzieja nie daje nam prawa do ogłoszenia tego zagrożenia fikcją. Katechizm Kościoła Katolickiego ujmuje tę prawdę z niezwykłą precyzją: „Umrzeć w grzechu śmiertelnym, nie żałując za niego i nie przyjmując miłosiernej miłości Boga, oznacza pozostać z wolnego wyboru na zawsze oddzielonym od Niego” (KKK 1033). A następnie przypomina, że zasadnicza kara piekła polega na wiecznym oddzieleniu od Boga (KKK 1035). Nie chodzi więc o okrutnego Boga, który rozkoszuje się ludzkim cierpieniem. Chodzi o tragedię człowieka, który może ostatecznie zamknąć się na Miłość będącą jedynym źródłem życia i szczęścia. Bóg nikogo nie przeznacza do piekła (KKK 1037). Pismo mówi wyraźnie, że pragnie On zbawienia wszystkich ludzi (1 Tm 2,4) i nie chce zguby grzesznika, lecz jego nawrócenia i życia (por. Ez 33,11). Ale właśnie dlatego wzywa do nawrócenia. Pragnienie Boga, aby wszyscy zostali zbawieni, nie jest równoznaczne z twierdzeniem, że człowiek nie może ostatecznie odmówić przyjęcia zbawienia. I może właśnie tutaj ujawnia się największa różnica między chrześcijańskim miłosierdziem a jego współczesną karykaturą. Chrześcijańskie miłosierdzie klęka przed grzesznikiem, obmywa jego rany, podnosi go z upadku i mówi: „Wróć do Ojca”. Fałszywe miłosierdzie patrzy na człowieka oddalającego się od Boga i zapewnia: „Idź spokojnie, nie ma znaczenia, dokąd zmierzasz”. Pierwsze bierze grzech na serio, dlatego potrafi przebaczać. Drugie udaje, że grzech nie jest groźny, dlatego ostatecznie nie ma już czego przebaczać. Największym okrucieństwem nie jest powiedzieć człowiekowi, że istnieje piekło. Największym okrucieństwem byłoby zataić przed nim tę możliwość, jeśli rzeczywiście istnieje. Matka, która ostrzega dziecko przed ogniem, nie jest przeciwniczką jego szczęścia. Lekarz, który mówi choremu o śmiertelnym zagrożeniu, nie jest wrogiem jego nadziei. A Chrystus, który mówi człowiekowi o potępieniu, nie przestaje być Miłością. Przeciwnie, mówi o nim właśnie dlatego, że nie jest Mu obojętne, czy człowiek zostanie ocalony. Nie musimy wiedzieć, ilu ludzi znajduje się w piekle, aby drżeć przed możliwością utraty Boga. Nie musimy rozstrzygać losu innych, aby potraktować poważnie własne nawrócenie. Nie musimy też wybierać między miłosierdziem a sprawiedliwością, ponieważ w Bogu nie są one dwoma rywalizującymi siłami. Bóg jest nieskończenie miłosierny i nieskończenie sprawiedliwy. Nie zbawia przez zaprzeczenie prawdzie, lecz przez wyzwolenie człowieka z grzechu.
1
6
39
703
5/5 Dlatego chrześcijanin nie powinien głosić piekła z satysfakcją. Powinien mówić o nim ze łzami. Tak jak Chrystus płakał nad Jerozolimą, która nie rozpoznała czasu swojego nawiedzenia (Łk 19,41–44). Jak Paweł mówił o przeciwnikach krzyża Chrystusowego „z płaczem” (Flp 3,18). Prawda o piekle nie jest przeznaczona do tego, abyśmy mogli triumfować nad grzesznikami. Jest po to, abyśmy przestali lekceważyć grzech, zaczęli się nawracać i z jeszcze większą gorliwością zabiegali o zbawienie wszystkich. Na końcu pozostaje krzyż. Nie teoria. Nie dyskusja. Nie ludzkie wyobrażenia o sprawiedliwości. Krzyż, na którym Bóg umiera za człowieka, choć człowiek może Go odrzucić. Krzyż, z którego Jezus obiecuje raj skruszonemu łotrowi, pokazując, że nawet ostatnia godzina życia może stać się godziną zbawienia. Ale obok skruszonego łotra jest przecież również drugi, który urąga Ukrzyżowanemu (Łk 23,39–43). Ewangelia nie zdradza nam jego ostatecznego losu. Zdradza natomiast coś znacznie ważniejszego: nawet wobec umierającego Zbawiciela człowiek pozostaje zdolny do pozytywnej odpowiedzi albo odmowy. Współczesny świat chciałby Boga, który nigdy nie mówi „nie”. Tymczasem Bóg objawiony przez Chrystusa jest Bogiem, który mówi człowiekowi „tak” tak radykalnie, że umiera za niego na krzyżu, a jednocześnie nie zamienia ludzkiego „nie” w bezwolne „tak”. Piekło nie jest dowodem na to, że Bóg za mało kocha człowieka. Jest przerażającym świadectwem tego, jak poważnie traktuje jego wolność. Być może najbardziej niebezpieczną herezją naszych czasów nie jest już twierdzenie, że Bóg nie istnieje. Jest nią przekonanie, że Bóg istnieje, kocha, przebacza, zbawia i można żyć byle jak, bo i tak czeka nas niebo. Tyle że Ewangelia nie została napisana po to, aby zapewnić nas, że nic nam nie grozi. Została napisana po to, aby oznajmić nam, że Ktoś przyszedł nas ocalić. A człowiek, który nie wierzy, że może zostać zgubiony, prędzej czy później przestanie rozumieć, dlaczego potrzebuje Zbawiciela.
2
7
58
628
Jezus mówi o końcu świata, a my od razu zaczynamy się bać. Tymczasem dla kogoś, kto kocha, koniec czekania jest początkiem spotkania. Dziecko nie boi się kroków matki wracającej do domu. Rozpoznaje je, zanim jeszcze otworzą się drzwi. Chrześcijaństwo polega na tym, żeby tak pokochać Jezusa, by Jego powrót nie był dla nas końcem świata, ale końcem tęsknoty. +++ Ewangelia na 13.11.2026 r. (Piątek): „Jezus powiedział do swoich uczniów: «Jak działo się za dni Noego, tak będzie również za dni Syna Człowieczego: jedli i pili, żenili się i za mąż wychodziły aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki; a przyszedł potop i wygubił wszystkich. Podobnie jak działo się za czasów Lota: jedli i pili, kupowali i sprzedawali, sadzili i budowali, lecz w dniu, kiedy Lot wyszedł z Sodomy, spadł z nieba „deszcz ognia i siarki” i wygubił wszystkich; tak samo będzie w dniu, kiedy Syn Człowieczy się objawi. W owym dniu, kto będzie na dachu, a jego rzeczy w mieszkaniu, niech nie schodzi, by je zabrać; a kto na polu, niech również nie wraca do siebie. Miejcie w pamięci żonę Lota. Kto będzie się starał zachować swoje życie, straci je; a kto je straci, zachowa je. Powiadam wam: Tej nocy dwóch będzie na jednym posłaniu: jeden będzie wzięty, a drugi zostawiony. Dwie będą razem mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, a druga zostawiona». Pytali Go: «Gdzie, Panie?» On im odpowiedział: «Gdzie jest padlina, tam zgromadzą się i sępy».” (Łk 17,26-37)
6
40
1
157
1,463
Jezus powiedział, że królestwo Boże jest pośród nas. A więc nie trzeba daleko podróżować, żeby spotkać Króla. Można spotkać Go nawet wtedy, kiedy człowiek nie ma już siły szukać. +++ Ewangelia na 12.11.2026 r. (Czwartek): „Jezus zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie w sposób dostrzegalny; i nie powiedzą: „Oto tu jest” albo: „Tam”. Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. Powiedzą wam: „Oto tam” lub: „Oto tu”. Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi. Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, jaśnieje od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie».” (Łk 17,20-25)
2
16
1
72
669